เมื่อเธอพูดถึงความขัดแย้งจนกลายมาเป็นเข้าใจของหลิวเจียฮุยและเฉินจ้างโจง ขณะที่เธอรู้สึกชื่นชมอย่างมากนั้น นักข่าวที่อยู่ในงาน อยู่ๆก็มีความรู้สึกเดียวกับเธอ
เวลานี้สายตาที่พวกเขามองหลิวเจียฮุยกับเฉินจ้างโจง ไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนกำลังดูเรื่องสนุกอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกอย่างจริงจัง คนสองคนที่มีความแค้นกันกับเกือบยี่สิบปียังสามารถหันมายิ้มให้กันได้ มันจะกลายเป็นเรื่องเล่าที่ดีของศตวรรษเลย
มีสะพานเชื่อมอย่างเฟ่ยเข่อซิน พิธีขึ้นบ้านใหม่ในครั้งนี้ก็อบอวลไปด้วยความเข้าอกเข้าใจกัน นักข่าวที่อยู่ในงานได้ส่งข่าวกลับไปที่สำนักข่าว สื่อมากมายบนเกาะฮ่องกง ก็เลือกเขียนข่าวที่มีเนื้อหาด้านบวกเป็นจำนวนมากในทันที
ในช่วงเวลาเดียว ทุกคนบนเกาะฮ่องกงต่างก็ซาบซึ้งกับการปรองดองของทั้งสองคนที่ผิดใจกันมายี่สิบปี
ด้วยวิธีนี้ นับได้ว่าได้ให้ทางลงที่ดีแก่หลิวเจียฮุยแล้ว และยังช่วยรักษาหน้าของเขาไว้อย่างมาก
สำหรับเฉินจ้างโจง ในที่สุดก็สามารถกลับใช้ชีวิตบนเกาะฮ่องกงอย่างเปิดเผยเสียที อีกอย่างไม่มีคนคิดจะฆ่าเขาอีกต่อไป และไปขอข้อมูลลับกับหลิวเจียฮุยอีกแล้ว
และคนในครอบครัวของเฉินจ้างโจง ไม่เพียงแต่ครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ชีวิตก็ได้เปลี่ยนหน้าหน้ามือเป็นหลังมือ
เมื่อก่อน เนื่องจากที่พวกเขาเป็นญาติของเฉินจ้างโจง พวกเขาที่อยู่บนเกาะฮ่องกงจึงถูกกีดกันทุกรูปแบบ
แต่ว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สถานการณ์แบบนี้จะเปลี่ยนไปทั้งหมด
เย่เฉินเห็นภาพนี้ ในที่สุดก็วางใจ
ช่วยให้ลุงโจงกลับมา ช่วยให้เขาและคนในครอบครัวสามารถยืนได้อย่างมั่นคงบนเกาะฮ่องกง ในเวลาเดียวกันก็ได้คำมั่นสัญญาจากลุงโจง
อนาคตจากนี้ ในอาณาจักรธุรกิจของเขา ก็มีกำลังที่สำคัญเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
อีกทั้งยังเป็นคนที่คุณพ่อของเขาเชื่อมั่นอย่างมาก ถึงขั้นเคยระบุชื่อมาให้ทำงานด้วย
“พอใจ พอใจ!” หลิวเจียฮุยพยักหน้าติดต่อกันหลายที กล่าวอย่างตื่นเต้น “การจัดเตรียมของคุณเย่ในวันนี้ ผมพอใจเป็นอย่างมาก ถึงมากที่สุด ไม่ใช่แค่พอใจ แต่รู้สึกขอบคุณ ขอบคุณและซาบซึ้งกับน้ำใจของคุณเย่!”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “คุณพอใจก็ดีแล้ว เรื่องนี้ วันนี้นับว่าทุกอย่างได้สิ้นสุดลงแล้ว!”
หลิวเจียฮุยรีบพูดขึ้น “ใช่ ใช่ ใช่ เรื่องราวได้สิ้นสุดลงแล้ว และจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกต่อไป!”
ขณะนี้เฉินจ้างโจงก็ถือแก้วเหล้ายืนขึ้น พูดอย่างสุภาพ “คุณชายเย่ ที่ผมสามารถกลับมาบนเกาะฮ่องกง มาอยู่กับครอบครัว เรื่องทั้งหมดเพราะการช่วยเหลือของคุณ ผมก็ขอดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว!”
พูดจบ เขาก็ทำเหมือนกับหลิวเจียฮุย ดื่มหมดแก้วในคราเดียว
เย่เฉินยกมือคารวะไปทางหลิวเจียฮุยก่อน จึงเอ่ยปากพูดขึ้น “คุณหลิว ผมยังมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือจากคุณอีก”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...