หลิวเจียฮุยพูดอย่างตื่นเต้นและปลื้มปริ่ม “คุณเย่มีอะไรก็สั่งการได้อย่างเต็มที่เลย ไม่ว่าขึ้นเขา หรือลงห้วย ผมก็ไม่หวั่น!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ก็ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร ต่อไปก็แค่อยากให้คุณช่วยดูแลลุงโจงและครอบครัว อย่างไรก็ตามตอนนี้คุณทั้งสองครอบครัวก็อยู่ใกล้กันขนาดนี้ จะว่าไปแล้วมันก็ยิ่งสะดวกกว่า”
หลิวเจียฮุยตอบโดยไม่ต้องคิด “คุณเย่วางใจเถอะ ต่อไปคนในครอบครัวของไอ้โจง ก็คือคนในครอบครัวผม ผมจะดูแลอย่างดี!”
ขณะที่พูด ก็มองไปทางเฉินจ้างโจง แล้วพูดอย่างจริงจัง “ไอ้โจง อนาคตนายไปทำงานที่จีน จงวางใจมอบคนในครอบครัวให้ฉันช่วยดูแลเถอะ!”
จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่คฤหาสน์ แล้วพูดขึ้น “ผมได้สั่งการไปแล้ว ต่อไปนี้ค่าใช้จ่ายของคฤหาสน์หลังนี้ไม่ว่าจะเป็น คนขับรถ คนใช้ และคนดูแลงานในบ้านมีผมเป็นรับผิดชอบ นอกจากนั้นผมจะออกค่าใช้จ่ายชีวิตประจำวันให้อีกหนึ่งล้านเหรียญสหรัฐ!”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ไม่ควรให้คุณออกทั้งค่าใช้จ่ายและแรงงาน ดังนั้นค่าใช้จ่ายเหล่านี้ให้ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”
เฉินจ้างโจงรีบพูดขึ้น “คุณชายเย่ คนในบ้านเคยชินกับการประหยัดมาทั้งชีวิต ไม่มีทางใช้เงินเยอะขนาดนั้น…..”
เย่เฉินยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร มันเป็นเงินเดือนส่วนหนึ่งในอนาคตของลุง ถือซะว่าให้คนในครอบครัวช่วยลุงเก็บไว้”
“แต่ที่คุณเย่ต้องมาที่เกาะฮ่องกงตัวด้วยตัวเองนั้น ก็เพราะต้องการช่วยปลดล็อกปมในใจของนาย ไม่เพียงจะช่วยให้นายหมดความกังวล ยังจะช่วยนายให้กลับไปเป็นเฉินจ้างโจงที่ขึ้นชื่อลือชาบนเกาะฮ่องกงอย่างในอดีต!”
บนโลกใบนี้ คนที่เข้าใจความสามารถของเฉินจ้างโจงดีที่สุด ก็คือหลิวเจียฮุย
หากไม่ใช่เพราะฟางเจียซิน เขาต้องคิดหาทุกวิถีทาง เพื่อให้เฉินจ้างโจงอยู่ข้างกายเขา ให้เขาเป็นกุนซือของตัวเอง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...