แต่น่าเสียดาย วีรบุรุษมักพ่ายสาวงาม ตอนนั้นทั้งสองคนต่างไม่มีใครยอมใคร ถึงได้กลายเป็นศัตรูถึงยี่สิบปี
บัดนี้หลิวเจียฮุยได้ปล่อยวางความแค้นในอดีตแล้ว ในมุมของเพื่อนเก่า ก็หวังอยากให้ เฉินจ้างโจงค้นพบคุณค่าที่แท้จริงของตัวเองอีกครั้ง
และเขาก็รู้สึกว่า อาณาจักรของเขา ไม่คู่ควรกับคนเก่งอย่างเฉินจ้างโจงแล้ว เฉินจ้างโจงอยู่กับเย่เฉิน ถึงจะสามารถแสดงคุณค่าของตัวเองออกมาได้มากกว่า
ในขณะเดียวกันเขาก็มองออก เย่เฉินต้องเห็นถึงความสามารถของเฉินจ้างโจงอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้เขามากขนาดนี้
ดังนั้น ในเวลานี้ด้านหนึ่งคือเขาเชื่อมั่นในความสามารถของเฉินจ้างโจง อีกด้านหนึ่งคือช่วยพูดแทนความในใจของเย่เฉิน
เฉินจ้างโจงแม้จะปลงกับทุกอย่างไปนานแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่เชื่อมั่นและคาดหวังในตัวเขาของหลิวเจียฮุ่ย ในใจก็มีกำลังใจขึ้นมาก
ทันใดนั้น เขาก็มองไปทางเย่เฉิน พูดอย่างเอาจริงเอาจัง “คุณชายเย่วางใจเถอะ อนาคตผมจะทุ่มเทกำลังทำงานทั้งหมดเพื่อคุณ จนกว่าผมจะตาย!”
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ลุงโจง ในทางตรงกันข้าม ผมอยากให้ลุงหาคุณค่าของตัวเองเจออีกครั้ง เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเองให้ทุกคนได้ประจักษ์”
เฉินจ้างโจงสองมือคารวะ พูดอย่างตื้นตัน “คุณชายเย่วางใจเถอะ ผมจะทำให้ได้!”
เมื่อเห็นพลังการต่อสู้ของเฉินจ้างโจงจุดประกายขึ้นอีกครั้ง เย่เฉินก็ปลาบปลื้มใจ ยิ้มพร้อมกับพูด “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงแล้ว สองสามวันนี้ลุงโจงก็ดูแลคนในครอบครัวดีๆ คืนนี้ผมจะกลับสหรัฐอเมริกาก่อน กลับมาค่อยติดต่อลุง ถึงเวลาเราไปเจอกันที่เมืองจิงหลิง”
เฉินจ้างโจงพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดขึ้น “คุณชายเย่ คุณอยู่ที่สหรัฐอเมริกาก็ต้องระวังตัวด้วย”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ลุงโจงวางใจเถอะ ผมรู้ดีแก่ใจ”
……
เฟ่ยเข่อซินได้ยินว่าเย่เฉินเชิญชวนตัวเองให้ไปเดินห้างด้วย กล่าวอย่างปลื้มใจ “ได้สิคะ คุณเย่ สามารถเดินเป็นเพื่อนคุณ ถือเป็นเกียรติของฉัน”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย “คุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ถือเสียว่าช่วยให้คำแนะนำกับผม คนอย่างผมปวดหัวกับการเลือกของขวัญอย่างมาก คุณช่วยออกความคิดเห็นให้ผมด้วย”
“ได้ค่ะ” เฟ่ยเข่อซินอมยิ้ม แล้วถาม “แล้วเราจะออกไปเมื่อไหร่?”
“ตอนนี้แหละ” เย่เฉินกล่าว “ผมบอกกล่าวลุงโจ่งก่อนเราก็ออกไปเลย”
ไม่ช้า หลังจากที่เย่เฉินบอกกล่าวกับเฉินจ้างโจงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ได้ขับรถออกกับเฟ่ยเข่อซิน ไปยังย่านห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะฮ่องกง
ระหว่างทาง เฟ่ยเข่อซินถามเขา “คุณเย่ คุณคิดอยากจะซื้ออะไรให้กับคนในครอบครัวล่ะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...