เวลาห้าโมงเย็น
ขบวนรถโรลส์รอยซ์ของหลิวเจียฮุย พาเขาและเฉินจ้างโจง ไปถึงโรงแรมที่เย่เฉินกับเฟ่ยเข่อซินพักอย่างตรงเวลา
เมื่อเห็นเย่เฉิน หลิวเจียฮุยก็กล่าวอย่างสุภาพ “คุณเย่ ขบวนรถได้เตรียมพร้อมแล้ว พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ”
เย่เฉินพยักหน้า เมื่อเห็นหลิวม่านฉงไม่ได้อยู่ด้วย จึงได้ถามขึ้น “คุณม่านฉงมาหรือยัง?”
หลิวเจียฮุยรีบอธิบาย “เรียนคุณเย่ ผมได้โทรหาม่านฉงแล้ว เธอบอกว่าต้องไปทำธุระที่สนามบินพอดี ดังนั้นจึงเดินทางไปก่อน”
เย่เฉินก็กล่าวขึ้น “โอเค งั้นพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ”
ครึ่งชั่วโมงให้หลัง เย่เฉินและเฟ่ยเข่อซิน ที่ขึ้นขบวนรถของหลิวเจียฮุย ก็มาถึงสนามบินนานาชาติเกาะฮ่องกง
รถได้จอดสนิทบนชั้นวีไอพี หลังจากที่หลิวเจียฮุยลงจากรถแล้ว ก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปถึงข้างรถของเย่เฉินอย่างเอาอกเอาใจ หลังจากเปิดประตูรถแล้ว ก็กล่าวอย่างสุภาพ คุณเย่ “ตอนนี้ต้องลำบากคุณกับคุณหนูเฟ่ยไปผ่านด่านตรวจและศุลกากรก่อน รถก็ต้องผ่านด่านตรวจของช่องทางรถ หลังจากที่เราผ่านด่านตรวจแล้ว จะรอคุณอยู่ในสนามบิน หลังจากที่คุณผ่านพิธีตรวจของศุลกากรออกมาก็จะเจอผม”
ขณะพูด เขายังมีความกังวลเกรงว่าเย่เฉินจะไม่พอใจกับขั้นตอนแบบนี้ ก็รีบอธิบาย “คุณเย่ ความปลอดภัยด้านการบินบนเกาะฮ่องกงนั้นเข้มงวดมาก ไม่เหมือนกับทางสหรัฐสหรัฐอเมริกา ซึ่งค่อนข้างหละหลวม ดังนั้นขั้นตอนเหล่านี้จึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ขอให้คุณโปรดเข้าใจด้วย”
เย่เฉินพยักหน้ายิ้ม และเอ่ยปากขึ้น “มันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว งั้นผมกับคุณหนูเฟ่ยก็เข้าจากทางนี้”
เย่เฉินยิ้มแล้วพูด “ครั้งนี้มาที่เกาะฮ่องกงรบกวนคุณหลิวไม่น้อยเลย ยังจะมาทำให้คุณหลิวเสียเงินอีก”
หลิวเจียฮุยที่ยิ้มตามก็พูดขึ้น “คุณเย่เกรงใจไปแล้ว มันเป็นสิ่งที่ผมควรทำ และผมก็ไม่ได้เตรียมของขวัญพิเศษอะไรให้กับคุณทั้งสอง ไม่มีอะไรมากก็แค่หอยเป๋าฮื้อแห้งคุณภาพสูง เจลาตินปลาปากเหลือง และเปลือกส้มแห้ง สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงของขึ้นชื่อของท้องถิ่นเท่านั้น ก็ไม่ใช่ของมีราคาอะไร เพียงแต่ว่าของแท้นั้นหาซื้อได้ยาก ดังนั้นผมจึงได้เตรียมให้พวกคุณเล็กน้อย "
แม้ปากจะพูดเช่นนี้ แต่ข้างในใจของหลิวเจียฮุยอดไม่ได้ที่จะแขวะ “แค่เตรียมของฝากท้องถิ่นให้เทพเจ้าขจัดภัยอย่างเย่เฉิน ก็หลายสิบล้านแล้ว ดั่งคำพูดที่ว่า เชิญเทพนั้นง่ายส่งเทพกลับนั้นยาก”
เย่เฉินได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็ยิ้มพร้อมกับพูด “คุณหลิวถ่อมตัวมากไปแล้ว “ของสามอย่างที่คุณพูดมา ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบชิ้นไหนต่างก็มีราคาที่แพงมากใช่มั้ย?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...