เย่เฉินถามด้วยความสงสัย นาฬิกานี่แพงมากใช่ไหม?
เฟ่ยเข่อซินยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า “มันอาจไม่แพงสำหรับคุณ แต่ว่านาฬิกานี้น่าจะเป็นหนึ่งในนาฬิกาที่แพงที่สุดแล้ว ราคาซื้อขายอยู่ที่ประมาณสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ”
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “แค่นาฬิกาเรือนเดียว สิบล้านดอลล่าสหรัฐ? มันแพงเกินไปหรือเปล่า?”
เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างหยอกล้อ “ไม่เท่าไหร่มั้ง ยาช่วยหัวใจของคุณหนึ่งเม็ด ก็สามารถซื้อแบรนด์ปาเต็ก ฟิลิปป์ได้ทั้งหมด แบรนด์ปาเต็ก ฟิลิปป์มีมานานหลายปีแล้ว และถูกโปรโมทเกินจริงมานานขนาดนี้ มูลค่าทางตลาดตอนนี้ ก็อยู่ที่ประมาณแปดพันถึงหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ อีกอย่างสินค้าก็ถูกตั้งในราคาที่สูง หากคุณต้องการขายยาช่วยหัวใจ ฉันสามารถซื้อแบรด์ปาเต็ก ฟิลิปป์เพื่อมาแลกกับคุณ”
ขณะพูด เฟ่ยเข่อซินยิ้มและพูดว่า “ไม่ได้ ไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนี้เหมือนจะเอาเปรียบคุณเกินไป ฉันจะเพิ่มโรเร็กซ์กรุ๊ปให้คุณด้วย มูลค่าของโรเร็กซ์ กรุ๊ป ตอนนี้ก็ประมาณหนึ่งหมื่นล้านดอนลาร์สหรัฐ”
เย่เฉินคิดไม่ถึงว่า เฟ่ยเข่อซินยินดีที่จะเอาปาเต็ก ฟิลิปป์และโรเร็กซ์ที่เป็นบริษัทนาฬิกาที่มีชื่อเสียงทั้งสองแห่งนี้ เพื่อมาแลกยาช่วยหัวใจเพียงหนึ่งเม็ดกับตน
แต่ว่าเมื่อมาคิดไตร่ตรองแล้ว ปู่ของเขาเฟ่ยเจี้ยนจง ที่ร่ำรวยขนาดนั้น เงินสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐสามารถแลกกับการมีชีวิตอีกสามถึงห้าปี มันเป็นเรื่องที่คุ้มค่ามากทีเดียว
อย่างไงก็ตาม ยาอายุวัฒนะสามารถขายได้มากกว่าสามแสนล้านดอนลาร์สหรัฐ ยาช่วยหัวใจนั้นสามารถขายง่ายกว่ายาอายุวัฒนะถึงสิบเท่า
จริงๆแล้วเย่เฉินก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่เฟ่ยเข่อซินพูดนั้นไม่ใช่เรื่องพูดเล่นแต่อย่างไร แต่เป็นสิ่งที่เฟ่อเข่อซินต้องการจริงๆ
เพียงแต่ว่า การที่เธอใช้วิธีพูดเล่นแบบนี้พูดออกมา เธอเหลือช่องว่างก่อนหน้าและหลังที่เพียงพอไว้ให้กับตัวเอง จะรุกหรือถอย
ถ้าหากเฉินเย่มีท่าที ไม่ยินดีที่จะขายยาช่วยหัวใจ เฟ่ยเข่อซินก็จะทำเป็นว่าพูดล้อเล่น แล้วเรื่องมันก็ผ่านไป
แต่ว่าถ้าเฉินเย่คล้อยตามเธอ แสดงออกว่าอยากจะขายนั้น เฟ่ยเข่อซินจะเลิกพูดเล่นแล้วก็มาคุยเรื่องนี้กันอย่างจิงจังในทันที
เฟ่ยเข่อซินคิดไม่ถึงว่า เย่เฉินจะเปลี่ยนเรื่องคุยเช่นนี้
ทำให้เธอรู้สึกว่าเหมือนชกหมัดไปกลางอากาศ อย่าถามเลยว่าได้ความคืบหน้าอะไรมาบ้าง แม้แต่การตอบสนองเล็กน้อยยังไม่มีเลย
มันทำให้เฟ่ยเข่อซินหงอยเหงาไปในทันที
เมื่อเป็นเช่นนี้มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางอากาศ ไม่ต้องพูดถึงจุดประสงค์ที่ตัวเองต้องการ แม้แต่การตอบกลับใดๆก็ไม่มี
นั้นทำให้เฟ่อเข่อซินรู้สึกผิดหวังทันที
เฟ่ยเข่อซินนึกถึงหลิวม่านฉง นึกถึงตอนที่เย่เฉินได้มอบยาช่วยหัวใจให้เธอ ในใจนั้นยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...