เย่เฉินพยักหน้า ในเวลานี้เครื่องบินได้เริ่มถูกรถลากออกจากโรงเก็บเครื่องบินโดยรถแทรกเตอร์อย่างช้าๆ
เย่เฉินมองผ่านหน้าต่าง ยังสามารถมองเห็นหลิวม่านฉงที่โบกมือให้ตัวเองอย่างไม่หยุด
เย่เฉินก็โบกมือให้เธอผ่านทางหน้าต่าง จากนั้นร่างของหลิวม่านฉงยิ่งอยู่ยิ่งเล็กลงไปเรื่อยๆ
หลังจากที่เครื่องบินถูกลากออกมา เครื่องยนต์สี่ตัวถูกสตาร์ทขึ้น ด้วยแรงขับเครื่องของเครื่องยนต์ ล้อก็ได้วิ่งไปบนในรันเวย์
ในเวลานี้ เกือบจะไม่มองไม่เห็นร่างของหลิวม่านฉงแล้ว แต่เย่เฉินกลับพบว่า แม้ว่าทุกคนจะขึ้นรถไปแล้ว เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม
เย่เฉินหันไปมองอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงหันหน้ากลับมา
ไม่รู้เพราะอะไร เขานั้นมีความรู้สึกที่เห็นอกเห็นใจหลิวม่านฉงอย่างบอกไม่ถูก
เขารู้ว่าสาวสวยทรงเสน่ห์ผู้นี้ที่ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนของบนเกาะฮ่องกงอิจฉา ได้สูญเสียความมีชีวิตชีวาไปตั้งแต่วันที่พ่อของเธอนอกใจแม่ของเธอ
ตั้งแต่นั้นมา นอกจากต้องเผชิญน้ำตาและความเศร้าโศกของแม่ทุกวัน เธอต้องยอมรับความจริงว่าแม่ของเธอป่วยหนักและสุขภาพของแม่เธอก็แย่ลงทุกวัน
หลังจากการตายของแม่เธอ แม้ว่าพ่อของเธอจะชดเชยเธอด้วยวัตถุเป็นจำนวนมาก เมื่อเทียบกับผลกระทบทางจิตใจที่เกิดจากการตายของแม่ การชดเชยแค่นี้มันไม่ช่วยให้จิตใจของเธอดีขึ้นเลย
ดังนั้น เขารู้ว่าหลิวม่านฉงหลายปีมานี้ไม่มีความสุขเลย ถึงขั้นที่คิดถึงแม่ของเธอมาโดยตลอด
เรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่เขารู้สึกสงสารหลิวม่านเฉิน
ในเวลานี้เฟ่ยเข่อซินเห็นท่าทางที่เศร้าเล็กน้อยของเย่เฉิน ในใจก็รู้สึกอ้างว้าง
เย่เฉินยิ้มๆ ก่อนหน้านี้ที่ผมไม่ใส่นาฬิกา เป็นเพราะผมไม่ชอบใส่ ตอนนี้ไม่ว่าออกไปไหนก็พกโทรศัพท์ไปด้วย สามารถดูเวลาได้ทุกเมื่อและแม่นยำ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใส่นาฬิกาเรือนใหญ่ในข้อมืออีกเลย
เฟ่ยเข่อซินยิ้มแล้วพูด “ก่อนหน้านี้ไม่ชอบ แต่นาฬิกาเรือนนี้คุณหลิวเป็นคนให้คุณ ไม่แน่อาจจะเพราะคนคนนี้ทำให้คุณชอบใส่นาฬิกาก็เป็นได้”
ขณะพูด เธอก็พูดคะยั้นคะยอ “คุณเย่รีบเปิดออกมาดูเถอะค่ะ ฉันพอมีความรู้เรื่องนาฬิกาบ้าง บางทีอาจจะให้ข้อคิดเห็นกับคุณได้บ้าง”
เย่เฉินพยักหน้า ก็ได้เปิดฝากล่องออก
สิ่งที่ดึงดูดสายตา คือนาฬิกาหน้าปัดทรงกลมขนาดใหญ่ที่มีอัญมณีสีน้ำเงินอยู่รอบๆเรือนนาฬิกา ตัดกับกรอบทองคำขาวยิ่งทำให้ดูหรูหราอย่างเห็นได้ชัด
เฟ่ยเข่อซินอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาในเวลานี้ "นาฬิการุ่น 5073P ของปาเต็ก ฟิลิปป์และเป็นรุ่นที่ประดับไพลิน คุณหลิวได้จัดรุ่นที่ดีที่สุดให้กับคุณเลย..."

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...