เมื่อได้ยินคำสั่งของเฉินลี่ผิง หม่านหยิงเจี๋ยก็พยักหน้ารัวๆ ควักโทรศัพท์ออกมา กดค้นหารายชื่อผู้ติดต่อ “ลูกค้ารายที่15” แล้วกดโทรออกหาอีกฝ่าย
เสียงอ่อนแรงดังขึ้นมาจากปลายสาย เอ่ยถามว่า “สวัสดี พวกคุณหาคนที่สามารถจับคู่อวัยวะได้หรือยัง?”
หม่านหยิงเจี๋ยตอบอืม เอ่ยพูดเสียงเรียบนิ่งว่า “หาได้แล้ว อีกฝ่ายเป็นผู้ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปี ร่างกายแข็งแรง กำลังวังชาเต็มเปี่ยม หลังจากปลูกถ่ายอวัยวะสำเร็จ รับประกันได้เลยว่าคุณใช้งานถึงยี่สิบสามสิบปีก็ไม่มีปัญหา ถ้าคุณอยากทำการปลูกถ่ายเร็วๆ ก็แค่จ่ายมาแปดแสนแล้วอาทิตย์หน้าก็ไปผ่าตัดที่เม็กซิโกได้เลย”
เมื่ออีกฝ่ายได้ยินประโยคนี้ ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “ตกลงกันไว้ที่ห้าแสนไม่ใช่เหรอ?”
หม่านหยิงเจี๋ยพูดอย่างไม่แยแส “ห้าแสนคือราคาเป็นเที่ยว ส่วนแปดแสนคือราคาเหมาเฉพาะ ถ้าไม่รีบก็รอบเที่ยว แต่คงต้องรออย่างน้อยสองเดือนน่ะนะ”
“นีมัน……” อีกฝ่ายร้อนใจขึ้นมาทันที หลุดพูดออกไปว่า “แต่ว่าผม…..ผมรอนานขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ……”
“นั่นมันปัญหาของคุณ” หม่านหยิงเจี๋ยพูดเสียงนิ่ง “ไหนๆผมก็บอกรายละเอียดกับคุณชัดเจนแล้ว จะทำไม่ทำมันก็ขึ้นอยู่กับการพิจารณาของคุณ ถึงยังไงคนที่รอต่อคิวอยู่ก็ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว คุณค่อยๆคิดก็ได้ ระหว่างนั้นผมก็จะโทรหาคนอื่นที่ต่อคิวอยู่ไปพลางๆ”
เมื่ออีกฝ่ายได้ยินแบบนี้ ก็ลนลานขึ้นมาในทันที รีบเอ่ยพูดว่า “อย่าๆ เดี๋ยวยังไงผมจะหาทาง หาเงินมาจ่ายเพิ่มอาทิตย์หน้า…..”
หม่านหยิงเจี๋ยตอบอืมในลำคอ แล้วกล่าวว่า “พรุ่งนี้คุณเตรียมเงินไว้สี่แสน ถ้าพวกผมได้รับเงินแล้วจะจัดเวลาผ่าตัดให้”
พูดจบ เขาก็วางสาย
หลังจากวางสาย เขาก็หันมาพูดกับเฉินลี่ผิงว่า “ป้าเหมย ลูกค้าตอบตกลงแล้ว”
“ดี” เฉินลี่ผิงหัวเราะหึๆ หยิบโทรศัพท์แ้ลวเดินออกไปข้างนอก พร้อมกันนั้นก็กดโทรหาใครบางคน
“ค่ะๆ ทนงานหนักได้ก็ดีแล้ว อาทิตย์หน้าเรือของบริษัทพวกเขาจะออกจากฝั่ง ถ้าลูกชายคุณพี่ไม่มีปัญหาอะไร อาทิตย์หน้าก็สามารถขึ้นเรือได้เลย”
“เขาต้องไปขึ้นเรือที่เม็กซิโกอาทิตย์หน้า พี่รอฉันสองวัน เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้ ถึงตอนนั้นพี่ก็ให้เขาไปรายตัวที่เม็กซิโกได้เลย”
“ไอ้หยาไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น สมควรช่วยเหลือกันอยู่แล้ว พี่นั่งสวยๆรอฟังข่าวจากฉันได้เลย!”
เมื่อวางสาย มุมปากของเฉินลี่ผิงก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มแสนเหี้ยม
เธอได้ทำความรู้จักนายหญิงใหญ่โจวในร้านอาหารแห่งหนึ่งในพรอวิเดนซ์ นายหญิงใหญ่อายุมากแล้ว แต่กลับมาทำความสะอาดที่ร้านอาหาร ตอนที่เฉินลี่ผิงไปทานข้าวที่นั่น จึงได้พูดคุยกับเธอ จนได้รู้ว่าลูกชายของเธอตกงานมาปีกว่าแล้ว ยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้สักที เฉินลี่ผิงจึงออกอุบายกับอีกฝ่าย
เมื่อใดก็ตามที่เธอได้เจอคนที่ชีวิตกำลังลำบาก ต้องการหาเงินเลี้ยงครอบครัว เธอก็จะใช้เงินเดือนสูงๆเป็นเหยือล่อ หลอกให้อีกฝ่ายไปที่เม็กซิโก แล้วจัดการฆ่าทิ้ง เพื่อนำอวัยวะมาขาย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...