ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4664

เวลานี้ ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วยยังมีตำรวจหลายนายยืนเฝ้าเวรอยู่ เพื่อป้องกันหม่าหลันหลบหนี พวกเขาเฝ้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งคืนแล้ว

แพทย์หญิงเชื้อสายจีนที่ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมให้แก่หม่าหลันโดยเฉพาะมาตรวจสอบห้องพอดี หลังจากตำรวจสองสามนายที่ประตูหลีกทางให้ แพทย์หญิงก็เคาะประตูห้องเบาๆ ถึงจะผลักประตูเดินเข้าไป

เมื่อเห็นว่าหม่าหลันตื่นแล้ว เธอก็เอ่ยปากถามอย่างค่อนข้างมีมารยาท: “คุณผู้หญิงหม่า ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้างคะ? เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่?”

เบ้าตาของหม่าหลันแดงก่ำทันที หยดน้ำตาไหลร่วงลงมาไม่ขาด กล่าวอย่างสะอึกสะอื้น: “เมื่อวานตอนกลางคืน......ฉันไม่รู้ว่าถูกตัดสินลงโทษประหารชีวิตไปกี่ครั้ง......คุณหมอ......ฉันโดนปรักปรำจริงๆนะ......”

แพทย์หญิงกล่าวขึ้นอย่างจนปัญญา: “คุณผู้หญิงหม่า ฉันเชื่อมั่นความบริสุทธิ์ของคุณเป็นอย่างมาก แต่ว่าถึงอย่างไรฉันก็เป็นเพียงแค่แพทย์เท่านั้น เรื่องแบบนี้อย่างไรเสียต้องถือคำของผู้พิพากษาเป็นหลัก......”

พูดไปแพทย์หญิงก็ถามอีกครั้ง: “อาหารเช้าคุณอยากจะทานอะไรคะ? ถ้าหากมีอะไรที่อยากทาน สามารถบอกฉันได้ ฉันจะให้พนักงานฝ่ายธุรการไปจัดเตรียมค่ะ”

หม่าหลันรีบถาม: “แล้วฉันมีอาหารการกินอะไรที่จำเป็นต้องงดทานหรือไม่?”

แพทย์หญิงส่ายหน้าแล้วกล่าว: “แพทย์เจ้าของไข้ของคุณกล่าวว่า สภาพอาการป่วยของคุณปัญหาไม่ได้ใหญ่มาก ในเรื่องอาหารการกินอย่างไรเสียยึดตามที่คุณชื่นชอบเป็นหลักค่ะ”

หม่าหลันรีบเอ่ยกล่าว: “ถ้าอย่างนั้นฉันอยากกินปลิงทะเล จะให้ดีที่สุดต้องตุ๋นใส่ข้าวเดือยและโสม ใครๆต่างก็บอกว่าปลิงทะเลบำรุงร่างกาย เหมือนกับพวกที่เตะบอลเหล่านั้นต่างก็กินปลิงทะเลทุกวัน!”

แพทย์หญิงพยักหน้ากล่าว: “ไม่มีปัญหา ของประเภทนี้โรงพยาบาลของเราอาจจะไม่มี แต่ว่าอีกสักครู่ฉันจะสั่งการให้คนไปซื้อจากร้านอาหารให้คุณ”

หม่าหลันรีบถามขึ้นอีกครั้ง: อันนี้......ฉันไม่ต้องจ่ายเงินเองใช่ไหม?“”

หม่าหลันราวกับได้ฟังคำพูดที่โหดร้ายทารุณที่สุดบนโลกใบนี้ กล่าวขึ้น: “ทำไมถึงให้ฉันออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้?! หากออกจากโรงพยาบาลแล้วละก็ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องเข้าไปสถานกักกันแล้วใช่ไหม?!”

แพทย์หญิงเอ่ยกล่าวด้วยความรู้สึกเสียใจ: “ต้องขออภัยคุณผู้หญิงหม่า หลังจากคุณออกจากโรงพยาบาลมีจัดการอย่างไร? เรื่องนี้ฉันไม่ชัดเจนจริงๆค่ะ อย่างไรเสียคุณต้องถามฝ่ายตำรวจค่ะ”

หม่าหลันกล่าวไปร้องไห้ไป: “คุณหมอ สำหรับพวกคุณแล้วการออกหนังสือรับรองอาการบาดเจ็บสาหัสให้ฉันสักฉบับคงจะไม่ลำบากหรอกใช่ไหม? คุณก็ช่วยออกให้ฉันสักฉบับ คนแก่อย่างฉัน ทนไม่ได้ที่จะเข้าๆออกๆสถานกักกันซ้ำๆจริงๆ”

แพทย์หญิงกล่าวอย่างจนปัญญา: “คุณผู้หญิงหม่า ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเรื่องแบบนี้จะปลอมแปลงไม่ได้อย่างเด็ดขาด ถ้าหากฉันออกหนังสือรับรองเช่นนี้ ฝ่ายตำรวจจะต้องหาแพทย์ท่านอื่นมาตรวจสอบซ้ำแน่นอน ถ้าหากพบว่าหนังสือรับรองของฉันมีส่วนที่เป็นเท็จ เช่นนั้นชั่วชีวิตนี้ของฉันก็คุณสมบัติประกอบอาชีพทางด้านการแพทย์ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ”

หม่าหลันรีบกล่าว: “คุณพูดว่านี่เป็นเพียงแค่ปัญหาที่เป็นไปได้ อาจจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆก็ได้นี่ คุณก็สงสารฉันสักนิด ช่วยคนแก่อย่างฉันสักนิด......ก่อนหน้านี้ฉันเคยเข้าไปในสถานกักกัน ตอนอยู่ในนั้นถูกคนตีจนขาหักไปข้างหนึ่ง ไม่รู้ว่าสภาพแวดล้อมด้านในนั้นจะเป็นแบบไหน ถ้าหากให้ฉันเข้าไปอีก ไม่แน่ว่าฉันคงจะต้องถูกคนรังแกจนตายแล้วจริงๆ......”