ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4705

หากรอเขาหายตื่นตูมแล้วกลับไปถึงอเมริกา แม่ของเขายังต้องทำงานในร้านอาหารต่อไป ส่วนลูกเมียของเขาก็ยังคงไร้หลักแหล่ง กระทั่งบ้านที่พวกเขาใช้บังลมหลบฝนอยู่ตอนนี้ เกรงว่าต้องถูกธนาคารยึดไป

ดังนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้เอาตัวหล่างหงจวินไปดีกว่า

ไม่ว่าข้างหน้ามีอะไรรอเขาอยู่ ก็ต้องให้เขาผจญด้วยตัวเองสักครั้ง

บางที หลังจากเรื่องราวเหล่านี้ผ่านไป ประสบการณ์ครั้งนี้ จะช่วยให้ชายวัยกลางคนที่ทั้งสับสนทั้งน่าสงสารคนหนึ่ง หาช่องทางกลับมาได้

เย่เฉินที่ตัดสินใจพาหล่างหงจวินไปด้วย ก็คิดสำนวนต่อไปไว้ในใจทันที และวิธีรับมือที่อาจจะเกิดขึ้นสองอย่างกับตัวเองพร้อมกัน

เขายกเรื่องขอไปเป็นกะลาสีเรือกับหล่างหงจวินขึ้นมาก่อน ถ้าหล่างหงจวินไม่ตกลง ค่อยให้คนของสำนักว่านหลงติดตามไปหลังจากเขาลงจากเครื่อง หารังของอีกฝ่าย

ถ้าหล่างหงจวินหลางหลงจวินตกลง ต่อไปก็มาดูว่าตัวเชื่อมต่อของเหม่ยอวี้เจินจะตกลงหรือไม่ ถ้าตัวเชื่อมต่อก็ตกลง ตัวเขาก็ไปกับหล่างหงจวินอย่างราบรื่น บุกเข้าองคร์กรภายในของอีกฝ่ายได้

แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ตกลง อย่างนั้นก็ใช้แผนการแรก ใช้หล่างหงจวินเป็นเหยื่อล่อ แล้วแอบติดตาม

ครั้นแล้ว  เขาก็แกล้งทำเป็นเกิดความคิดพูดกับหล่างหงจวินว่า： “พี่ชาย ไหน ๆ ผมไปถึงมอสโคว์ก็ไม่มีงานทำอยู่แล้ว ถ้ายังไงช่วยแนะนำผมไปเป็นกะลาสีเรือกับคุณดีกว่า”

หล่างหงจวินก็รู้สึกคุยถูกคอกับเจ้าหนุ่มคนนี้ จึงพูดด้วยความสบายใจว่า： “ได้สิ แต่ไม่ใช่ขึ้นอยู่กับผมคนเดียว เดี๋ยวลงเครื่องแล้วเจอคนที่มารับผมจะถามพวกเขาดูว่ายังรับคนอีกมั๊ย นายก็ไปด้วยกัน”

“ได้” เย่เฉินหัวเราะแล้วเอ่ยว่า： “ขอบคุณพี่ชาย”

หล่างหงจวินยกมือขึ้นส่าย： “ไม่เป็นไร จริงสิ น้องชายชื่ออะไร？”

“ได้สิ” เย่เฉินเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะ： “อย่างนั้นเดี๋ยวต้องให้คุณช่วยพูดให้แล้ว พี่ชาย”

หล่างหงจวินกุลีกุจอพูดว่า： “ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ ก็แค่เรื่องเล็ก  อีกอย่างก็ไม่ได้ใช้ฝีมืออะไร ได้ไม่ได้ก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม ต้องขึ้นกับคนอื่น”

จากนั้น ทั้งสองคนก็ถือพาสปอร์ตของแต่ละคนผ่านด่านคนเข้าเมือง เพราะทั้งสองคนไม่มีมีกระเป๋าโหลดใต้ท้องเครื่อง ดังนั้นพอผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองก็ออกจากสนามบินเลย

ในเวลานี้ ตรงช่องทางออกมีคนถือป้ายชื่อรอรับเครื่องอยู่ไม่น้อย ป้ายชื่อนามสกุลส่วนใหญ่เขียนด้วยภาษาอังกฤษหรือไม่ก็ภาษาสเปน ดังนั้นชื่อนามสกุลที่เป็นภาษาจีนจึงหาง่าย

ไม่นาน หล่างหงจวินก็เห็นชายหนุ่มเชื้อสายจีนคนหนึ่ง ถือป้ายที่เขียนชื่อของเขาอยู่ จึงรีบบอกกับเย่เฉินว่า： “อยู่ตรงนั้น ไปเร็ว！”

พูดจบ ทั้งสองคนก็วิ่งเหยาะ ๆ ไป