ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4706
มาถึงตรงหน้าของอีกฝ่าย หล่างหงจวินก็โบกมือยิ้มเอ่ยว่า： “สวัสดี ผมคือหล่างหงจวิน！”
เจ้าหนุ่มคนนั้นพอเห็นหล่างหงจวิน ก็หยิบมือถือออกจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เปิดรูปถ่ายเทียบตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สักพัก หลังจากแน่ใจว่าเป็นหล่างหงจวิน ก็รู้สึกตัวว่าข้าง ๆ เขายังมีคนหนุ่มเชื้อสายจีนตามมาด้วยคนหนึ่ง จึงชี้ไปทางเย่เฉินเอ่ยปากถามเขาด้วยความสงสัยว่า： “คน ๆ นี้เป็นใครกัน？มากับคุณเหรอ？”
หล่างหงจวินหัวเราะแล้วกล่าวว่า： “น้องชายคนนี้ชื่อว่าเย่เฉิน เป็นคนชาติเดียวกันที่รู้จักกันบนเครื่องบิน เราสองคนนั่งติดกัน เขาเป็นหนี้เงินจำนวนหนึ่งในประเทศเลยหนีมา มามอสโคว์ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไร เห็นว่าผมมาเป็นกะลาสีเรือเขาก็เลยอยากลองดู แต่ไม่รู้ว่าที่นี่ยังรับสมัครคนอีกหรือเปล่า”
เย่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบพูดขึ้นมาว่า： “ผมทนความลำบากได้ งานที่หนักหนาสาหัสแค่ไหนผมก็ทำได้หมด”
ชายหนุ่มคนนั้นอดขมวดคิ้วไม่ได้เอ่ยปากว่า： “รอผมเดี๋ยว ผมขอโทรหาหัวหน้าก่อน”
พูดจบเขาก็ถือมือถือเดินไปไกล ๆ พอแน่ใจว่ารอบด้านไม่มีคนจึงกดโทรศัพท์มือถือโทรออก
พอต่อสายติด ก็มีเสียงผู้ชายเล็ดจากคู่สายถามว่า： “รับคนมาแล้วยัง？”
“รับมาแล้ว” ชายหนุ่มตอบด้วยความนอบน้อม： “คนแซ่หลางเพิ่งลงจากเครื่อง”
อีกฝ่ายถามต่อว่า： “ตรวจสอบข้อมูลตัวตนแล้วยัง？ตรงกับข้อมูลที่เหมยอวี้เจินให้ไว้มั๊ย”
ชายหนุ่มปลายสายถามด้วยความสุขุม： “นายว่าเจ้าหนุ่มนั่นมีปัญหามั๊ย？เป็นเสาะนอกเครื่องแบบหรือเปล่า？”
“เรื่องนี้……” ชายหนุ่มพูดด้วยความลังเล： “ไม่น่ามั๊ง……ว่าตามหลักเสาะไม่น่าจะตามเบาะแสเราได้ ยิ่งเจ้าหนุ่มนี้มาจากเมืองจีนไม่ใช่คนอเมริกัน”
คู่สายกลับเอ่ยว่า： “อย่าเชื่อคำพูดที่ออกจากปากคนอื่น เสาะไม่มีทางบอกนายหรอกว่าเขาเป็นเสาะ ที่อเมริกามีตำรวจเชื้อสายจีนตั้งเยอะ ส่งคนหนุ่มคนไหนก็ได้มาสักคนสวมรอยว่ามาจากเมืองจีน ถ้านายไม่ตรวจสอบให้ละเอียดก็ยากที่จะดูออก”
“แล้วจะทำยังไง？” ชายหนุ่มเอ่ยปาก： “อย่างที่คุณบอก เขาเห็นผมแล้ว ไม่ว่าเขาจะเป็นเสาะหรือว่าไม่เป็น ผมก็ปล่อยเขาไปไม่ได้……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...