ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4725

อะเหลี้ยงรีบพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น “ได้ครับได้！”

พูดจบ เขาก็หันไปพูดคุยกับกลุ่มคนชาวเม็กซิโกเป็นภาษาสเปน

จากนั้นหม่าขุยก็ยิ้มและพูดกับเย่เฉินว่า“คุณเย่ สภาพแวดล้อมที่ด้านล่างนี้มันแย่ไปหน่อย เราไปคุยกันที่ข้างบนดีไหมครับ ？”

“ไม่เป็นไร”เย่เฉินโบกมือให้เล็กน้อย พูดเสียงเรียบ“ฉันชอบที่นี่ เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา ดูห้องผ่าตัดของพวกนาย ถึงจะมีขนาดเล็กแต่ก็ครบสมบูรณ์ ดูออกว่าอุปกรณ์นั้นล้วนพิถีพิถันอย่างมาก กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรง คาดว่าพวกนายคงใส่ใจเรื่องสุขอนามัยเป็นอย่างดี”

หม่าขุยรีบตอบกลับ“คุณเย่ พูดตามตรง ในเรื่องการแพทย์นี้ ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่อะซานชาวอินเดียคนเมื่อกี้มีทักษะความสามารถนิดหน่อย คุณรู้ไหมว่าไอ้เจ้าหมอนี่มีวีรกรรมที่ยอดเยี่ยมอะไรมา？”

เย่เฉินส่ายหัว แล้วถาม“ วีรกรรมอะไร？”

หม่าขุยกล่าวว่า“ไอ้เจ้าหมอนี่ตอนอยู่ที่อินเดีย ใช้ทุกวิธีการ ทั้งลักพาตัวและหลอกเอาไตคนมากว่าห้าหกร้อยคน ต่อมาในประเทศเรื่องราวนี้ถูกเปิดเผย อยู่ต่อไปไม่ไหว ก็เลยต้องหนีมาที่สหรัฐอเมริกา พอมาถึงที่สหรัฐอเมริกาก็ยังคงยึดอาชีพเดิม ตอนนี้ในแถบทางอเมริกาเหนือ ไอ้หมอนี่ก็ยังถือว่ามีชื่อเสียงอยู่ ”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะจิ๊ปาก พูดอย่างทีเล่นทีจริงว่า“แม้เรื่องพวกนี้จะเป็นเรื่องที่ต่ำช้า แต่ก็ต้องยอมรับ ว่าเป็นพวกมีของอยู่”

หม่าขุยหัวเราะ พยักหน้าและพูดว่า “คุณพูดถูก เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ธุรกิจของพวกเราเป็นอะไรที่ต่ำช้าและน่าละอายมาก โดยปกติทั่วไป การขายไตชิ้นหนึ่ง ทั่วทั้งห่วงโซ่อุตสาหกรรมสามารถสร้างรายได้แค่หลักหมื่นหรือหลักแสนดอลลาร์เท่านั้น หากอยากจะทำรายได้ให้เทียบเท่ากับคุณที่มีมูลค่ากว่าหลายหมื่นล้านนั้น เกรงว่าต้องหาไตมาเป็นแสนถึงจะได้ ชีวิตนี้ให้เหนื่อยแทบตายก็เป็นจริงไม่ได้……”

เย่เฉินเหยียดมุมปาก และถามเขากลับ“ ใครบอกนายว่าฉันมีสินทรัพย์หมื่นล้าน ? หมื่นล้าน ในสายตาของฉันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด ”

ทันทีที่หม่าขุยได้ยินคำนี้ ก็เพิ่งมาได้สติ

เดิมทีเขาคิดว่า เย่เฉินอาศัยหล่างหงจวินเพื่อมาที่นี่ ในใจยังคิดว่า เย่เฉินเป็นถึงผู้มีอิทธิพลจะไปล่วงเกินไม่ได้ แต่หล่างหงจวินเป็นคนที่กำลังจะขึ้นเขียงผ่าตัด จากนี้ไปทั้งสองคนก็คงไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันอีก

แต่เมื่อฟังคำของเย่เฉินแล้ว ก็ตระหนักรู้ว่าเย่เฉินคงมาเพื่อปกป้องหล่างหงจวินคนนี้ ดังนั้นเขาก็จึงตบหน้าตัวเองในทันที พูดอย่างโกรธเคืองว่า “โธ่คุณเย่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ห่วงแต่จะรับใช้คุณ ลืมนึกถึงเพื่อนของคุณคนนี้ไปเลย……ความผิดของผมเอง ผมผิดเอง ！”

พูดจบ เขาก็รีบพูดกับอะเหลี้ยงว่า“ยังไม่รีบแก้มัดคุณหล่างอีก！”