ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4773
ดังนั้นเมื่อยาก่อใหม่กลั่นออกมาสำเร็จแล้ว จะไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับพวกหลี่ญ่าหลินและนางาฮิโกะ อิโตะ แต่ยังเป็นการประกันที่สำคัญมากสำหรับเย่เฉิน
ในการกลั่นยาก่อใหม่ เขานำยาสมุนไพรทั้งหมดที่เขาต้องการออกจากกล่องและวางไว้ตรงหน้าเขาทีละอย่างตามความต้องการของเขา จากนั้นเขาก็หยิบสร้อยข้อมือที่ทำจากเถากระดูกวิหคออกจากกระเป๋า และใช้ปราณทิพย์เป็นมีด ตัดประมาณหนึ่งในสิบออกจากด้านบน
เหล่านี้เป็นยาสมุนไพรทั้งหมดที่เย่เฉินต้องการในการกลั่นยาก่อใหม่ในครั้งนี้
ตามบันทึกในตำราเก้าเสวียนเทียน ยาสมุนไพรเหล่านี้น่าจะสามารถกลั่นยาก่อใหม่ได้ประมาณ 15 ถึง 20 เม็ด
แต่ปัจจัยที่ไม่แน่นอนที่สุดคือยาก่อใหม่ใช้ปราณทิพย์มากเกินไป
แม้ว่าเย่เฉินไม่รู้ว่าจะใช้มากแค่ไหน แต่เขารู้ว่าปราณทิพย์ในร่างกายของเขาไม่พออย่างแน่นอน
ดังนั้น เพื่อเป็นการระมัดระวัง เขาจึงนำยาเสริมชี่ปราณอันล้ำค่าออกมาสองเม็ด วางยาเสริมชี่ปราณทั้งสองนี้ข้างมือเผื่อเหตุฉุกเฉิน
ในกรณีที่อยู่ในกระบวนการกลั่นยาพบว่าปราณทิพย์ในร่างกายของเขาหมดแล้ว เขาใช้ยาเสริมชี่ปราณเพื่อเติมเต็มปราณทิพย์ทันที
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม เย่เฉินกระตุ้นเถากระดูกวิหคชิ้นเล็ก ๆ ด้วยปราณทิพย์ตามวิธีการที่บันทึกไว้ในตำราเก้าเสวียนเทียน
เถากระดูกวิหคเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ เมื่อกระตุ้นใช้งาน สรรพคุณทางยาจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้น พลังยาอันทรงพลังก็พุ่งออกมาจากเถากระดูกวิหคเกือบจะในทันที
เย่เฉินห่อสรรพคุณทางยาอันทรงพลังพร้อมกับยาสมุนไพรที่เตรียมไว้ด้วยปราณทิพย์ทันที
ใช้เวลาไม่นาน ปราณทิพย์ในร่างกายของเย่เฉินก็ถูกดูดออกไปมากกว่าครึ่ง แล้วกระแสวนซึ่งหมุนเร็วเท่ากับดาวเคราะห์ก๊าซ เริ่มหมุนเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ระดับการยุบตัวภายในก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน่ากลัว ไม่นานมันก็ยุบจากวงกลมขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าหนึ่งเมตรจนมีขนาดเท่ากับลูกฟุตบอล
แต่ความหนาแน่นของมันเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณในอัตราเลขยกกำลัง
เย่เฉินรู้สึกว่าปราณทิพย์ของเขากำลังแสดงสัญญาณว่าไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาจึงคว้ายาเสริมชี่ปราณโดยไม่ลังเลแล้วยัดเข้าไปในปากของเขาทันที
ปราณทิพย์ที่พุ่งพล่านเพิ่งถูกละลายจากโอสถ และก่อนที่มันจะอุ่น มันก็ถูกดูดออกไปทันทีโดยกระแสวนที่หมุนวน
เย่เฉินพบว่าก่อนหน้านี้เขาดูมองโลกในแง่ดีเล็กน้อย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...