ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4774
ยาเสริมชี่ปราณสองเม็ด เกรงว่าจะไม่สามารถทนกับผีตัวนี้ได้เลย
ดังนั้นเขาจึงไม่กล้ารอให้ปราณทิพย์ถูกเผาผลาญ เขาก็กลืนยาเสริมชี่ปราณอีกเม็ดหนึ่งทันที
และความเร็วที่กระแสวนหมุนและยุบตัวก็ยังคงเร่งขึ้น
ในเวลานี้มันได้ทรุดตัวลงจากขนาดเท่าลูกฟุตบอลก่อนหน้านี้ จนถึงขนาดเท่าลูกเบสบอล
แต่สิ่งนี้ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ดูเหมือนว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
และในไม่ช้าปราณทิพย์ในร่างกายของเย่เฉินก็แสดงให้เห็นสัญญาณที่รับไม่ไหว
ในเวลานี้ เย่เฉินตกใจเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิ่งนี้มีพลังมหาศาล เกือบจะเทียบเท่ากับการใช้เครื่องสูบแบบแรงเหวี่ยงเพื่อดึงเลือดออกจากร่างกายของเขา เลือดในร่างกายของเขาจะสามารถต้านทานแรงสูบอย่างรุนแรงได้ขนาดนี้ได้อย่างไร
แต่ตอนนี้เขาได้เริ่มและหยุดไม่ได้ เขาทำได้เพียงกัดฟันและหยิบยาเสริมชี่ปราณออกมาอีกเม็ดหนึ่ง ขณะเอาเข้าปากพร้อมกับอธิษฐานในใจว่า “อย่าให้ผมใช้ยาเสริมชี่ปราณอีกเม็ดเลย ยาเสริมชี่ปราณเป็นยาที่มีประโยชน์ที่สุดสำหรับผมในตอนนี้ ถ้าผมสูญเสียยาเสริมชี่ปราณสี่หรือห้าเม็ดหรือมากกว่านั้นเพียงเพื่อกลั่นยาก่อใหม่ แม้ฟันผมก็จะร้องไห้จนตื่นขึ้นมา...”
ขณะที่คิดอย่างนั้น เย่เฉินก็ส่งยาเสริมชี่ปราณตัวที่สามเข้าไปในปากของเขาทันทีโดยไม่มีทางเลือก
เช่นเดียวกับยาเสริมชี่ปราณสองเม็ดก่อนหน้านี้ ปราณทิพย์ของยาเสริมชี่ปราณนี้ถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าครั้งก่อน
เย่เฉินรู้สึกเหนื่อยและอดไม่ได้ที่จะกัดฟันและด่าอย่างยากลำบาก “วันนี้เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่จริงๆ!”
ว่าแล้วเขาก็หยิบยาเสริมชี่ปราณออกมาอีกตัวโดยตั้งใจจะกลืนไว้เข้าแล้วทนหน่อยหนึ่ง
แสงสีขาววงกลมที่หมุนและยุบตัวอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็ระเบิดต่อหน้าเย่เฉิน!
สิ่งที่เย่เฉินไม่คาดคิดก็คือแสงสีขาวงกลมที่หมุนอย่างรวดเร็วกลับแตกออกอย่างกะทันหัน
ขณะที่แสงสีขาววงกลมระเบิดออก กระแสลมแรงภายในห้องดูเหมือนจะหยุดลงกะทันหัน
ทันใดนั้น กองเม็ดยาขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเซนติเมตร สีเหลืองทองกลิ้งลงกับพื้น สิ่งที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้นคือเม็ดยาที่กลิ้งลงมาเหล่านี้ไม่ได้กระจายออกไป แต่ทั้งหมดมารวมกันตรงกลาง
เมื่อเห็นว่ากลั่นยาสำเร็จแล้ว เย่เฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะเดียวกันก็รีบถือเม็ดยาเหล่านี้ไว้ในฝ่ามือของเขา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...