เย่เฉินกล่าวต่อไปว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องต่อไปที่ผมจะพูดกับคุณ อีกเดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้คุณฟัง”
หลี่ญ่าหลินพยักหน้าและกล่าวด้วยสีหน้าปวดใจ “คุณชายเย่ หากตระกูลอานนำตัวคุณหนูเฟ่ยมาเค้นถาม คุณตั้งใจว่าจะอธิบายอย่างไร”
เย่เฉินตอบว่า “เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล ผมเตรียมการเอาไว้แล้ว ขอแค่คุณปิดปากเอาไว้ให้แน่น อย่าให้ใครรู้ก็พอรวมทั้งภรรยาและลูกสาวของคุณด้วย”
หลี่ญ่าหลินตอบตกลงอย่างไม่คิดมาก “คุณชายเย่วางใจได้ ผมจะไม่บอกใครแน่นอน”
กล่าวจบเขาก็ถามเย่เฉินต่อ “คุณชายเย่ แล้วเรื่องที่สองคือเรื่องอะไรหรือ”
เย่เฉินกล่าวว่า “ที่ผมไม่ได้ทำความรู้จักกับตระกูลอานก็เป็นเพราะว่าทหารหน่วยกล้าตายที่ทำการลอบสังหารพวกนี้มีที่มาไม่ธรรมดา ตามที่ผมรู้มา พวกนี้มาจากองค์กรลับที่มีอายุมายาวนานถึงสองสามร้อยปีหรืออาจจะนานกว่านั้น ลำพังแค่เลี้ยงดูทหารหน่วยกล้าตายก็เลี้ยงดูมาแล้วถึงยี่สิบรุ่น ในตอนที่ผมยังไม่รู้ที่มาที่ไปของพวกเขา ผมคิดว่าผมจะไม่เปิดเผยตัวตนให้คุณตาและคุณยายของผมรู้จัก”
หลี่ญ่าหลินยังถามต่อไปอย่างไม่เข้าใจ “องค์กรลับที่มีมาหลายร้อยปี? ผมเป็นตำรวจมาตั้งหลายปี ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้มาก่อนเลย……”
เขาพึมพำออกมาว่า “หลายร้อยปีที่ผ่านมานี้ ในโลกใบนี้มีหลายประเทศที่ไม่ดำรงอยู่แล้ว และในระหว่างนี้บนโลกใบนี้ยังเกิดสงครามโลกและภัยพิบัติเกิดขึ้นอีกนับครั้งไม่ถ้วน สงครามโลกสองครั้งและการระบาดของไข้หวัดสเปนสงผลกระทบเป็นวงกว้างไปทั่วโลก นอกจากนี้แล้ว ทวีปยุโรปยังทำสงครามอีกนับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่สงครามเจ็ดปีไปจนถึงสงครามนโปเลียน สงครามฝรั่งเศส-เยอรมัน จนกระทั่งถึงยุคของการเกิดขึ้นของสหภาพโซเวียตไปจนถึงการล่มสลาย ทวีปเอเชียต้องผ่านสงครามฝิ่น……ในระหว่างสองสามร้อยปีที่ผ่านมานี้ ทั่วโลกต้องผ่านความวุ่นวายมามากมาย หลายประเทศไม่สามารถรักษาอำนาจทางการเมืองของตัวเองไว้ได้ แล้วองค์กรลับแห่งหนึ่ง ทำไมถึงยังคงดำรงอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้……”
เย่เฉินตอบว่า “นี่ก็เป็นปัญหาที่ผมสงสัยมาตลอดเหมือนกัน องค์กรนี้ไม่ใช่แค่อยู่มานานหลายร้อยปีเท่านั้น แต่อำนาจของพวกเขายิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาตลอด สิ่งที่คุณพูดนั้นเป็นภาพใหญ่มาก แต่ไม่สามารถส่งผลกระทบใดๆ กับพวกเขาได้เลย นี่ก็เป็นเรื่องที่ผมรู้สึกสงสัยมาตลอดเหมือนกัน”
เย่เฉินหันไปมองหลี่ญ่าหลินแล้วกล่าวต่อไปว่า “สถานการณ์ของคุณนั้นค่อนข้างจะพิเศษ ทุกคนที่เคยเห็นคุณตายหมด ยกเว้นคนคนนั้นที่ผมจับตัวมาสอบ อีกอย่างการปรากฏตัวของคุณในวันนั้นค่อนข้างจะเป็นเรื่องบังเอิญจ ดังนั้นจะต้องไม่ได้อยู่ในแผนการของพวกเขาอย่างแน่นอน ดังนั้นผมเชื่อว่าองค์กรนี้จะยังคงไม่สนใจคุณไปสักพัก อีกอย่างคุณเคยทำงานสอบสวนมาตั้งนาน จะต้องมีคนที่มีเบาะแสเรื่องนี้บ้าง ดังนั้นผมหวังว่าหลังจากที่คุณกลับมาใช้ชีวิตปกติแล้วคุณจะช่วยผมตามหาเบาะแสที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...