บทที่ 481
เย่เฉินมองซ่งหวั่นถิง และยิ้มเล็กน้อย: "ผมมาร่วมงานศิษย์เก่าเป็นเพื่อนพ่อตา ก็ไม่รู้จะลำบากคุณไปทำไม ก็เลยไม่ได้บอกคุณ"
ซ่งหวั่นถิงรีบพูดว่า: "อาจารย์เย่ พ่อตาคุณจัดงานศิษย์เก่าที่นี่ คุณควรบอกฉันให้ไวกว่านี้ ฉันจะได้เตรียมอุปกรณ์ให้ครบครัน เพื่อที่จะไม่ให้เกิดการดูแลที่ไม่ทั่วถึง"
เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า: "ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น จริงๆ ก็แค่กลุ่มของชายชราที่ออกมาสนุกสนานกัน หากจัดงานอลังการใหญ่โต เกรงว่าพวกเขาจะไม่คุ้นชิน"
จากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง: "อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้บอกพ่อตาเรื่องความสัมพันธ์ของเรา หากคุณหนูใหญ่ตระกูลซ่งอย่างคุณออกมาดูแลเองล่ะก็ เกรงว่าเขาจะสับสน"
ซ่งหวั่นถิงจึงพยักหน้าอย่างรีบร้อน และพูดว่า: "ใช่แล้วค่ะอาจารย์เย่ ปู่ของฉันจะมีจัดงานเลี้ยงวันเกิดตอนเที่ยงพรุ่งนี้ แต่เดิมฉันว่าส่งจดหมายเชิญให้คุณในคืนนี้ ดีที่เจอคุณพอดี ฉันเลยอยากถามคุณว่าในวันพรุ่งนี้มีเวลามาร่วมงานไหมคะ? ปู่พูดถึงคุณมานานแล้ว และอยากให้คุณไปนั่งเล่นบ้าน "
เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าพูดว่า "พรุ่งนี้ไม่มีปัญหา ถึงเวลาผมจะไปแน่นอน"
สำหรับเย่เฉินแล้ว แม้ว่าตระกูลซ่งจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่ แต่ก็ถือว่าเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองจินหลิง หากสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา อาจช่วยลดปัญหาได้มาก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็รู้สึกดีต่อซ่งหวั่นถิง รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาดมากและมีอนาคต ดังนั้นเลยรู้สึกชื่นชม
ซ่งหวั่นถิงเห็นเย่เฉินตอบรับ ก็รีบถาม: "อาจารย์เย่ งั้นพรุ่งนี้ตอนบ่ายฉันไปคุณนะคะ? "
เย่เฉินปฏิเสธ: "ไม่เป็นไร งานเลี้ยงวันเกิดคุณท่านซ่ง พรุ่งนี้คุณมีเรื่องต้องทำมากมายแน่ ถึงตอนนั้นผมไปที่นั่นด้วยตัวเองดีกว่า"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า ยิ้ม และพูดว่า:"ก็ได้ค่ะ ถ้าพรุ่งนี้อาจารย์เย่มาถึงแล้วก็มาหาฉันได้เลย "
"ครับ"
ทุกคนต่างชื่นชมไม่หยุด ทำให้เซียวฉางควนภาคภูมิใจ
ในตอนแรกเขามักตกเป็นเป้า และถูกเยาะเย้ยอยู่เสมอ แต่คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้เขากลายเป็นคนที่ถูกจับตามองมากที่สุดและได้รับคำชมจากเพื่อนร่วมชั้น ซึ่งทำให้เขาพึงพอใจในศักดิ์ศรีตัวเองเป็นอย่างมาก
……
ในขณะที่เซียวฉางควนและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขา กำลังเพลิดเพลินกับความหรูหราขั้นสุดยอดบนชั้นที่สิบของคลับเฮาส์ฮุยหวง อีกด้านหนึ่ง หม่าหลันและเฉียนหงเย่นได้มาถึงที่บริเวณบ้านพักตากอากาศ Tomson Riviera และนั่งเล่นไพ่นกกระจอกกับผู้หญิงร่ำรวยที่เฉียนหงเย่นเป็นคนแนะนำ
ตรงที่นั่งด้านตะวันออกของโต๊ะไพ่นกกระจอก มีหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวดูสูงศักดิ์นั่งอยู่ ขณะเตรียมเครื่องไพ่นกกระจอกไฟฟ้า ยิ้มและถามเฉียนหงเย่น: "หงเย่น น้องสาวคนนี้เป็นใครเหรอ? แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยสิ”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...