ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4812

แววตาของอานโฉงชิวเป็นประกายพร้อมเอ่ยปากว่า “เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว ผู้มีพระคุณที่ช่วยเราก็คือคนที่ช่วยพวกคุณที่จินหลิงวันนั้นด้วย ถ้าจะพูดให้ถูกผู้มีพระคุณคนนี้ก็คือคนที่คอยควบคุมงานประมูลยาอายุวัฒนะตัวจริง และอาจจะเป็นถึงคนที่ครอบครองยาอายุวัฒนะทั้งหมดใช่หรือไม่”

คำพูดของอานโฉงชิวดึงดูดความสนใจของสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลอาน

เมื่อก่อนตระกูลอานไม่ค่อยมีโอกาสได้สัมผัสสิ่งที่เรียกว่ายาทิพย์ยาวิเศษมากนัก

ทว่าในช่วงนี้ สิ่งที่พวกเขารู้ สิ่งที่พวกเขาเคยประสบผ่าน หรือว่ายาทิพย์ยาวิเศษที่พวกเขาเคยเห็นคนอื่นใช้มีมากกว่าสามชนิด

อย่างแรกเป็นตอนที่อานโฉงชิวได้ไปเจอที่งานประมูลยาที่จินหลิง จึงได้เห็นร่องรอยของยาอายุวัฒนะด้วยตาของตัวเอง

หลังจากนั้นก็เป็นยาปลุกจากความตายที่กู้ชิวอี๋ส่งมา ทำให้สามารถช่วยคุณท่านอานฉี่ซานให้รอดพ้นจากความตายขึ้นมาได้

ตอนนี้ก็เป็นยาวิเศษที่ใช้กับหลี่ญ่าหลิน ที่ช่วยฟื้นชีพเขาขึ้นมาที่ศูนย์การแช่แข็ง

ในบรรดานี้ ยาที่กู้ชิวอี๋ส่งมาเป็นยาที่มีเบื้องหลังชัดเจนมากที่สุด ก่อนหน้านี้ตระกูลอานจึงไม่ได้มีความสงสัยแต่อย่างใด

เนื่องจากหากยึดตามที่กู้ชิวอี๋กล่าว ยาที่เธอนำมานั้นเป็นยาที่เธอไปขอมาได้ตอนที่พ่อของเธอป่วยหนัก เมื่อเวลาผ่านไปนานวันเข้า ลำดับการแก้ปัญหาตามหลักเหตุผลของคนทั้งตระกูลอานย่อมต้องเอายาที่กู้ชิวอี๋นำมา ยาอายุวัฒนะและยาก่อใหม่มาคิดเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

อานข่ายเฟิงไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นของตัวเองได้จึงเอ่ยปากว่า “พี่ใหญ่ มาคิดๆ ดูแล้ว ผู้มีพระคุณคนนี้น่าจะมีความข้องเกี่ยวกับพวกเรามากทีเดียว ตอนนั้นที่พี่โดนไล่ออกมาจากงานประมูลยาอายุวัฒนะ ผู้มีพระคุณคนนี้น่าจะรู้ทุกอย่าง แต่แม้ว่าจะเป็นแบบนี้เขาก็ยังตามมาช่วยพวกเราที่นิวยอร์ก”

อานโฉงชิวพยักหน้าพลางกล่าวว่า “งานประมูลวันนั้น ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ในงานที่จินหลิงน่าจะเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดเท่านั้น สถานการณ์ที่ดำเนินไปในงานน่าจะมีคนคอยสั่งการเธอผ่านทางหูฟัง ตอนนั้นผมคิดมาตลอดว่าผู้มีพระคุณจะต้องแอบเฝ้ามองสถานการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นั่นอยู่ในห้องใดห้องหนึ่ง อีกอย่างผมอุตส่าห์เสนอเงินตั้งสามพันล้านแต่ยังกล้าไล่ผมออกมาอีก การตัดสินใจนี้แน่นอนว่าซ่งหวั่นถิงจะต้องไม่กล้าอย่างแน่นอน ทรัพย์สินของทั้งตระกูลซ่งคงไม่เกินสามถึงสี่ร้อยล้าน ไม่ว่าอย่างไรเธอก็คงไม่กล้าหาญและไม่มีสิทธิ์ในการตัดสินใจเช่นนี้”

นายหญิงใหญาถอนใจออกมา “เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ครอบครัวของพวกเรานับว่าโชคดีนัก วันนั้นหากผู้มีพระคุณไม่แอบอยู่ในห้องข้างๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้ตระกูลของพวกเราจะเป็นอย่างไรบ้าง……”

อานโฉงชิวได้สติกลับมาจึงหลุดพูดออกไปว่า “แม่ง ผู้มีพระคุณเป็นแฟนเพลงของนานด้วย!”