ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4822
“เข้าใจ?” เฉินจุนเหมยร้องไห้พร้อมกล่าวว่า “เขาทำแบบนี้จะให้ฉันเข้าใจว่าอะไร”
“เมื่อกี้คุณบอกว่าในใจของเขามีอยู่สองเรื่องเท่านั้น ฉันจะบอกอะไรให้นะ คุณพูดผิดแล้ว ในใจของเขามีอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น นั่นก็คือไขคดีและก็ไขคดี!”
“คุณรู้ไหมว่าช่วงเวลาที่เขาอยู่กับคนร้ายมากกว่าเวลาที่เขาอยู่กับฉันซะอีก!”
“ความทุ่มเทของเขาที่มีต่อลูกศิษย์ยังมากกว่าความทุ่มเทที่เขามีต่อลูกสาวที่เป็นเลือดเนื้อแท้ๆ เสียอีก!”
“คุณบอกว่าให้ฉันเข้าใจเขา เมื่อก่อนฉันพยายามกัดฟันเข้าใจ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ให้ฉันอดทนก็ใช่ว่าฉันจะทนไม่ได้……”
“แต่ครั้งนี้เขาทำเกินไปมาก! ลูกสาวของเขาท้องเขายังไม่สนใจ! ปกติเขาไม่สนใจก็ว่าแย่แล้ว ตอนนี้ยังมาหายตัวไปเฉยๆอีก คนปกติมีพ่อที่ไหนเขาทำกันแบบนี้บ้าง”
ระหว่างที่พูด ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
เฉินจุนเหมยยังพูดไม่จบ เธอก็เริ่มสะอึกสะอื้น “เขาเป็นพ่อแท้ๆ ยังสู้ลูกเขยไม่ได้ พอเขาได้ยินว่าลูกสาวท้อง เขาก็รีบบินจากในประเทศมาทันที คุณว่าสิ่งที่เขาทำมันใช่วิสัยของคนเขาทำกันไหม”
กล่าวจบ ลูกสาวของเธอก็พูดขึ้นมาว่า “พ่อ!”
เฉินจุนเหมยได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที ตอนนั้นถึงจะเห็นว่าหลี่ญ่าหลินยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์
หลี่ญ่าหลินตอนนั้นมีสีหน้าละอายใจ ดวงตาของเขาแดงก่ำพลางเอ่ยว่า “จุนเหมย ขอโทษนะที่ทำให้คุณเป็นห่วง……”
เฉินจุนเหมยชะงัก ก่อนจะตั้งสติได้แล้วก้าวอาดๆ เดินไปที่ประตูลิฟต์แล้วตบหน้าหลี่ญ่าหลิน แล้วบ่นด่าเขาอย่างเสียสติ “หลี่ญ่าหลินคุณมันคนไม่เอาถ่าน!”
พอหลี่ญ่าหลินโดนตบ ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยนิ้วมือแดงก่ำขึ้นพร้อมกับสีหน้าละอายใจ
เมื่อตั้งสติได้ เขาก็รีบอธิบายว่า “จุนเหมย ผม……ผมทำไปเพราะมีเหตุผล……”
“เหตุผล? เหตุผลอะไร?” เฉินจุนเหมยถามอย่างโมโหจัด “ฉันไม่รู้จักคุณหรือไงญ่าหลิน ในสายตาของคุณไม่ว่าเรื่องอะไรก็สำคัญกว่าพวกเราสองแม่ลูก! ในแผ่นดินนิวยอร์กเล็กๆ แห่งนี้พอมีคนตาย ใจของคุณก็บินหายไปแล้วทันที มีไหมที่เคยสนใจพวกเรา”
หลี่ญ่าหลินไม่รู้จะพูดอย่างไร
อันที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่พูดไม่เก่ง
และยิ่งไม่ถนัดการพูดโกหก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการบุกโจมตีของภรรยาเช่นนี้ ตอนนั้นเขาก็สูญเสียการควบคุม
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...