เมื่อเห็นคนทั้งสองตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก เฟ่ยเข่อซินก็พูดต่อไปว่า “อีกอย่างประสบการณ์ที่ พล.ต.ท. หลี่เผชิญอันตรายอย่างมาก ในฐานะที่ฉันเป็นผู้จ้างก็รู้สึกนับถือในความกล้าหาญของเขามาก และนับถือในความรับผิดชอบที่เขามีต่อครอบครัวด้วย”
“เขาเอาชีวิตของตัวเองแลกกับเงินสิบล้านดอลล่าห์ เพื่ออนาคตของหลานชายหรือหลานสาวของเขา เพื่อเป็นการรับประกันว่าชีวิตนี้ของพวกเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ สร้างพื้นฐานชีวิตที่ดีให้เขาหรือเธอ เพื่อให้เขาหรือเธอเกิดมากลายเป็นคนระดับสูงจะได้ไม่ได้ต้องแก่งแย่งชิงดีกับคนในวัยเดียวกันไปได้เป็นสิบๆ ปี!”
“ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่กลัวที่จะต้องสละชีวิตตัวเองและไม่เสียดายชีวิต โดยส่วนตัวฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก!”
“ดังนั้นนะคะคุณนายหลี่ ฉันรู้สึกว่านอกจากคุณจะไม่ควรตำหนิพล.ต.ท.หลี่แล้ว ในทางตรงข้ามยังควรกอดเขาไว้แน่นๆ และขอโทษกับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมเมื่อครู่นี้ของคุณ คุณนายคิดว่าอย่างไร?”
ในเวลานั้น ในใจของสองแม่ลูกเฉินจุนเหมยและหลี่หยวนหยวนตกอยู่ในอาการช็อค
ตระกูลอานและหลี่ญ่าหลินก็ช็อคเช่นกัน
เพราะว่าพวกเขาดูออกว่าเฟ่ยเข่อซินมีความสามารถในการควบคุมสถานการณ์และพลิกผันสถานการณ์ได้ดีมาก ฝีมือของเธอในด้านนี้นับได้ว่าเป็นปรมาจารย์เลยทีเดียว
คำพูดโกหกกลับสามารถทำให้น่าเชื่อถือได้แบบนี้ พูดได้อย่างยิ่งใหญ่ตราตรึง ความสามารถนี้นับได้ว่ายอดเยี่ยมมาก
เมื่อเฟ่ยเข่อซินกล่าวจบหลี่ญ่าหลินก็เต็มไปด้วยความละอายใจ
เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองมีบทบาทอย่างไร ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยตัวเองในใจ “ฉันเนี่ยนะยิ่งใหญ่ ฉันยังไม่ทันรู้เรื่องอะไรเลยก็ถูกยิงจนพรุนเป็นตะแกรงไปแล้ว สู้มือพลีชีพยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แม้ว่ามือพลีชีพจะฆ่าคนไม่ได้ แต่อย่างน้อยๆ ก็ยังได้ส่งสัญญาณเตือน ยิงสักนักสองนัด แต่ฉันนับว่าเป็นตัวอะไรได้ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยก็ล้มหัวทิ่มแล้ว……”
ในขณะที่หลี่ญ่าหลินรู้สึกละอายอยู่ในใจนั้น ลูกสาวของเขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป
เธอร้องไห้และโผเข้ากอดหลี่ญ่าหลินพลางสะอึกสะอื้น “พ่อคะ บ้านของพวกเราไม่ได้ขัดสนเงินทอง ทำไมพ่อต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย……”
ปัญหาครอบครัวที่ทำให้หลี่ญ่าหลินกลัดกลุ้มที่สุดนั้น ผ่านไปได้ด้วยดีโดยฝีมือของเฟ่ยเข่อซิน
ความรับผิดชอบและจิตวิญญาณความทุ่มเทของหลี่ญ่าหลิน นอกจากจะไม่ทำให้ลูกเมียของเขาโกรธเรื่องที่เขาหายตัวไปเฉยๆ แล้ว แต่ยังช่วยคลี่คลายความไม่ลงรอยที่ผ่านมาด้วย
กล่าวได้ว่า ภาพลักษณ์ของหลี่ญ่าหลินตอนนี้ในใจของลูกเมียยกระดับสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ลูกเมียเข้ามาโอบกอดหลี่ญ่าหลิน แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น หลี่ญ่าหลินทั้งตื้นตันและละอายใจไปพร้อมๆ กัน แล้วหันไปมองเฟ่ยเข่อซินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซึ้งใจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...