ดังนั้น แม้จะมีคนธรรมดาทั่วไปที่ต้องการจะแอบเข้าไปภายในสนามบิน ก็ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทำมันได้สำเร็จ
แน่นอนว่า นี่คือเหตุการณ์ก่อนที่จะได้เจอกับเย่เฉิน
สำหรับเย่เฉินแล้ว รั้วเหล็กที่สูงสามเมตรแบบนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย แค่เขากระโดดเบาๆ ในขณะที่สามารถกระโดดข้ามรั้วเหล็กนี้ไปได้ ก็ยังสามารถหลบซ่อนตัวจากกล้องวงจรปิดทั้งสองข้างได้ด้วย
ดังนั้น ยี่สิบนาทีก่อนที่เครื่องจะร่อนลง เย่เฉินได้แอบเข้าไปภายในสนามบินอย่างง่ายดาย ด้านข้างของรันเวย์ที่มืดมิด รอเครื่องบินโบอิ้ง777ลงจอดอย่างเงียบๆ
เนื่องจากในตอนนี้เป็นเวลาตีสอง ทั่วทั้งสนามบินก็จึงอยู่ในความเงียบสงัด
เย่เฉินในตอนนี้ใส่ชุดหูฟังไร้สาย ในสายก็กำลังพูดคุยสื่อสารกับว่านพั่วจวิน และหลี่ญ่าหลินแบบเรียลไทม์
ในตอนนี้ ว่านพั่วจวินบอกกับเย่เฉิน“คุณเย่ ตามข้อมูลขาเข้าและขาออกของสนามบิน คืนนี้เที่ยวบินผู้โดยสารที่เข้าและออกนั้นได้สิ้นสุดแล้ว ที่เหลือเป็นของเครื่องบินขนส่งสินค้า และภายในช่วงสามชั่วโมงนี้เครื่องบินขนส่งขาเข้ามีเพียงเจ็ดลำ ระยะห่างของช่วงเวลายาวนานมาก เครื่องบินที่กำลังจะลงจอด ก็คือโบอิ้ง777ของฟาร์ไทยอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็กซ์เพรส”
เย่เฉินตอบกลับเสียงเบา“ก่อนที่เครื่องจะลงจอด เรามาตรวจสอบข้อมูลกันอีกครั้ง”
“ได้ครับคุณเย่”
ห้านาทีต่อมา ทางทิศใต้บนท้องฟ้า เย่เฉินก็เห็นแสงไฟที่กะพริบแล้วเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ
เขาได้ตรวจสอบเทียบเคียงกับว่านพั่วจวิน ด้วยวิถีทางของเครื่องบิน เป็นเครื่องบินลำนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
จากนั้น แสงไฟดวงนั้นก็ขยับเข้ามา ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
เครื่องบินลำนี้ขนถ่ายพาเลททั้งสี่ชิ้นได้อย่างรวดเร็ว และแต่ละพาเลทก็ราวกับมีของบรรจุมาจนเต็ม มองไม่เห็นถึงความผิดปกติใดๆ
เย่เฉินพูดเสียงเบา“ในตอนนี้ สินค้าที่ขนลงจากเครื่องบิน ล้วนเป็นสินค้าที่ดูปรกติ ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ”
ว่านพั่วจวินอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา“คุณเย่ อีกฝ่ายซ่อนทหารหน่วยกล้าตายไว้ในสินค้านั้นหรือเปล่า?”
เย่เฉินได้ปล่อยปราณทิพย์ไปตรวจสอบสินค้าเหล่านั้น พูดอย่างมั่นใจ“ในสินค้าเหล่านี้ไม่มีคน อย่างน้อยก็แค่ในส่วนที่ขนย้ายลงมานี้แล้วเท่านั้น”
พูดจบ จู่ๆคิ้วของเย่เฉินก็ขมวดขึ้นในทันที อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา“น่าแปลก”
ที่ทำให้เย่เฉินต้องแปลกใจก็คือ เพื่อจะขนถ่ายพาเลทเหล่านี้ลงมา พนักงานขนถ่ายที่อยู่ด้านล่างต้องคอยสลับหมุนเวียนกัน ทุกครั้งที่พาเลทถูกขนย้ายลงมา พวกเขาก็ต้องเปลี่ยนอีกคนขึ้นไปทำหน้าที่แทน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...