เย่เฉินพยักหน้าให้ มองดูเวลาเครื่องของอีกฝ่ายจะลงจอดในอีกสองถึงสามชั่วโมงข้างหน้า จึงยิ้มและพูดกับเฮเลน่าว่า“ยังมีเวลา พาผมเที่ยวชมบริเวณโดยรอบหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ!”เฮเลน่าตอบอย่างไม่ลังเล พูดด้วยรอยยิ้ม“แม้จะไม่ได้มานาน แต่ความทรงจำทุกอย่างของที่นี่ก็ยังฝังใจอยู่มาก ”
ภายใต้การอยู่เป็นเพื่อนของเฮเลน่า ในตอนที่เย่เฉินกำลังเยี่ยมชมพระราชวังโบราณแห่งนี้ เครื่องบินโบอิ้ง777ของฟาร์ไทยอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็กซ์เพรส ก็กำลังบินผ่านน่านฟ้าฟินแลนด์ ระยะห่างจากเบอร์เกนก็ราวๆ1,300กิโลเมตร
ว่านพั่วจวินกับทหารยอดฝีมือยี่สิบนายที่เขาคัดเลือกมาจากสำนักว่านหลง ในตอนนี้ก็ได้นำเครื่องลงจอดที่เมืองออสซูแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากที่เครื่องลงจอด นั้นก็คือส่งเส้นทางของเครื่องบินฟาร์ไทยเอ็กซ์เพรสลำนี้ให้กับเย่เฉิน
เย่เฉินก็แทบทนรอไม่ไหว รอจนเที่ยวบินของอีกฝ่ายเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง ก็จึงบอกลากับเฮเลน่า แต่งกายด้วยชุดดำ ขับรถมุ่งตรงไปยังสนามบินเบอร์เกนเพียงลำพัง
จากการวิเคราะห์ของหลี่ญ่าหลิน ครั้งที่แล้วที่ห้าสี่เจ็ดพวกเขาไปทำภารกิจที่นครนิวยอร์กให้กับองค์กรลึกลับนี้ ถูกส่งตัวไปยังเม็กซิโกด้วยวิธีการขนย้ายสินค้าของฟาร์ไทยอินเตอร์เนชั่นแนลเอ็กซ์เพรส จากนั้นก็ลักลอบขนถ่ายจากเม็กซิโกโดยทางบกเข้าสู่สหรัฐอเมริกา
ดังนั้น ทั้งเย่เฉินและหลี่ญ่าหลินต่างก็คิดว่า ปลายทางจริงๆของอีกฝ่ายในครั้งนี้ น่าจะไม่ใช่เบอร์เกน เบอร์เกน น่าจะเป็นแค่ทางผ่านในการทำภารกิจในครั้งนี้ของพวกเขา
และคาดว่าพวกเขาก็คงจะใช้วิธีขนส่งสินค้า ลำเลียงทหารหน่วยกล้าตายไปยังเบอร์เกน จากนั้นก็โยกย้ายด้วยวิธีอื่น ส่งทหารหน่วยกล้าตายไปยังอีกเมืองหนึ่ง หรือไม่ก็ส่งตัวออกนอกยุโรปเหนือไป
และมาตรฐานการรักษาความปลอดภัยของสนามบินก็เป็นไปอย่างลื่นไหล ทั่วทั้งสนามบินถูกล้อมรอบไปด้วยแนวตะแกรงเหล็ก กับรั้วใบมีดลวดหนามอีกชั้นและอุปกรณ์กล้องวงจรปิด นี่คือมาตรการรักษาความปลอดภัยขั้นสุดของที่นี่
ในส่วนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ระบบการจัดการไม่ได้ใหญ่โตมาก การลาดตระเวนก็ไม่ได้เป็นไปอย่างกระตือรือร้นมากนัก โดยรวมส่วนใหญ่ ก็เฝ้าสังเกตการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดภายในห้องควบคุม หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ค่อยมายังสถานที่เกิดเหตุเพื่อจัดการ
อย่างไรเสีย เนื่องด้วยอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยที่ก้าวหน้ามากขึ้น ดังนั้นต่อให้จะไม่มีเจ้าหน้าที่คอยลาดตระเวน ก็ไม่มีใครสามารถจะรอดพ้นจากการตรวจจับของกล้องวงจรปิดนี้ไปได้ ดังนั้นสนามบินก็แทบไม่เคยมีเหตุการณ์การบุกรุกใดๆมาก่อน
แม้จะมีคนที่ไม่เจียมตนอยู่บ้าง พยายามที่จะเข้าไปในสนามบินโดยการฝ่าด่านระบบรักษาความปลอดภัยชั้นนอก ก็ถูกกล้องวงจรปิดจับภาพได้อย่างชัดเจน ทันทีที่บุคคลนั้นขยับเข้าใกล้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับแจ้งสัญญาณเตือน รอจนพวกเขามาถึง บุคคลดังกล่าวยังอยู่ในแนวตะแกรงรั้วเหล็ก กำลังคิดหาวิธีพยายามจะข้ามผ่านรั้วใบมีดลวดหนามนั้นเข้ามา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...