เธอนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ในอ้อมกอดของเย่เฉินเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว
หนึ่งชั่วโมงนี้ เป็นหนึ่งชั่วโมงที่อิ่มอกอิ่มใจที่สุด นับตั้งแต่เธอเป็นผู้ใหญ่มาเลย
เห็นนาฬิกาแขวนบนผนังที่ชี้ไปตำแหน่งเก้าโมงแล้ว คราวนี้เธอจึงค่อย ๆ ลงจากเตียงเบา ๆ สวมเสื้อผ้าใหม่ด้วยท่วงท่านุ่มนวล จากนั้นจัดเตียงอีกครึ่งหนึ่งที่ตัวเองนอนหลับไปนั้นให้เรียบร้อย และหยิบเส้นผมที่หล่นอยู่บนแขนของเย่เฉินโดยไม่ระวังขึ้นมา
ทำทั้งหมดนี้หมดแล้ว เธอมองเย่เฉินโดยไม่ละสายตา จูบเขาอีกครั้งโดยยากที่จะควบคุมเอาไว้ได้ คราวนี้จึงจะเดินออกมาจากห้องอย่างอาลัยอาวรณ์ และปิดประตูห้องอีกครั้งอย่างระมัดระวัง
……
ใกล้ถึงเวลาเที่ยงแล้ว เย่เฉินจึงจะค่อย ๆ ลืมตา
เขารู้สึกว่าตัวเองผ่านการนอนหลับที่ยาวนานที่สุด และปลอดภัยมากที่สุด นับตั้งแต่มีความทรงจำมาเลย
แม้ว่าการนอนหลับนี้ไม่ได้ทำให้ปราณทิพย์ของเขาได้รับการเพิ่มขึ้นที่แจ่มชัด แต่กลับทำให้จิตใจของเขาดีขึ้นอย่างมากเลย
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เหยียดแขนสองข้างยืดเส้นยืดสายร่างกายไปตามสบาย ๆ จู่ ๆ รู้สึกว่าบนร่างกายของตัวเองมีกลิ่นหอมที่คุ้นเคยมาก ๆ เพิ่มมาด้วย
กลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นหอมบนร่างกายของเฮเลน่า
แม้ว่าตอนนั้นเพิ่งเข้ามาในห้องนี้ ถึงขนาดที่นอนลงบนเตียงนั้น เย่เฉินก็เคยได้กลิ่นหอมนี้ แต่เขากลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า กลิ่นหอมบนตัวเองในตอนนี้ เข้มข้นยิ่งกว่ากลิ่นหอมที่เดิมทีมีอยู่บนเตียงนี้อยู่แล้ว แม้กระทั่งตอนที่ตัวเองเพิ่งจะนอนลงบนเตียงนี้ด้วย
ในใจของเย่เฉินนั้นรู้ดี กลิ่นหอมพวกนี้ ตัวมันเองจะเลือนหายไปเรื่อย ๆ ตอนนี้กลิ่นเข้มข้นยิ่งกว่าก่อนหน้า อธิบายได้เพียงว่ากลิ่นหอมนี้ได้รับการเติมเต็มในระหว่างที่ตัวเองนอนหลับไป
ปราณทิพย์ในร่างกายตอนนี้ ยังคงเหลืออยู่ไม่มากเท่าไหร่
เนื่องจากปราณทิพย์ที่สามารถดูดรับจากโลกธรรมชาติได้ขาดแคลนเป็นอย่างยิ่ง หากว่าอยากอาศัยปราณทิพย์ที่ดูดรับจากโลกธรรมชาติทำหน้าเสริม เกรงว่าหนึ่งปีก็ยากที่จะฟื้นฟูไปในสภาพก่อนหน้านี้ได้ ครั้นแล้ว เย่เฉินหยิบเอายาเสริมชี่ปราณอีกเม็ดออกมา เพื่อปลอดภัยไว้ก่อน ตั้งใจจะเสริมปราณทิพย์ที่ใช้หมดไปอย่างรวดเร็วขึ้นมาก่อน
ครั้นแล้ว เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม หยิบยาเสริมชี่ปราณออกมาเม็ดหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อผ้า วางยาเสริมชี่ปราณเม็ดนั้นไว้ในปากอย่างปวดใจไม่หยุด
โอสถกลายเป็นปราณทิพย์อัดแน่น รวมตัวอยู่ในร่างกายไม่หยุด ภายในชั่วพริบตา
แต่ว่า สิ่งที่ทำให้เย่เฉินรู้สึกประหลาดใจคือ ปราณทิพย์ที่อยู่ในร่างกายของตัวเองเดิมทีนั้น ยาเสริมชี่ปราณหนึ่งเม็ดก็สามารถเสริมขึ้นมาได้หมดเลย
แต่ว่า หลังจากผ่านการใช้และเสริมปราณทิพย์ไปอย่างรวดเร็วบ่อย ๆ เมื่อวานนั้น ยาเสริมชี่ปราณเม็ดนี้ที่เพิ่งจะทานไป ถึงกับเสริมปราณทิพย์ได้ถึงแปดส่วน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...