เย่เฉินแอบคิดอยู่ในใจ : “ดูท่า สภาวะที่ถึงขีดจำกัดบ่อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแย่เท่าไหร่ ก็เหมือนเป็นนักกีฬาที่สามารถค่อย ๆ อยู่เหนือตัวเอง ในการฝึกซ้อมระดับความเข้มข้นสูงไม่หยุด ฉันเองก็สามารถยกระดับขีดสูงสุดของตัวเองโดยผ่านสภาวะระดับความเข้มข้นสูงพวกนี้ได้เหมือนกัน หากว่าขีดสูงสุดของปราณทิพย์ในร่างกายสามารถเพิ่มเป็นเท่าตัวได้ กำลังโดยรวมก็จะได้รับการเพิ่มขึ้นที่ฉับไว !”
คิดถึงตรงนี้ เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะเริ่มเศร้าใจ
อย่างไรซะยาเสริมชี่ปราณล้ำค่าเกินไป พอใช้จนเกือบหมด และไม่ได้โอสถใหม่มาเสริม งั้นตัวเองอยากเสริมปราณทิพย์อีก เกรงว่าลำบากมากเอาน่ะสิ
เลยตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถใช้ประโยชน์จากสภาวะขีดจำกัดแบบนี้ มายกระดับขีดสูงสุดของตัวเองเรื่อย ๆ บ่อย ๆ ได้
จากนั้น เย่เฉินลุกขึ้น เดินเข้าไปในอาบน้ำในห้องอาบน้ำของในห้องนอน
ตอนที่เขาออกมาจากห้องนอนด้วยผมเปียกโชก เฮเลน่ากำลังพักผ่อนอยู่บนโซฟาห้องรับแขกอยู่
ได้ยินการเคลื่อนไหวของเย่เฉิน เธอรีบลืมตาขึ้น เห็นเย่เฉินเดินออกมาแล้ว ในใจตื่นเต้นในทันที
เธอรีบถามเย่เฉินด้วยความนอบน้อม เพื่อไม่ให้ถูกเย่เฉินมองเส้นสนกลในออก : “คุณเย่นอนหลับสบายดีใช่ไหมคะ ?”
เย่เฉินเห็นเฮเลน่าเพิ่งเอ่ยปากพูด พวงแก้มก็แดงระเรื่อแล้ว ก็ยิ่งทำให้การคาดการณ์ในใจของตัวเองหนักแน่นขึ้น
แต่ว่าเขายังคงตัดสินใจใช้การแกล้งโง่ เพื่อให้เรื่องนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น เลยพูดไปเรื่อย : “หลับดีมาก นานแล้วที่ไม่ได้หลับอย่างสบายใจแบบนี้”
ได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เฮเลน่าจึงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เธอรีบพูด : “ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว คุณคงหิวแน่เลยสินะคะ ไปทานข้าวที่ห้องอาหารไหมคะ ?”
“ได้ครับ” เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย เดินออกจากห้องพร้อมกับเฮเลน่า
ตอนที่เดินเคียงไหล่กับเฮเลน่านั้น เย่เฉินได้กลิ่นหอมเป็นพิเศษนั่นจากตัวของเธออีกแล้ว กลิ่นบนตัวเหมือนกับตอนที่ตัวเองตื่นขึ้นมาเลย
แต่ว่า เย่เฉินยังคงตัดสินใจที่จะแกล้งโง่จนถึงที่สุด ทำให้เรื่องนี้เป็นฝุ่นจับอยู่ในใจของทั้งสองคน
หลังจากนั้น เขากับเฮเลน่ามาถึงห้องอาหารพร้อมกัน นึกถึงความพ่ายแพ้ของวิลล่าแห่งนี้ เขาจึงเอ่ยบอกปาก : “จริงสิเฮเลน่า ให้ทีมของตระกูลเย่ที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงทั่วโลกมาช่วยซ่อมแซมวิลล่าราชวงศ์ยุโรปเหนือแห่งนี้สักหน่อยเถอะ ตระกูลเย่เป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง”
เฮเลน่าได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบส่ายหน้าทันที : “คุณเย่ จะได้ยังไงกันคะ…… วิลล่าของราชวงศ์ยุโรปเหนือตัวเอง จะอย่างไรก็ไม่สามารถให้คุณมารับผิดชอบค่าใช้จ่ายซ่อมแซมได้หรอกค่ะ อีกทั้งราชวงศ์ไม่ได้ยากจนจริง ๆ ซะหน่อย หลัก ๆ คือสถานที่ที่จำเป็นต้องใช้เงินในช่วงนี้ค่อนข้างเยอะ ฉันเลยอยากแบ่งความสำคัญ ระยะแรกใช้เงินในที่ที่สามารถยกระดับชื่อเสียงกับอิทธิพลของราชวงศ์ก่อน ประโยชน์ของวิลล่าไม่มากนัก และไม่จำเป็นต้องซ่อมแซมในทันทีด้วยค่ะ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...