เย่เฉินถามเขาว่า: "แล้วคุณล่ะ?"
ต้วนลี่เย่กล่าวอธิบายว่า: "คืนนี้ฉันจะอยู่ที่เหมืองแร่ทองแดง ควบคุมทหารม้ากล้ากินยา แล้วก็ควบคุมทหารหน่วยกล้าตายกินยา หลังจากที่แน่ใจว่าทุกคนกินยาตามปกติ ก็เกือบจะรุ่งสางแล้ว"
"โอเค" เย่เฉินพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "เช่นนั้นฉันก็จะเข้าไปด้วยกันกับคุณ!"
พูดจบ เย่เฉินก็ถามอีกว่า: "ยาแก้พิษที่คุณเอามาด้วยล่ะ?"
ต้วนลี่เย่ชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่มุมห้อง แล้วกล่าวว่า: "ยาแก้พิษอยู่ในตู้ครับ"
เย่เฉินพยักหน้า แล้วกล่าวว่า: "คุณไปเอายาแก้พิษออกมา"
"ครับ!" ต้วนลี่เย่เดินไปถึงหน้าตู้เสื้อผ้าทันที และดึงกระเป๋าเป้อันหนักอึ้งใบหนึ่งออกมา แล้วนำกระเป๋าเป้วางลงตรงหน้าของเย่เฉิน
เย่เฉินเปิดกระเป๋าออก ก็พบว่าด้านในกระเป๋าเต็มไปด้วยหีบห่อสี่เหลี่ยมคล้ายกับกล่องชอล์ก มีมากกว่าสามสิบกล่อง
เขาหยิบออกมากล่องหนึ่ง พบว่าที่ฝาด้านบนของกล่อง ตีตราประทับด้วยเครื่องหมายวงกลมวงหนึ่ง ลวดลายของเครื่องหมายมีขั้นตอนซับซ้อนอย่างมาก สามารถมองเห็นได้อย่างรางๆ สัญลักษณ์โดยรวมเป็นคำว่า"พั่ว"
เย่เฉินรับกล่องมาแล้วเปิดออก พบว่าด้านในเป็นทรงกระบอกหนาความยาวเท่านิ้วชี้ แล้วใช้กระดาษสีน้ำตาลม้วนเอาไว้
ด้านบนด้านล่างของกระบอกมีรูระบายอากาศ และแต่ละส่วนก็มีตราประทับ
เย่เฉินฉีกกระดาษสีน้ำตาลออก ก็เห็นยาเม็ดเล็กๆ จำนวนสิบเม็ดห่ออยู่ในนั้น
เขานำยาเม็ดวางที่จมูกแล้วสูดดม จึงพบว่ายาแก้พิษนี้คล้ายกันกับยาแก้พิษที่ตนเองเตรียมเอาไว้
เมื่อเขาเห็นยาแก้พิษเหล่านี้ ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะคาดคะเนว่า ถ้าหากองค์กรพั่วชิงกระจายไปทั่วทั้งโลก มีฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายสิบแห่ง เช่นนั้นเมื่อรวมกับทหารหน่วยกล้าตาย ครอบครัวทหารหน่วยกล้าตาย ตลอดจนทหารม้ากล้า เกรงว่าจะมีอย่างน้อยหลายหมื่นคน
นอกจากนี้ ยังมี"ปัญญาชน" "มัคคุเทศก์" "ทูตวิสามัญ" "ผู้บัญชาการ" "ค่ายฮูเบน" รวมทั้งเจ้าหน้าที่ครบวงจรทุกประเภทที่กระจายตัวอยู่ทั่วโลก
เมื่อประมาณการอย่างคร่าวๆ มีกองกำลังในบังคับบัญชาอย่างน้อยหนึ่งแสน หรือมากกว่านั้น
กองกำลังในบังคับบัญชาที่มากกว่าแสนนี้ ส่วนใหญ่ต่างก็จะต้องกินยาแก้พิษทุกสัปดาห์ กล่าวคือ ยาแก้พิษที่องค์กรพั่วชิงจะต้องผลิตออกมาทุกวัน ก็จะอยู่ระหว่างหนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นหรือมากกว่านั้น
ปริมาณความต้องการที่มากเช่นนี้ ไม่สามารถทำให้ผู้มีฝีมือสูงที่ควบคุมปราณทิพย์รับผิดชอบได้ ไม่เช่นนั้นละก็ ก็เท่ากับว่านำกลุ่มคนที่มีศักยภาพแข็งแกร่งที่สุด มาใช้แรงงานอยู่ในโรงงานผลิตยาแก้พิษ มันก็จะเกินความจำเป็นจริงๆ
ฉะนั้น เย่เฉินจึงคาดการณ์ว่า องค์กรพั่วชิงน่าจะมีฐานการผลิตโอสถขนาดใหญ่ ผู้มีพระคุณ หรือคนของกองกำลังในบังคับบัญชาที่ควบคุมปราณทิพย์ หลังจากที่กลั่นโอสถออกมาแล้ว ก็จะส่งไปยังฐานแปรรูปเพื่อดำเนินการเจือจางด้วยสูตรเฉพาะ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...