ขณะนี้ เย่เฉินสามารถหาเบาะแสพบแล้ว ซึ่งโดยภาพรวมมีความอิสระอย่างมาก เป็นการยากที่จะหาเบาะแสที่แท้จริง เพื่อเชื่อมโยงฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายของไซปรัสกับองค์กรระดับสูงได้
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ มีเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงกับข้อต่อทั้งหมดขององค์กรพั่วชิง ก็คือการผลิตและการขนส่งของยาแก้พิษ
ยาแก้พิษคือหัวใจสำคัญที่มีอยู่จริง มันจะใช้เส้นทางการขนส่งของยาแก้พิษ เชื่อมโยงโครงสร้างองค์กรภายนอกทั้งหมดเข้าด้วยกัน ถ้าหากสามารถหาเส้นทางที่ส่งยาแก้พิษลงมาได้ ก็จะสามารถพบฐานการแปรรูปโอสถได้
และฐานการแปรรูปโอสถนี้ ก็ไม่ได้ตัดการมีอยู่ของสำนักงานใหญ่องค์กรฮั่วชิงหรือชนชั้นสูงออกจากโลกภายนอก เพราะในยาแก้พิษที่มันผลิต จะต้องมีโอสถของปราณทิพย์อย่างครบครันเพื่อเป็นวัตถุดิบหลัก ฉะนั้นตำแหน่งของมัน จำเป็นต้องมีลู่ทางนำเข้าของโอสถปราณทิพย์
ถ้าหากหาลู่ทางการเข้านี้แล้ว หรืออาจจะสามารถไปตามรอยสืบ จนพบศูนย์กลางที่แท้จริงขององค์กรพั่วชิงก็เป็นได้
เมื่อตัดสินใจแล้ว เย่เฉินก็ถามต้วนลี่เย่ว่า: "คุณเพิ่งจะบอกว่า เวลาและสถานที่ที่ยาแก้พิษมาถึงตุรกีนั้นไม่แน่นอน ช่วยบอกหน่อยสิว่าขั้นตอนของการรับยาแก้พิษของพวกคุณมีอะไรบ้าง"
"ครับ" ต้วนลี่เย่กล่าวอย่างเคารพ: "โดยทั่วไปพวกเราจะไม่ได้รับการแจ้งเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย จะได้รับพิกัดที่ส่งผ่านดาวเทียมสื่อสารและหลักฐานใบเซ็นรับจำนวนหกหลัก โดยพิกัดอาจจะอยู่ที่ใดก็ได้ในตุรกี หลังจากที่พวกเราได้รับที่อยู่แล้ว ก็จะรีบเข้าไปรับทันที"
พูดจบ ต้วนลี่เย่ก็กล่าวอีกว่า: "พวกเขามักจะเลือกสันเขาที่รกร้างว่างเปล่าชานเมืองเพื่อวางตู้นิรภัย เนื่องจากพิกัดที่แม่นยำถูกต้อง ฉะนั้นหลังจากที่พวกเรามาถึงพิกัดที่กำหนดแล้ว เพียงแค่ลองขุดที่พื้นราบเล็กน้อย ไม่นานก็จะสามารถพบตำแหน่งของกล่องนิรภัยได้"
"สันเขาที่รกร้างว่างเปล่าชานเมือง?" เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
"ไม่มีเลยครับ" ต้วนลี่เย่ส่ายหน้าแล้วกล่าว: "ฉันยังให้ความสนใจเป็นพิเศษกับจุดนี้ แต่ทุกครั้งตอนที่รับยาแก้พิษ ก็ไม่พบว่ามีร่องรอย ไม่มีรอยเท้า แล้วก็ไม่มีรอยล้อรถแต่อย่างใด ถ้าไม่ใช่ตอนที่พวกเขาเดินมีการจัดการเป็นพิเศษ ก็เพราะพวกเขาฝังตู้นิรภัยไว้เป็นเวลานานพอสมควร สายลมและแสงแดดย่อมปกปิดร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้ หรืออาจจะเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง"
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะจุ๊ปาก แล้วถามเขาว่า: "แล้วหลังจากที่หาพบล่ะ? จะต้องตอบกลับพวกเขาหรือไม่?"
"ต้องครับ" ต้วนลี่เย่กล่าว: "ตู้นิรภัยมีรหัสที่จะต้องป้อนเขตพื้นที่ แต่เขตพื้นที่นี้ไม่ได้ใช้มาเปิดประตูตู้นิรภัย แต่ใช้เพื่อมาส่งหลักฐานใบเซ็นรับให้องค์กร เพียงแค่ป้อนรหัสใบเซ็นรับให้ถูกต้อง องค์กรก็จะยืนยันได้ว่าพวกเราได้รับอย่างปลอดภัยแล้ว"
ได้ฟังถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ไม่รู้เลยว่า ตนเองควรจะใช้วิธีการอะไร ถึงจะสามารถจับเบาะแสยาแก้พิษของอีกฝ่ายได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...