ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5013
เย่เฉินคาดเดาถูกต้อง
เมื่อเขากับต้วนลี่เย่มาถึงชั้นบนสุด ชายวัยกลางคนก็พาคนทั้งสองเข้าไปที่ห้องทำงานของตนเอง
และที่ตามเข้ามาด้วย ยังมีชายหนุ่มแดนมืดชั้นสองคนนั้น รวมถึงปรมาจารย์แดนสว่างเหล่านั้นด้วย
ทันทีที่บานประตูปิดลง ชายหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาตรงหน้าต้วนลี่เย่ และคุกเข่าลงกับพื้นทันที พร้อมคำนับอย่างหนัก พูดด้วยเสียงสะอื้นไห้ว่า : "ท่านทูตพิเศษ ขอท่านได้โปรดเมตตา ช่วยชีวิตคนของเรา 3,700 กว่าคนด้วยเถอะครับ!"
คนอื่นๆ ก็คุกเข่าตามชายหนุ่มทันที และสะอื้นไห้กล่าวว่า : "ท่านทูตพิเศษ ขอท่านโปรดเมตตาด้วย!"
ต้วนลี่เย่ตั้งตัวไม่ทันอยู่พักหนึ่ง
เย่เฉินให้จุดสังเกตทางจิตวิทยาแก่เขา คือให้เขาทำตามธรรมเนียมปฏิบัติในอดีต และพบปะคนเหล่านี้
เพียงแต่ว่า คนเหล่านี้คุกเข่าต่อหน้าเขา และขอความเมตตาจากเขา ทำให้เขาไม่ทราบเล็กน้อยว่าจะทำอย่างไรดี
ต้วนลี่เย่ในตอนนี้ เหมือนเครื่องจักรที่ดำเนินการตามคำสั่ง หากคำสั่งนั้นมีบันทึกไว้ในระบบของเขา เขาจะดำเนินการได้ทันที แต่ถ้าไม่มีบันทึกไว้ เขาจะเข้าสู่สถานะข้อผิดพลาดของโปรแกรม
นี่ก็เป็นข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของจุสังเกตทางจิตวิทยา
เย่เฉินเห็นว่าระบบของต้วนลี่เย่ขัดข้องเล็กน้อย ด้วยเหตุนี้จึงเอ่ยถามว่า : "พวกคุณกังวลว่า ผู้มีพระคุณจะใช้การลงโทษกับคุณแบบเดียวกันกับที่ลงโทษผู้อื่นเมื่อ 20 ปีก่อนใช่ไหม?"
เย่เฉินพูดคำนี้ออกมา ในชั่วพริบตาใบหน้าของคนเหล่านั้นก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง!
ดังนั้น ตอนนี้ชายหนุ่มคนนี้ ดูเหมือนว่าจะเข้าใจผิด คิดว่าตนเองที่เป็นผู้ช่วยท่านทูตพิเศษนี้ น่าจะเป็นท่านทูตพิเศษตัวจริง
เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้คุกเข่าวิงวอนต่อหน้าตน เย่เฉินจึงยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยถามว่า : "ถ้าผู้มีพระคุณตัดสินใจแล้วจริงๆ ว่าจะฆ่าพวกคุณทั้งหมดที่นี่ เช่นนั้นก่อนตายพวกคุณจะกล้าต่อต้านไหม?"
คนเหล่านั้นได้ยินคำพูดนี้ ทั้งหมดต่างสะดุ้งตกใจ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าพูดโพล่งออกมาด้วยความกลัวสุดขีด : "ท่านทูตพิเศษ เทพทั้งหลายอยู่เบื้องบน เรื่องนี้เป็นฉันเองที่ทำงานได้ไม่ราบรื่น จนทำลายความไว้วางใจและความคาดหวังของผู้มีพระคุณ ถึงแม้ว่าผู้มีพระคุณจะให้ฉันไปตายในตอนนี้ ฉันก็จะไม่คับแค้นใจแม้แต่น้อย!"
คนอื่นๆ พูดตามทันที : "ยอมตายเพื่อผู้มีพระคุณ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...