เซียวชูหรันพูดด้วยอารมณ์ที่กรุ่นโกรธเล็กน้อย“หากเธอไม่เชื่อ ก็ไปถามคุณหนูเฟ่ยเองได้ ”
สีหน้าของเอมิลี่จู่ๆก็ถอดสีขึ้นมาทันที จ้องเขม็งมองเซียวชูหรัน กัดฟันกร่อนแล้วกล่าว“เซียวชูหรันหนอเซียวชูหรัน เดิมทีฉันคิดว่าเธอเป็นคนจิตใจใสซื่อ ไม่คิดว่าจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้!จะเรียกว่าเป็นพวกใจดำอำมหิตก็ไม่ผิดอะไรเลย!”
คิ้วเซียวชูหรันขมวดมุ่นแล้วเอ่ยถาม“เอมิลี่ ที่เธอพูดหมายความว่ายังไง?”
เอมิลี่เค้นเสียงหึ“โธ่ เธออยากจะแกล้งฉันไม่ใช่หรือไง?เห็นฉันโง่เหรอ?หากฉันเป็นพวกมุทะลุ แล้วไปถามคุณหนูเฟ่ยขึ้นมาจริงๆ คุณหนูเฟ่ยก็ต้องคิดว่าฉันเป็นพวกหยาบคาย อีกทั้งก็จะพาลโมโหฉันเอาได้ ถึงเวลาเธอก็มาปฏิเสธเสียงแข็ง อย่างนั้นในสายตาของคุณหนูเฟ่ยไม่ว่าฉันจะแก้ต่างยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแล้ว?ถึงตอนนั้นเพราะความไม่รู้กาลเทศะของฉัน คุณหนูเฟ่ยก็จะมองฉันไม่ดี หน้าที่การงานของฉันก็จบเห่!เธอยังจะพูดว่าไม่คิดทำร้ายฉันอีกอย่างนั้นเหรอ?”
เซียวชูหรันถูกเธอยั่วยุจนขอบตาแดงเรื่อด้วยความโกรธ เธออดทนกับความขุ่นเคืองและคับข้องใจที่มี พูดอย่างช้าๆและชัดๆว่า“เอมิลี่ เธอมีความคิดที่สกปรกจึงคิดว่าคนอื่นจะทำร้ายเธอ ฉันเซียวชูหรันถึงจะไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่ก็ไม่เคยคิดทำเรื่องอกุศล และไม่เคยพูดอะไรที่เป็นอกุศลแบบนี้!”
“เชอะ……”เอมิลี่เบะปากอย่างดูถูก“เซียวชูหรัน ด้วยใจที่หวังดี อยากจะแนะนำเธอให้มาเข้าร่วมกับอ้ายอี้คังของเรา ไม่คิดว่าเธอจะเป็นพวกปากหวานก้นเปรี้ยว หน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!”
พูดจบ เธอหันมองไปที่แมทธิว ปีเตอร์สัน พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน“ท่านประธานค่ะ ต้องโทษฉันที่มองคนผิด เดิมทีอยากจะแนะนำเซียวชูหรันให้คุณ แต่ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้……”
แมทธิว ปีเตอร์สันในตอนนี้ขี่หลังเสือแล้วลงยาก
และเอมิลี่เองก็รู้ดีถึงสาเหตุของการที่แมทธิว ปีเตอร์สันยังคงรักษาความสัมพันธ์นี้กับเธออยู่ ซึ่งก็ไม่ได้เสน่หาในเรือนร่างของตัวเองไปนานแล้ว แต่แค่ต้องการให้ตัวเองหาผู้หญิงอีกเป็นจำนวนมากให้เขา ดังนั้นเธอก็จึงรู้จักวางตัวเป็นอย่างดี ไม่แก่งแย่ง ไม่หึงหวง ยินยอมพร้อมใจดูแลรับใช้แมทธิว ปีเตอร์สันอย่างเต็มที่
และครั้งนี้ผู้หญิงที่เอมิลี่ตั้งใจจะแนะนำให้แมทธิว ปีเตอร์สันสานสัมพันธ์ด้วยนั้น ก็คือเพื่อนร่วมชั้นในมาสเตอร์คลาสของเธอ เซียวชูหรัน
ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือสรีระร่างกาย เซียวชูหรันนั้นก็โดดเด่นอย่างมาก ครั้งแรกที่เอมิลี่ได้เจอเธอก็ถึงกับต้องอายกันเลยทีเดียว
เอมิลี่ใช้เวลาเข้าเรียนในช่วงเวลาปรกติ แอบถ่ายรูปของเซียวชูหรันไว้เป็นจำนวนมาก จากนั้นก็ส่งรูปถ่ายเหล่านั้นไปให้กับแมทธิว ปีเตอร์สัน เมื่อแมทธิว ปีเตอร์สันเห็นรูปถ่ายนั้นในครั้งแรกก็ถึงกับตกตะลึง จึงหวังจะใช้โอกาสในงานสำเร็จการศึกษานี้ เดินทางมาเพื่อทำความรู้จักกับเซียวชูหรันด้วยตัวเอง และใช้สถานะตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเอง ค่อยๆเข้าหาเซียวชูหรันแล้วรับเธอมาไว้ในสต๊อกอีกคน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...