ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 510

บทที่ 510

จู่ๆผู้หญิงคนนั้นก็หน้าซีดและโพล่งพูดออกมาว่า “ฉัน...ฉันไม่ได้มีส่วนร่วมในธุรกิจคาสิโนนั่นซะหน่อย ฉันแค่จัดการด้านการเงินเท่านั้น...”

“จัดการด้านการเงินงั้นเหรอ？” เย่เฉินพูดอย่างเฉยเมยว่า “ทำการเงินก็ถือว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่ดี ไม่ต้องมาพูดลบล้าง ตามไปชดใช้กันซะ ครอบครัวของเธอนี่มันขยะเยอะจริงๆ！”

ในตอนนั้นเอง เฉินจื๋อข่ายก็ได้พูดออกมาว่า “ท่านอาจารย์เย่ครับ ผู้หญิงคนนี้ผมรู้จัก พ่อของเธอคือจางเหล่าซื่อ เขาเปิดคาสิโนอยู่แถวนี้ ท่านต้องการให้ผมนำตัวมาไหมครับ？”

เย่เฉินจึงกล่าวว่า “ตรวจสอบหน่อยซิ ว่าพวกเขาคนใดได้ทำเรื่องโหดร้ายทารุณไร้มนุษยธรรมหรือเปล่า ถ้าทำเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้ล่ะก็ จัดการได้เลย”

ทันใดนั้นหญิงสาวก็ล้มลงกับพื้นด้วยความหวาดผวา

จากนั้นรถมินิบัสโตโยต้า คลอสเตอร์ ก็ได้มาถึงที่ Tomson Rivieraแล้ว เหอหัวเฉียงสมาชิกที่อยู่ในกลุ่มพวกคนพาลนั้นก็ได้ถูกทุบขาไปหนึ่งข้าง และเตรียมเอาตัวไปขึ้นรถ

ขณะนั้นเองเย่เฉินก็พูดกับหม่าหลันว่า “แม่ครับ เราไปกันเถอะ”

สีหน้าของหม่าหลันนั้นดูแย่เป็นอย่างมาก เธอดึงเย่เฉินมาข้างๆและกระซิบว่า “พวกมันถ่ายวิดีโอฉันอย่างว่าไว้ แกต้องช่วยฉันเอาคืนมาให้ได้นะ！”

“วิดีโออย่างว่า？”เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า “หมายความว่ายังไง？”

หม่าหลันพูดอย่างร้อนใจว่า “ก็วิดีโออย่างว่าแหละ！พวกเขาให้ฉันถอดเสื้อผ้าออกแล้วพวกมันก็ถ่ายวิดีโอเอาไว้...แกต้องหาวิดีโอนั่นและลบมันออกให้ฉันนะ！ไม่อย่างงั้น ถ้าวิดีโอหลุดไปแล้วล่ะก็ ฉันก็จะไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว！”

เย่เฉินตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาไม่คิดเลยว่าแม่ยายของเขาจะสนุกเพลิดเพลินกับอะไรแบบนี้

เขาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ดึงตัวเหอหัวเฉียงมา และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอเป็นคนถ่ายวิดีโอใช่ไหม？”

เหอหัวเฉียงตกใจร้องไห้ออกมา “ท่านเย่ ฉันสับสนงงงวยไปอยู่พักหนึ่งเท่านั้นเอง...”

เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “พูดจาไร้สาระให้มันน้อยๆหน่อย บอกมา วิดีโออยู่ไหน？”

เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นค่อยๆถูกนำขึ้นรถมินิบัสทั้งสามคันแล้ว หม่าหลันก็ถือว่าได้คลายความเกลียดชังลง จากนั้นโยนกุญแจรถให้กับเย่เฉินและพูดว่า “แกไปขับรถ”

เย่เฉินได้บอกว่าเฉินจื๋อข่ายและหงห้า ขึ้นไปขับรถบีเอ็มดับเบิลยูของแม่ยาย จากนั้นก็ออกจาก Tomsom Riviera

หลังจากขับออกมาจากTomsom Riviera หม่าหลันก็เริ่มร้องไห้และพูดว่า “วันนี้นี่เป็นวับสูบเลือดสูบเนื้อจริงๆ！ เงินสองล้านก็แพ้หายวับไปกับตา ได้กลับมาแค่หกหมื่น！ แถมยังมีกำไลหยกอีก…..”

หม่าหลานรู้สึกทุกข์ใจและไม่สบายใจมากขึ้นเมื่อหล่อนคิดถึงเรื่องนี้ หล่อนร้องไห้และมองไปที่เย่เฉิน แล้วด่าอย่างโกรธแค้นว่า “ทุกอย่างต้องโทษแกไอ้คนไร้ประโยชน์！แกนี่มันว่างเกินไปใช่ไหม แกให้พวกมันบริจาคเงินให้ Project Hope ทำไม? ! ทำไมไม่ให้พวกมันจ่ายเงินทั้งหมดให้ฉัน? ! ”

เย่เฉินพูดอย่างเบาๆว่า “แม่ ถ้าแม่เอาเงินพวกหล่อนมาหลังจากพวกหล่อนหายตัวไป ตำรวจก็คงพบว่าเงินของพวกหล่อนนั้นอยู่กับแม่ก่อนที่จะหายตัวไป ไม่ว่าจะแก้ต่างอย่างไร ก็ฟังไม่ขึ้นหรอกนะ ถึงตอนนั้น พ่อกับชูหรันก็คงรู้เรื่องนี้...”

ทันทีที่หม่าหลานได้ยิน เธอก็ตกใจและโพล่งออกมาว่า “เรื่องนี้ห้ามไปพูดกับพ่อหรือชูรันเด็ดขาด！ได้ยินไหม？！”

----------