"จำได้ครับ" เย่เฉินตอบทันที : "ครั้งนั้นไม่ใช่การรวมตัวกันของเพื่อนร่วมชั้นเก่าหรอกเหรอ? มีอะไรที่พิเศษล่ะ?"
เซียวฉางควนพูดอย่างตรงไปตรงมา : "แน่นอนว่ามันพิเศษ! คุณไม่รู้หรอกว่าวันนั้นเราอยู่ด้วยกันในห้องครัว ฉันสารภาพรักออกไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง! ไม่เพียงแค่สารภาพรักเท่านั้น ฉันยังกอดเธอด้วย และเธอก็กอดฉันเช่นกัน!"
"จริงเหรอ?" เย่เฉินเอ่ยถามอย่างแปลกใจ : "หลังจากนั้นล่ะ? คุณสองคนก็คบกันเหรอ?"
"เปล่าหรอก......" สีหน้าของเซียวฉางควนหม่นหมองลงมา และบ่นพึมพำว่า : "ฉันไม่กล้าหย่ากับหม่าหลัน......คุณน้าหานของคุณยึดมั่นในคุณธรรมมาตลอดชีวิต ในตอนนั้นเธอเป็นแฟนฉัน แต่เห็นได้ชัดว่าหม่าหลันฉวยโอกาสตอนฉันเมา เพื่อมีความสัมพันธ์กับฉัน เธอจึงเลือกที่จะให้ฉันกับหม่าหลัน และไปอเมริกาเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าเธอจะกลับมา แต่ฉันกับหม่าหลันก็ไม่ได้หย่าร้างกัน เธอจึงไม่สามารถคบกับฉันได้......"
พูดจบ เซียวฉางควนก็ถอนหายใจ : "อันที่จริงแล้วตอนที่คุณน้าหานกลับมา ขอเพียงแค่ฉันกล้าหย่ากับหม่าหลัน เช่นนั้นเธอจะต้องคบกับฉันอย่างแน่นอน แต่ฉันมันปอดแหกเอง ฉันมันปอดแหกเย่เฉินคุณรู้ไหม? ฉันแม่งโคตรปอดแหกเลย แค่หม่าหลันถลึงตาใส่ฉัน ฉันก็ไม่กล้าแม้แต่จะเรียกแล้ว ถ้าฉันเอ่ยปากว่าต้องการหย่าจริงๆ เธอจะไม่เอามีดมาสู้กับฉันเลยเหรอ......"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และกล่าวปลอบใจว่า : "พ่อครับ คุณก็บอกเอง ว่าคุณสองคนไม่ได้คบกัน ก็ไม่มีคำว่าอกหักอะไรทั้งนั้น ดังนั้นคุณก็อย่าหมดอาลัยตายอยากแบบนี้เลย และถึงแม้ว่าพวกคุณจะไม่ได้เป็นคนรักกัน แต่ยังเป็นเพื่อนกันได้นะ! ถ้าคุณต้องการเป็นคนรักกับเธอจริงๆ เช่นนั้นคุณก็คิดใคร่ครวญให้รอบคอบ แล้วค่อยเลือกก็ได้"
เซียวฉางควนกล่าวอย่างเจ็บปวดปานขาดใจ : "ไอ๋หยาเย่เฉิน! คุณไม่เข้าใจหรอก! ตอนนี้ไม่มีโอกาสให้เลือกแล้ว คุณน้าหานคบกับคนอื่นไปแล้ว!"
เย่เฉินเลิกคิ้ว เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ : "คุณน้าหานคบกับคนอื่นเหรอ? เป็นไปไม่ได้ เธอไม่ได้ชอบคุณมาตลอดหรอกเหรอ?"
"ใช่!" เซียวฉางควนกัดฟันกล่าวว่า : "คือไอ้กระจอกนั่น!"
ได้ฟังคำพูดของเซียวฉางควนแล้ว เย่เฉินจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย : "ทำไมด็อกเตอร์เฮ่อกับคุณน้าหานถึงคบกันได้ล่ะ? มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน?"
เซียวฉางควนกล่าวอย่างขุ่นเคือง : "ครั้งนั้นตอนที่เราไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่เกาหลี ไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปพอใจกันตอนไหน!"
เย่เฉินถามเขาว่า : "แน่ใจเหรอว่าคบกันแล้ว? ประกาศอย่างเป็นทางการแล้วเหรอ?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...