เย่เฉินส่ายหัวแล้วกล่าวว่า : "ฉันรู้ว่า ตอนที่คุณน้าหานกลับมา เผอิญว่าแม่ของฉันหายไประยะหนึ่ง ฉันเห็นว่าช่วงนั้นคุณดูมีความสุขอย่างมาก เพียงแต่คุณไม่ได้ตระหนักว่า ความรู้สึกนั้นเป็นเพียงชั่วคราว และคุณไม่สามารถทำให้ชั่วคราวเป็นชั่วนิรันดร์ได้"
พูดจบเย่เฉินก็กล่าวอย่างจริงใจว่า : "พ่อ สถานการณ์ของศาสตราจารย์เฮ่อ ฉันพอเข้าใจอยู่บ้าง พูดตามตรง คุณน้าหานคบกับเขา มันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในสายตาของฉัน ประการแรกคือพวกเขาทั้งสองคนโสด อีกทั้งยังเป็นหม้าย ไม่เพียงแต่ไม่มีภาระทางจิตใจในการทำลายครอบครัวของอีกฝ่าย แต่ยังไม่จำเป็นจะต้องกังวลใจว่าอีกฝ่ายจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่าครั้งก่อน และไม่ต้องกังวลใจว่าจะหวนกลับมาสร้างปัญหาให้กับพวกเขา"
พูดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็มองไปที่เซียวฉางควน และกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง : "ด้วยนิสัยของแม่แล้ว ถึงแม้ว่าพวกคุณสองคนจะหย่าร้างกัน แต่ถ้าเธอรู้ว่าคุณไปรื้อฟื้นความรักครั้งเก่ากับคุณน้าหาน เธอจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่นอน ถึงเวลานั้นพวกคุณทั้งสองคนจะต้องถูกก่อกวนอย่างหนัก นอกเสียจากพวกคุณจะไปจากจินหลิง และไม่ยอมกลับมาอีกเลย แล้วก็อย่าให้เขารู้ว่าพวกคุณไปอยู่ที่ไหน"
เซียวฉางควนเงยหน้าและถอนหายใจ : "เย่เฉิน......ฉันกลัวว่าปีศาจอย่างหม่าหลันจะไม่ยอมเลิกรา! ยี่สิบกว่าปีมานี้ ฉันใฝ่ฝันอยากจะหลุดพ้นจากเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้เหมือนปีศาจ เดิมทีแล้วจะไม่สามารถปล่อยฉันไปได้"
เย่เฉินกล่าวอย่างนิ่งๆ : "เรื่องนี้จำเป็นจะต้องต่อสู้ด้วยตัวคุณเอง หากคุณกลัวไปซะก่อนแล้ว เช่นนั้นสิ่งอื่นๆ ยังจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ?"
พูดจบ เย่เฉินยังกล่าวอีกว่า : "เมื่อครู่นี้ฉันยังพูดไม่จบ คุณน้าหานกับศาสตราจารย์เฮ่อ ทั้งสองคนกลับมาจากอเมริกา อีกทั้งยังจบการศึกษาสูงสุดจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้วย ซึ่งเป็นบุคคลระดับสูงในความหมายที่แท้จริง ไม่ว่าจะอยู่ที่อเมริกาหรือหัวเซี่ย พวกเขาล้วนมีสถานะทางสังคมสูงมาก ซึ่งเป็นของบุคคลในระดับขั้นอัจฉริยะ แค่นี้ก็เหมาะสมกันอย่างมากแล้ว ในทางกลับกัน นอกจากคุณจะเป็นรักแรกของคุณน้าหานแล้ว ก็ไม่มีอะไรได้เปรียบศาสตราจารย์เฮ่อเลยสักนิด"
เย่เฉินเข้าใจดี ถึงความรู้สึกเช่นนี้ หากมันทำให้เจ็บปวดใจ ก็ต้องรีบตัดมันทิ้งไปเสีย
เหมือนกับว่ามีบาดแผลเล็กๆ ที่ขา แต่บาดแผลนี้กลับเน่าเปื่อยไม่ยอมหาย เช่นนั้นเขาจะต้องตัดขานี้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้ว มันจะส่งผลกระทบต่อร่างกายทั้งหมด
ลักษณะพฤติกรรมและนิสัยของเซียวฉางควน อย่างที่เขาบอก ปอดแหกจะตาย ไม่เพียงแค่ปอดแหกกับหม่าหลันหรอก ตนเองก็ปอดแหก แล้วเขาจะใช้ยาแรงเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บทางใจของตนเองได้ยังไง?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...