บทที่ 512
เย่เฉินยิ้มและเรียกพ่อ จากนั้นก็พบว่าชูหรันและหม่าหลันแม่ยายของเขานั้นไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นด้วย จึงถามว่า “ชูหรันกับแม่กลับมาหรือยังครับ?”
“ชูหรันยังไม่กลับมาเลย แต่แม่แกกลับมาแล้วนะ”
เซียวฉางควนโบกมือและพูดว่า “แม่แกกลับมาก็เข้าห้องไปแล้ว บอกว่าไม่ค่อยสบาย ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น อาจเป็นเพระาเล่นไพ่นกกระจอกแล้วแพ้เสียเงินนั่นแหละ!”
เย่เฉินพยักหน้าและถามอย่างจงใจว่า “ท่านไปดูหน่อยไหมครับ?สนใจหน่อยไหมครับ?”
“สนใจอะไรกันล่ะ” เซียวฉางควนเบะปากและพูดว่า “หล่อนน่ะเล่นไพ่นอกกระจอกทั้งวัน น่ารำคาญมากเลย ถ้าแพ้ขึ้นมาจริงๆเกือบหมื่นล่ะก็ ก็ให้หล่อนรู้สึกแย่ไปแล้วกัน รู้สึกแย่ไปสองวันเดี๋ยวหล่อนก็รู้เองว่าคงจะเจียมตัว!”
เย่เฉินหัวเราะ
เกือบหมื่นงั้นเหรอ?
ต้องเอาแปดพันคูณแปดพันต่างหาก!
วันนี้หม่าหลันเสียเงินไปกว่าหกสิบล้าน!
เมื่อเย่เฉินนึกขึ้นได้ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจที่แม่ยายนั้นไร้สมองเสียจริง นายหญิงใหญ่เหล่านั้นเล่นไพ่นกกระจอกกัน แต่ทำให้เสียเงินได้ถึงหกสิบล้าน ต้องเป็นคนงี่เง่าขนาดไหน ถึงจะต้องทำตัวแบบนี้?
……
ในขณะนี้ ที่วิลล่าของตระกูลเซียว
เซียวฉางเฉียนนั้นเหมือนกับเซียวฉางควน เขานั่งสบายบนเก้าอี้พร้อมกับจิบชา ฮัมเพลงเบาๆรอการกลับมาอย่างมีชัยของเฉียนหงเย่น
เซียวฉางเฉียนและเซียวฉางควนนั้นเป็นพี่น้องกัน วิธีการเฉลิมฉลองเมื่อเจอเรื่องดีๆ ก็เกือบจะเหมือนกันทุกอย่าง
เซียวฉางเฉียนกำลังเล่นโทรศัพท์มือถือ และมองมันซ้ำไปซ้ำมากับข้อความวีแชทที่เฉียนหงเย่นนั้นส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนั้นแล้วปากเบี้ยวยิ้มออกมา
แผนของเขาก็คือรอให้เฉียนหงเย่นนั้นไปโกงเงินหม่าหลันก่อน จากนั้นก็ให้เงินนายหญิงใหญ่แปดล้านแล้วค่อยไล่เธออกไป
สำหรับเงินที่เหลือเขาจะเก็บไว้เอง ให้ตายยังไงก็จะไม่ให้นายหญิงใหญ่รู้เรื่องเด็ดขาด เขาจะซื้อวิลล่าก่อน จากนั้นก็รอให้ตระกูลเซียวล้มละลาย จากนั้นก็แค่ย้ายไปอยู่
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้เซียวฉางเฉียนรู้สึกมีความสุขมากอย่างช่วยไม่ได้ แต่เขาก็ถอนหายใจออกมา “หม่าหลันผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ มีแค่วิลล่าก็กล้าจะมาแหยมกับตนงั้นเหรอ?เย็นลงแล้วล่ะสิ?สมควรโดนจริงๆ!เงินนี้มันเหมาะสมที่จะเอามาชดใช้ให้กับความสูญเสียทางจิตใจของเขา!”
สำหรับเขาแล้ว โดนหม่าหลันหลอกจนทำให้ต้องล้มละลาย เขาไม่มีภาระอะไรในใจเหลืออีกแล้ว
หญิงน่ารังเกียจนี่ ต้องโดนโกหก หลอกมันให้เยอะ หลอกจนให้มันตายไปเลย!
สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับหญิงน่ารังเกียจนี่ก็คือมันมีเงิน จนก็คิดหาทางทำยังให้ ให้ได้เงินทั้งหมดมา เปลี่ยนหล่อนให้กลายเป็นบ่อเงินบ่อทองของตนในระยะยาว!
---------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...