ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5229

จากนั้น เขาก็ยื่นกระดาษไปยังตรงหน้าของผู้สัมภาษณ์อีกคน และผู้สัมภาษณ์อีกคนก็เขียน“+1”ลงไปที่ด้านหลังของคำว่า“เห็นด้วย”

และแล้ว ทั้งสามคนก็อาศัยการส่งข้อความกันแบบนี้ และทำการตัดสินใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

จบการสัมภาษณ์ ผู้หญิงที่อายุราวๆสี่สิบปีก็ลุกขึ้นยืน และพูดด้วยรอยยิ้มกับหลิวม่านฉงว่า“คุณหลิว จากประวัติและคุณสมบัติของคุณเหมาะกับตำแหน่งคนหนุ่มสาวที่มีความสามารถตามแบบแผนที่เราวางเอาไว้อย่างมาก ดังนั้นจากการตัดสินใจของเราทั้งสามคนที่เห็นพ้องต้องกันว่า ตอนนี้เราสามารถให้คำตอบที่แน่ชัดกับคุณได้ ว่าคุณผ่านการคัดเลือกและได้รับการเข้าทำงานแล้ว ！”

หลิวม่านฉงถามด้วยความประหลาดใจ“ฉันไม่จำเป็นต้องสอบครั้งที่สองหรือสอบข้อเขียนใดๆอีกแล้วเหรอคะ? ”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มและพูดว่า“ไม่จำเป็นค่ะ แม้ขั้นตอนการสมัครของเราจะมีรอบแรก รอบสองและข้อเขียน แต่ในนี้มีขั้นตอนรอบแรกที่จะข้ามผ่านไปไม่ได้ ในส่วนของรอบสองกับข้อเขียนนั้นสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสม เราทั้งสามคนมีความเห็นว่าในทุกด้านของคุณนั้น ตรงตามความต้องการของเราเป็นอย่างมาก และในตอนนี้คุณเองก็อาศัยอยู่ที่เกาะฮ่องกาง และเราก็เห็นว่าไม่จำเป็นต้องให้คุณลำบากเดินทางไปมา หากคุณเองก็พร้อมที่จะมาทำการสอนกับเราที่นี่ งั้นรบกวนคุณจัดตารางเวลาใหม่ พักอยู่ที่เมืองจินหลิงอีกหนึ่งคืน เราทั้งสามจะจัดการเรื่องการรับสมัครให้เสร็จสิ้นในวันนี้ เตรียมเอกสารสัญญาให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าก็สามารถทำการเซ็นสัญญาได้เลย ”

พูดจบ เธอมองไปยังหลิวม่านฉงอย่างคาดหวัง และถาม“คุณหลิวมีความคิดเห็นยังไงคะ ? ตัดสินใจตอนนี้ได้เลย หรือว่าต้องกลับไปคิดดูอีกที ？”

อันที่จริง ผู้สัมภาษณ์ทั้งสามคนนี้ เกร็งกว่าหลิวม่านฉงเสียอีก

มหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศ ล้วนมีความสนใจกับผู้ที่มีความสามารถอย่างหลิวม่านฉงแบบนี้มาก และต่างก็มีโครงการที่จะรับคนหนุ่มสาวมากความสามารถแบบนี้กันทั้งนั้น ด้วยความสามารถที่มีของหลิวม่านฉง มหาวิทยาลัยทุกแห่งในประเทศ ขอแค่แข่งขันกันอย่างยุติธรรม ไม่มีความยากเย็นใดๆแน่นอน

เดิมทีหลิวม่านฉงอยากจะบอก ว่าตัวเองตั้งใจจะซื้อบ้านที่เมืองจินหลิงสักหลัง จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรของโรงเรียน

แต่เมื่อมาคิดๆดู บ้านที่เมืองจินหลิงนั้นก็ไม่ได้ราคาถูกๆ ตัวเองก็เพิ่งจะเรียนจบมา ยังไม่ได้เริ่มทำงานทำการก็คิดจะซื้อบ้านก่อนแล้ว สำหรับคนอื่นอาจจะดูว่าโอ้อวดเกินไป ไม่สู้รับห้องพักที่ทางโรงเรียนจัดหาให้ จากนั้นตัวเองก็ค่อยแอบไปซื้อบ้านอย่างเงียบๆ

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็จึงเอ่ยตอบไปว่า “อย่างนั้นก็ขอบคุณมากๆค่ะ ！”