หลิวม่านฉงที่ได้รับให้เข้าทำงานอย่างแน่นอนแล้ว ตอนที่ออกจากมหาวิทยาลัยจินหลิงนั้น ก็ลิงโลด วิ่งเหยาะๆไปตลอดทาง
ทุกคนต่างไม่มีใครคาดคิดว่าหญิงสาวผู้มีสติปัญญาใบหน้าสะสวยคนนี้ จะเป็นเหมือนกับเด็กน้อยคนหนึ่ง ที่กระโดดโลดเต้นคึกคักมีชีวิตชีวา ความต่างและไม่เข้ากันนี้ทำเอาผู้คนต่างพากันฉงนสนเท่ห์กันอย่างมาก
หลิวม่านฉงออกจากมหาวิทยาลัยจินหลิง เดินไปไม่กี่ร้อยเมตรแล้วเลี้ยวตรงหัวมุมถนน ข้างทางที่ตำแหน่งช่องจอดรถ พี่เสียนกับคนขับรถโรลส์รอยซ์ยังคงจอดรออยู่
เมื่อเห็นหลิวม่านฉง พี่เสียนก็รีบลงมาจากรถ พูดด้วยรอยยิ้มที่นอบน้อม“คุณหลิวดีใจอย่างนี้ ดูท่าการสัมภาษณ์ของวันนี้จะต้องทำให้คุณพอใจอย่างมากแน่ๆ”
หลิวม่านฉงมีความสุขอย่างมาก พูดด้วยรอยยิ้ม“พี่เสียน สมพรปาก ฉันผ่านการสัมภาษณ์ของพวกเขาแล้ว และได้รับการเข้าทำงานด้วย พวกเขาให้ฉันจัดตารางเวลาใหม่ พรุ่งนี้เช้าเดินทางมาเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการกับพวกเขา เมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็แค่รอวันที่จะได้เข้าทำงานอย่างสบายหายห่วงแล้ว”
“เยี่ยมไปเลย!”พี่เสียนก็ดีใจมากเช่นกัน รีบเอ่ยขึ้นว่า“คุณหลิววันนี้วันดีสมปรารถนาตั้งแต่ก้าวแรก ดังนั้นต้องฉลองกันหน่อย ฉันจะโทรไปแจ้งคุณท่าน บอกข่าวดีเรื่องนี้ให้ท่านได้รับทราบ ”
พูดจบ เธอก็ถามหลิวม่านฉง“ค่ำนี้คุณหลิวอยากจะทานอะไรคะ?ฉันจะลงมือเข้าครัวเอง !”
หลิวม่านฉงกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณพี่เสียนค่ะ!”
พูดจบ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบกล่าวว่า“เอ่อพี่เสียน ช่วยพาฉันไปดูบ้านก่อนได้ไหม?ที่ตึกTomson Rivieraที่พี่เคยพูดก่อนหน้านั้น ถ้ามันใช้ได้ วันนี้เราก็ทำสัญญาซื้อกันเลย มาคราวนี้อะไรที่ควรทำก็ทำให้มันเสร็จๆไปทีเดียว ”
ความหยิ่งในศักดิ์ศรีของคนชนชั้นกลางนั้นอันที่จริงแล้วก็แข็งแกร่งอย่างมาก ในความคิดของพวกเขาส่วนใหญ่ ตัวเองก็เป็นชนชั้นคุณภาพของสังคม ดังนั้นก็จึงขอยอมเป็นหัวไก่ดีกว่าเป็นหางหงส์
ในตอนที่พวกเขาซื้อบ้านนั้น ก็ยินดีที่จะซื้อในชุมชนที่มีพื้นที่ราบเรียบ อีกทั้งตำแหน่งที่ตั้งก็ไม่จำเป็นต้องหรูหรามาก จากนั้นก็ซื้ออาคารที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ในนั้น
ที่พวกเขาไม่ต้องการเลยก็คือ ย่านที่มีอาคารสูงต่ำอยู่รวมกัน ทั้งที่ตัวเองก็มีทรัพย์สินอยู่กว่าหลายสิบล้านแล้ว มาซื้ออยู่ในย่านชุมชนนี้ ไม่เพียงไม่รู้สึกถึงความสงบสุข แต่กลับยังต้องถูกเจ้าของวิลล่ามาคอยมีอิทธิพลเหนือกว่าในทุกวัน
หากอาศัยอยู่ในย่านชุมชนระดับกลาง ขับรถราคาหลักล้าน โดยทั่วไปแล้วก็ถือว่าหรูแล้ว แต่ในย่านชุมชนหรูอย่างTomson Rivieraนี้ พูดอย่างไม่เกินจริง แม้แต่แม่บ้านที่ทำงานในวิลล่า ออกไปซื้อกับข้าวในทุกวันก็ยังเทียบไม่ได้เลย โรงจอดรถใต้ดินในย่านนี้ รถยนต์ที่ราคาสามล้านนั้นมีมากเกินกว่าครึ่ง ที่ราคาต่ำกว่าสามล้าน โดยส่วนใหญ่ก็ผลิตจากประเทศหมู่เกาะในแถบตะวันออก หรือจะเป็นรถหรูสำหรับครอบครัวขนาดใหญ่ก็จะมีราคาที่สูงเพิ่มมากขึ้นไปอีกหลายแสน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...