ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5273
หลังจากที่หม่าหลันยกเลิกความคิดที่จะจุดประทัดฉลองแล้วนั้น เซียวเวยเวยก็รีบไปที่สถานีตำรวจ ไปรับตัวเซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลงและนายหญิงใหญ่เซียวออกมาจากสถานีตำรวจ
คืนนี้ ตอนที่เซียวเวยเวยกำลังประชุมอยู่ที่บริษัท ก็ได้รับข่าวเรื่องของแม่ จึงขับรถธุรกิจของบริษัทรีบตรงมาที่บ้าน แต่ยังไม่รอให้เธอถึงบ้าน ตำรวจก็โทรหาเธอ ให้เธอไปรับคนที่สถานีตำรวจ
เธอจึงรีบมาที่สถานีตำรวจ หลังจากที่จัดการขั้นตอนเสร็จแล้ว ก็รับพ่อ พี่ชายและย่าออกมา
ระหว่างาทางกลับมา เซียวเวยเวยขับรถ นายหญิงใหญ่เซียวนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เซียวฉางเฉียนและเซียวไห่หลงนั่งอยู่เบาะหลัง แล้วรัดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้
บนรถ นายหญิงใหญ่เซียวร้องไห้ไม่หยุด ปากก็พรำว่า : “ตระกูลเซียวจบกันแล้ว...จบแล้ว...”
เซียวไห่หลงเองน้ำตาคลอเช่นกัน กัดฟันด่าออกมา : “หม่าหลันผู้หญิงสารเลวคนนั้นสมควรตายจริงๆ! ครอบครัวเราถูกเธอทำร้ายจนน่าเวทนา! โอกาสที่ทุกคนจะลืมตาอ้าปากได้ก็ถูกเธอทำพังไปด้วย!”
เซียวฉางเฉียนเองก็กัดฟันด้วยความเคียดแค้น พลางเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา : “รอฉันฟื้นสภาพก่อน ฉันจะหาโอกาสทำลายหม่าหลันอย่างแน่นอน! ไม่แก้แค้นนี้ ฉันเซียวฉางเฉียนสาบานว่าไม่ใช่คนแล้ว!”
เซียวไห่หลงเอ่ยขึ้นมาโดยไม่ต้องคิดเช่นกัน : “พ่อ! ถึงตอนนั้นนับผมเข้าไปด้วยอีกคน! ผมต้องการชีวิตเธอ!”
“พอได้แล้ว!” เซียวเวยเวยที่ขับรถอยู่นั้นจู่ๆก็จอดรถที่ข้างทาง หลังจากที่ตวาดเสียงดังขึ้นแล้วก็ตำหนิขึ้น : “ความจำสั้นกันใช่ไหม? ลืมไปแล้วเหรอว่าเป็นอัมพาตกันได้ยังไง? ยังจะกล้าไปหาเรื่องอาสะใภ้รองอีก?”
เซียวไห่หลงพูดขึ้นอย่างแค้นใจ : “เวยเวย...ฉันเป็นพี่ชายแท้ๆของแกนะ! แกจะพยายามขนาดนี้ทำไม...”
เซียวเวยเวยพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก : “พี่ ต่อไปถ้าพี่ยังคงไม่ได้เรื่องแบบนี้ ฉันก็จะไม่สนใจพี่แล้วเหมือนกัน!”
ว่าแล้ว เธอก็พูดเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง : “ถ้าหาคนในครอบครัวยังไม่ได้เรื่อง พรุ่งนี้ฉันจะย้ายออกมาจากบ้าน ต่อไปจะไม่สนใจใครอีกแล้วด้วย!”
เซียวฉางเฉียนรีบพูดขึ้นมา : “เวยเวย แกอย่าโมโหไปเลย พี่แกไม่ได้เรื่องก็ไม่ใช่แค่วันสองวันนี้ อย่าไปทะเลาะกับเขาเลย...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...