บทที่ 532
พอคิดได้แบบนั้น เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมา
เขาพอจะมองออก ว่าอู่ตงไห่นั้นเคียดแค้นคนที่ทำร้ายลูกชายเขาจนเข้ากระดูก และสำหรับคนที่อยู่ในใจของซ่งหวั่นถิงนั้นเขาก็ไม่พอใจอย่างมาก
ถ้าหากว่าทั้งสองเรื่องนี้มาจากคนสองคน สองคนนี้ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะในสายตาของอู๋ตงไห่นั้น มีแค่โทษตายสถานเดียว
แต่ถ้าหากว่าเรื่องทั้งสองนี้มาจากคนคนเดียว อย่างนั้นเกรงว่าตระกูลอู๋คงจะพยายามสุดความสามารถในการฆ่าคนคนเดียว
ดังนั้น เขาเลยอดจะเป็นกังวลแทนอาจารย์เย่ขึ้นมาไม่ได้
แม้ว่าเขารู้ดีว่าพลังของอาจารย์เย่นั้นแข็งแกร่งมาก แต่ถ้าหากต้องเผชิญกับคนตระกูลอู๋แบบนี้ เขาก็ยังรู้สึกอดกังวลไม่ได้
พอหลังจากจบงานเลี้ยง ทุกคนก็พาอู๋ตงไห่กับอู๋ซินลงไปด้านล่างของตึกเทียนเซียงฝู่ หลิวกว่างที่อยากเป็นสุนัขรับใช้จนเนื้อเต้น ก็ต้องการไปที่ลานจอดรถเพื่อส่งสองคนพ่อลูกให้ได้
หงห้า หวังเจิ้งกางและฉินกางนั้นไม่ได้ไปกับพวกนั้นด้วย แต่หลังจากที่ล่ำลากันเสร็จ พวกเขาก็หันมามองหน้ากัน แล้วก็กลับมาที่เทียนเซียงฝู่
พอกลับมาถึงห้องทำงานของหงห้า ฉินกางก็พูดขึ้นด้วยความกังวล: “ทั้งสองท่าน ดูแล้วตระกูลอู๋ต้องการจะหาตัวอาจารย์เย่ออกมา แล้วยังคิดไม่ดีกับเขาอีก พวกเราควรทำอย่างไรดี?”
หวังเจิ้งกางถอนหายใจออกมา แล้วพูดขึ้น: “ความรู้สึกที่คุณหนูหวั่นถิงมีต่ออาจารย์เย่นั้น พวกเราทุกคนก็พอจะดูออก แต่ว่าเรื่องนี้มีแค่พวกเราเท่านั้นที่รู้ คนนอกไม่มีใครดูออก”
หงห้าส่ายมือไปมา แล้วพูดขึ้น: “ถ้าหากว่าตระกูลอู๋ไปสืบมาอย่างสุดความสามารถละก็ เรื่องนี้ยังไงก็ปิดไม่อยู่ เรื่องไม่ได้มีแค่พวกเราที่รู้ คนในตระกูลซ๋งเองก็รู้ คนที่เคยเห็นตอนที่คุณหนูหวั่นถิงกับอาจารย์เย่ด้วยกัน ทุกคนก็รู้”
หงห้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี: “สิ่งที่ผมกังวลไม่ใช่แค่เรื่องนี้”
พูดจบ หงห้าก็ถามฉินกาง: “ประธานฉิน คุณหนูผู้ดีเอ้าเสวี่ยน ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ที่คณะการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิงใช่ไหม?”
“ใช่” ฉินกางยิ้มแล้วพูดขึ้น: “คณะการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิง เป็นมหาลัยการเงินที่ดีที่สุดในประเทศ หนึ่งในสาขาการจัดการธุรกิจ คือสุดยอดที่สุด ผมต้องการให้ลูกเรียนที่นี่เพื่อสั่งสมประสบการณ์เกี่ยวกับธุรกิจ พอหลังเรียนจบจะได้เข้ามาช่วยงานผมได้”
ตอนนี้ฉินเอ้าเสวี่ยนอยู่ที่คฤหาสน์กำลังฝึกการต่อสู้อยู่
ในคฤหาสน์ของตระกูลฉิน มีห้องขนาดใหญ่อยู่ห้องหนึ่ง มีไว้เพื่อให้ฉินเอ้าเสวี่ยนเอาไว้ออกกำลังกายและฝึกฝนการต่อสู้โดยเฉพาะ
ตั้งแต่ฉินเอ้าเสวี่ยนยังเด็กก็ลุ่มหลงในการต่อสู้ ขอแค่มีเวลานางจะมาฝึกทันที
พอหลังจากที่รู้จักกับเย่เฉิน การฝึกฝนของฉินเอ้าเสวี่ยนก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นมาก
ในใจของเธอรู้สึกว่า คนอย่างอาจารย์เย่ที่มีพลังแข็งแกร่งขนาดนั้น ไม่มีทางจะชอบผู้หญิงอ่อนแอแน่นอน
ดังนั้น ตัวเธอเองจะต้องพยายามทำให้พลังเลื่อนขั้นขึ้นไปอีก แม้ว่าจะทำให้เขาชอบไม่ได้ แต่ก็มาดูถูกไม่ได้เหมือนกัน!
--------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...