ถ้าเป็นหลี่ญ่าหลิน เขาจะต้องแยกแยะเพื่อวิเคราะห์ข้อพิรุธด้านต่างๆ ในการดำเนินการที่เป็นไปได้ทั้งหมดอย่างแน่นอน
ขอเพียงแค่เขามีเวลามากพอ เขาจะสามารถมุ่งเน้นไปที่บริษัทเอ็กซ์เพรสสายการบินบริษัทนั้นที่ใช้ในการขนส่งทหารหน่วยกล้าตายโดยเฉพาะ
ต่อให้คุณมีความสามารถมากแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนวิถีของเครื่องบินที่บินขึ้นด้วยน้ำหนัก 200 ถึง 300 ตันบนท้องฟ้าโดยไม่มีร่องรอย อันที่จริงเครื่องบินขนาดเล็กมีความเป็นไปได้ที่จะหลบเลี่ยงเรดาร์ได้ เพียงแต่เครื่องบินขนาดใหญ่ที่บินขึ้นท้องฟ้า มันจะถูกติดตามและล็อกโดยเรดาร์หลายๆ แห่งในเวลาเดียวกัน
อีกอย่างหนึ่ง เรดาร์ทั้งหมดดำเนินการโดยหน่วยงานรักษาความปลอดภัยด้านการบินของรัฐอธิปไตย การเดินอากาศข้ามทวีปถูกควบคุมโดยสถานีเรดาร์หลายแห่งในหลายประเทศ ไม่ว่าศักยภาพขององค์กรพั่วชิงจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็ไม่สามารถติดสินบนสิ่งเหล่านี้ได้
ดังนั้น แนวคิดของหลี่ญ่าหลินมันกระทบจุดอ่อนขององค์กรพั่วชิง สิ่งที่เขาจับจ้อง ไม่ใช่สถานที่ตั้งของทหารหน่วยกล้าตาย แต่เป็นเครื่องบินที่ระดมกำลังเพื่อไปส่งทหารหน่วยกล้าตายและทหารม้ากล้า
องค์กรพั่วชิงจำเป็นจะต้องใช้เครื่องจักรที่เคลื่อนย้ายเจ้าหน้าที่ไปทั่วโลกอย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาไม่มีทางซ่อนเส้นทางการบินของเครื่องบินได้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะซ่อนบริษัทขนส่งไว้ได้ลึกลับอย่างมาก แต่ตราบใดที่ตรวจสอบข้อมูลของระบบการบินพลเรือนอย่างถี่ถ้วน ก็จะต้องค้นหาเบาะแสของพวกเขาเจออย่างแน่นอน
โอวป๋อจวินคิดแล้วคิดอีกก็คิดหาเหตุผลไม่ออก ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวว่า : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันจะไปยังสถานที่ตั้งของทหารหน่วยกล้าตายด้วยตนเอง เพื่อดูว่าจะมีเงื่อนงำอะไรบ้าง!"
"ถูกต้อง" โอวป๋อจวินพยักหน้าและกล่าวว่า : "แน่นอนว่าจะต้องแอบเข้าไปในตอนกลางคืน มิเช่นนั้นฉันคงไม่มีความสามารถที่จะคลาดสายตาของทหารม้ากล้าหลายร้อยนายไปได้ ต้องคำนึงถึงความรอบคอบระมัดระวัง เวลาหลังเที่ยงคืนจะดีที่สุด!"
อู๋ซูถงกล่าวด้วยรอยยิ้ม : "เช่นนั้นก็ดี ตอนเที่ยงฉันจะไปดื่มกับท่านเอิร์ลเจี้ยนกงก่อน ฉันได้จัดเตรียมเครื่องบินเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว และเวลาสองทุ่มฉันจะพาคุณไปที่สนามบินด้วยตนเอง จากที่นี่บินไปยังสนามบินนานาชาติลาร์นากาในไซปรัส จะต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่า หลังจากลงจอด ระยะทางยังอยู่ห่างจากตำแหน่งที่ทหารหน่วยกล้าตายประจำการอยู่ประมาณ 40 กิโลเมตร ถ้าทุกอย่างราบรื่น ก่อนเวลาเที่ยงคืนจะสามารถไปถึงสถานที่ตั้งกองกำลังทหารได้ เพื่อไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ฉันจะไม่จัดรถให้ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงไปที่นั่น หลังจากท่านเอิร์ลเจี้ยนกงลงจากรถแล้ว ก็สามารถเรียกรถเข้าไปที่นั่น อย่างนั้นจะดูเป็นธรรมชาติกว่า"
"ตกลง!" โอวป๋อจวินพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด กล่าวว่า : "ช่วงหลังเที่ยงคืนเป็นเวลาที่เหมาะสม งั้นตกลงตามนี้เลย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...