อาจารย์ชิวจื้อหยวนของว่านพั่วจวินที่ฟังอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลังโดยไม่รู้ตัว ด้วยลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ทรงพลังเช่นนี้ เขารู้สึกว่าไม่สามารถรับมือได้แม้แต่นัดเดียว ถ้ายิงออกไปเป็นร้อยเป็นพันนัดจริงๆ เกรงว่าเทพเซียนก็จะต้องมาถ่ายทอดงานอยู่ที่นี่แล้ว
และเวลานี้ ว่านพั่วจวินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และถามเขาว่า : "หากเป้าหมายหลายเป้าหมายปรากฏออกมาในเวลาเดียวกันล่ะ?"
ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธกล่าวว่า : "หากเป้าหมายหลายเป้าหมายปรากฏขึ้นพร้อมกัน ระบบก็จะส่งเตือนภัยล่วงหน้า หากคุณเลือกที่จะยิง ระบบจะทำการล็อกเป้าหมายตามลำดับอย่างต่อเนื่อง ตามแนวทางความร่วมมือของปืนใหญ่สามคันนี้ มาทีละคันๆ"
พูดจบ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธอธิบายเพิ่มเติมว่า : "เนื่องจากการยิงนั้นรวดเร็วมาก โดยพื้นฐานแล้ว เป้าหมายสามารถจัดการได้ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาที ดังนั้นต่อให้เข้ามาพร้อมกันหลายสิบคน เพียงแค่กดสวิตช์ ปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดจะเก็บกวาดทีละอย่างๆ ด้วยตนเอง คาดว่าการต่อสู้จะคลี่คลายภายในยี่สิบวินาที"
ต่อจากนั้น เขายังกล่าวอีกว่า : "ฉันจะจำลองให้ท่านดูสักเล็กน้อย"
ทันทีหลังจากนั้น เขาเอาเครื่องวิทยุสื่อสารขึ้นมา และกล่าวว่า : "ทหารม้ากล้าที่รออยู่ข้างนอกทั้งหมด เข้ามาพร้อมกันเลย"
เมื่อคำพูดจบลง ทหารม้ากล้าสิบกว่าคนก็กรูกันเข้ามาในขอบเขตแจ้งเตือนระดับที่สอง และข้อความเตือนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าว่านพั่วจวิน
ปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดได้ล็อกทหารม้าที่เข้ามาคนแรก ปากกระบอกถูกปรับอย่างต่อเนื่องเพื่อติดตามการเคลื่อนไหวของพวกเขา
เวลานี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธก็กล่าวกับว่านพั่วว่า : "ประมุขครับ อันที่จริงตอนนี้ท่านสามารถเลือกยิงได้เลยครับ ปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดยังไม่ได้โหลดกระสุน ท่านลองกดดูก็ได้ ปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดชุดนี้ไม่ได้ฉลาดพอ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้โหลดกระสุน มันก็จะถูกขับเคลื่อนโดยโปรแกรม เพื่อทำขั้นตอนการโจมตี"
พูดจบ เขาก็กล่าวกับอาจารย์ชิวจื้อหยวนที่อยู่ข้างๆ ว่า : "อาจารย์ครับ รบกวนท่านแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไม่อนุญาตให้ทุกๆ คนออกจากเหมือนแร่ทองแดงนี้ไปแม้แต่ครึ่งก้าว"
ชิวจื้อหยวนกล่าวทันทีว่า : "ตกลง ฉันจะออกคำสั่งต่อไป!"
ว่านพั่วจวินพูดกับลูกน้องที่อยู่ข้างๆ ว่า : "ให้เฮลิคอปเตอร์กลับไปที่เรือบรรทุกสินค้าที่ท่าเรือ และรอคอยคำสั่งตลอด 24 ชั่วโมง เมื่อได้ยินเสียงปืนใหญ่ ให้เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นทันทีเพื่อยกปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดมาติดตั้ง ด้วยความเร็วของปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดสามคันนี้ เมื่อนักบินได้ยินเสียงปืนใหญ่ และเริ่มสตาร์ตเครื่องยนต์ การต่อสู้ก็จบสิ้นลงแล้ว พวกเขาใช้เวลาห้านาทีเพื่อบินมาถึงที่นี่ เวลานี้ก็เพียงพอที่สลักเกลียวระเบิดจะระเบิดออก การเตรียมการทั้งหมดก่อนการยกติดตั้งก็เสร็จสิ้น"
ลูกน้องคนนั้นกล่าวว่า : "ตกลงครับประมุข ข้าน้อยจะไปจัดการทันที!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...