ท่านเอิร์ลเจี้ยนกงโอวป๋อจวินกับผู้บัญชาการอู๋ซูถงของหน่วยบัญชาการกองทัพขวา หลังจากผ่านการเลี้ยงอาหารไปหนึ่งมื้อ ไม่นานก็สนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนนี้ต่างมีความคิดเห็นอยู่ในใจ โอวป๋อจวินรู้สึกว่า อู๋ซูถงเป็นคนสนิทของผู้มีพระคุณที่มีอำนาจอย่างแท้จริง แน่นอนว่าคู่ควรกับมิตรภาพที่ลึกซึ้งของตนเอง
และอู๋ซูถงรู้สึกว่า ผู้มีพระคุณมีทัศนคติที่จะให้ท่านเอิร์ลทั้งสี่มาใกล้ชิดสนิทสนมกับหน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้า ในอนาคตก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องคบค้าสมาคมกับท่านเอิร์ลทั้งสี่ อีกทั้งศักยภาพของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าตนเองมาก สามารถคบกันอย่างสนิทสนมได้ก็เป็นเรื่องที่ดีอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงเสียดายที่รู้จักกันช้าไป หากไม่ใช่ว่าโอวป๋อจวินจะไปไซปรัสในตอนกลางคืน ทั้งสองคนอาจจะสามารถเป็นพี่น้องกันแล้ว
หลังจากอาหารกลางวัน โอวป๋อจวินก็ถูกเชิญไปด้วยน้ำใจไมตรีของอู๋ซูถงหลังทานอาหารก็นั่งรถไปด้วยกันกับเขา เพื่อไปท่องเที่ยวที่เนเปิลส์
เนเปิลส์ตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของยุโรป สภาพอากาศอบอุ่นทำให้รู้สึกสบายใจ เพียงแค่มองไปรอบๆ ก็ทำให้จิตใจของโอวป๋อจวินมีความสุขไม่น้อย
ตอนกลางคืน อู๋ซูถงจัดงานเลี้ยงด้วยตนเอง และดื่มเหล้ากับโอวป๋อจวินอย่างสนุกสนาน
บนโต๊ะอาหาร ทั้งสองคนยังได้จัดทำการวางแผนการจำลองในเหมือนแร่ทองแดงในไซปรัสด้วย
สิ่งแรกที่ทั้งสองคนจะต้องยืนยันอย่างแน่ชัดก็คือ หนี่เจิ้นหยูขุนพลหัวเมืองของเหมืองแร่ทองแดงมีการติดต่อลับๆ กับคนภายนอกหรือไม่
ดังนั้น แผนการของคนทั้งสองก็คือ เมื่อโอวป๋อจวินแอบเข้าไปในเหมืองแร่ทองแดงอย่างเงียบๆ และหนี่เจิ้นหยูเริ่มถูกสังเกตการณ์อย่างลับๆ อู๋ซูถงก็จะส่งคำสั่งลับใหม่ไปให้หนี่เจิ้นหยู ให้เขารีบส่งคนไปกรุงโรมในอิตาลีเพื่อปฏิบัติภารกิจลับสุดยอดทันที
ถึงเวลานั้นอู๋ซูถงจะส่งผู้ยอดฝีมือไปที่กรุงโรมเป็นการล่วงหน้า เพื่อคอยแอบติดตามทหารม้ากล้าที่มาปฏิบัติภารกิจอย่างเงียบๆ เพื่อดูว่าพวกเขาจะโจมตีข้าศึก หรือแอบสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึกกันแน่
อู๋ซูถงรีบกล่าวว่า : "ไอ๋หย๋าพี่ชายที่แสนดีของฉัน ฉันพูดจากใจเลยนะ ถ้าครั้งนี้สามารถสืบหาปัญหาในไซปรัสได้จริงๆ คุณก็ได้แก้ปัญหาใหญ่ให้ฉันแล้ว! มิเช่นนั้นในอนาคตถ้ามันนำความเสียหายอย่างใหญ่หลวงมาให้ผู้มีพระคุณ ผู้มีพระคุณจะไม่ปล่อยฉันไปอย่างแน่นอน!"
โอวป๋อจวินกล่าวอย่างแน่วแน่ว่า : "ไอ่น้องวางใจเถอะ ครั้งนี้ ถ้าไซปรัสมีปัญหา เฮียจะต้องหาปัญหาให้เจอให้ได้ หากในไซปรัสไม่มีปัญหา ฉันจะต้องแสดงให้ผู้มีพระคุณทราบ และจะแก้ปัญหาของคุณให้ถึงที่สุด!"
อู๋ซูถงยกแก้วไวน์ขึ้น กล่าวด้วยใบหน้าซาบซึ้งในบุญคุณ : "เฮีย ไม่ต้องพูดแล้ว ทั้งหมดมันอยู่ในไวน์แล้ว!"
โอวป๋อจวินยิ้มและกล่าวว่า : "ตกลง! ฉันดื่มแก้วนี้ร่วมกับไอ่น้อง ครั้งนี้เราจะต้องได้รับชัยชนะกลับมาอย่างแน่นอน!"
........

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...