ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5427
คำพูดของผู้มีพระคุณทำให้เอิร์ลทั้งสามตกใจ
ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้ยินผู้มีพระคุณพูดว่าเอิร์ลเจี้ยนกงตายแล้ว พวกเขาคิดว่าเอิร์ลเจี้ยนกงพบกับปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งกว่า แต่ตอนนี้พวกเขารู้ว่าลุงเอิร์ลเจี้ยนกงเสียชีวิตจากปืนใหญ่ระยะประชิด
เดิมทีพวกเขาคิดว่าเหลือเพียงไม่กี่คนในโลกที่สามารถทำร้ายพวกเขาได้ โดยเบื้องต้นพวกเขาสามารถวางอำนาจบาดใหญ่ได้ แต่วันนี้พวกเขาเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่เรียกว่าผลการฝึกฝนนั้นใช้ไม่ได้กับอาวุธหนักเลย
เอิร์ลจงหย่งซึ่งอยู่ในนิวยอร์กถามอย่างกระวนกระวาย: "ผู้มีพระคุณ... ใครใช้ปืนใหญ่ระยะประชิดจัดการเอิร์ลเจี้ยนกง! หรือเป็นกองทัพทางการของไซปรัส"
"ไม่" ผู้มีพระคุณพูดเสียงต่ำ: "ศพของเอิร์ลเจี้ยนกงตลอดจนหัวรบและปลอกกระสุนปืนใหญ่ระยะประชิดต่างอยู่ในบริเวณโดยรอบของฐานทัพหน่วยกล้าตายไซปรัส ซึ่งหมายความว่า ศัตรูได้ติดตั้งปืนใหญ่ระยะประชิดไว้ภายในฐานทัพล่วงหน้าแล้ว จากนั้นรอเอิร์ลเจี้ยนกงมา เมื่อเขามาถึงฐานทัพก็ถูกยิงตายด้วยปืนใหญ่ระยะประชิด "
"ห๊ะ?!" จู่ๆเอิร์ลจงหย่งก็ตื่นตระหนกและพูดออกมา "ผู้มีพระคุณ ถ้าเป็นไปตามที่ท่านพูด นั่นไม่ได้หมายความว่าฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายนั้นถูกศัตรูครอบงำอย่างลับๆหรือ"
“ใช่” ผู้มีพระคุณพูดอย่างเย็นชา: “อีกฝ่ายต้องยึดครองฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายก่อน แล้วจากนั้นจึงวางกับดักมรณะที่นี่”
"อะไรนะ!" เอิร์ลฉางเซิ่งพูดด้วยความตกใจ "ในฐานทัพหน่วยกล้าตายแค่ทหาหน่วยกล้าตายและทหารม้ากล้าก็มีอย่างน้อยสองถึงสามพันนาย อีกฝ่ายจะฆ่าคนจำนวนมากเช่นนี้อย่างเงียบๆแล้วย้ายศพออกไปได้อย่างไร?”
เอิร์ลจงหย่งกล่าวว่า "เอิร์ลฉางเซิ่ง เป็นไปได้อีกไหมที่อีกฝ่ายจะปลดปล่อยคนเหล่านี้"
“ปลดปล่อย?” เอิร์ลฉางเซิ่งถามกลับ: “ไม่ว่าอย่างไร หากพวกเขาต้องการอยู่รอด พวกเขาจะต้องได้รับยาถอนพิษจากผู้มีพระคุณอย่างต่อเนื่อง จะมีประโยชน์อะไรที่พวกเขาถูกศัตรูปลดปล่อย หากยาถอนพิษในคลังยาของขุนพลหัวเมืองหมดทุกคนก็ต้องตาย คนนับพันคนเหล่านี้ยินดีที่จะตายเพื่อตอบโต้องค์กรพั่วชิงของเราหรือ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...