เอิร์ลจงหย่งกล่าวว่า "เป็นไปได้ไหมว่าศัตรูจะมีวิธีถอนพิษให้พวกเขา"
ผู้มีพระคุณพูดอย่างเย็นชาทันที: "เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ไม่มีใครในโลกที่สามารถรักษาพิษในร่างกายของพวกเขาได้!"
เอิร์ลฉางเซิ่งกล่าวว่า: "ถ้าอย่างนั้นมันแปลกมาก! ไม่ว่าคนเหล่านี้จะภักดีต่อองค์กรพั่วชิง จริงๆหรือไม่ก็ตาม แต่ด้วยพันธนาการของยาถอนพิษและโซ่ตรวนของครอบครัว พวกเขาจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อองค์กรพั่วชิง หากอีกฝ่ายเข้าไปในค่ายของพวกเขาจริงพวกเขาจะต้องต่อสู้อย่างสุดความสามารถ และจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ การตอบโต้ของผู้คนนับพันนั้นเปรียบได้กับสงครามเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ!”
ขณะพูดเอิร์ลฉางเซิ่งกล่าวว่า: "ยิ่งไปกว่านั้น ในที่เกิดเหตุมีเพียงดีเอ็นเอของเอิร์ลเจี้ยนกงคนเดียว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าไม่ได้เกิดการนองเลือดในฐานทัพ ไม่มีการนองเลือดแสดงว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ตอบโต้ พวกเขารู้ดีว่าหากไม่มียาถอนพิษต้องตาย แต่กลับไม่ขัดขืน ทั้งหมดนี้มันย้อนแย้งในตัว...”
ผู้มีพระคุณถามว่า: "แล้วเจ้าคิดว่าเรื่องราวมันน่าจะเป็นอย่าง"
เอิร์ลฉางเซิ่งบ่นพูดเสียงทุ้ม: "เรียนผู้มีพระคุณ ข้าน้อยเอนไปทางความคิดที่ว่า อีกฝ่ายได้ซื้อสมาชิกทั้งหมดของฐานทัพ บางทีพวกเขาอาจมีวิธีถอนพิษคนเหล่านี้จริงๆและถอนพิษให้คนเหล่านี้ คนเหล่านี้ไม่มีความกังวลเรื่องอนาคต ประกอบกับความจริงที่ว่าพวกเขาถูกองค์กรพั่วชิงควบคุมเป็นเวลาหลายปี พวกเขาจึงรู้ต้องการต่อต้าน ดังนั้นพวกเขาจะให้ความร่วมมือกับการกระทำของคนกลุ่มนี้อย่างเต็มที่ คนกลุ่มนี้บอกให้พวกเขาทำเหมือนเดิมพวกเขาก็จะทำเหมือนเดิม หากคนกลุ่มนี้ให้พวกเขาอพยพล่วงหน้าพวกเขาก็จะอพยพล่วงหน้า..."
ผู้มีพระคุณกล่าวว่า "ตอนนี้นี้ศัตรูได้ฆ่าเอิร์ลคนหนึ่งของข้าไปแล้วและทำลายฐานทัพทหารหน่วยกล้าตายไปแห่งหนึ่ง แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศัตรู ดังนั้นข้าจึงสั่งให้หน่วยบัญชาการกองทัพทั้งห้าหยุดกิจกรรมต่างประเทศบางอย่าง ตอนนี้มีเพียงเจ้าสามคนที่ยังทำภารกิจอยู่ภายนอก จากนี้ไปและอีกระยะหนึ่งในอนาคต ขอให้ทุกท่านทำงานอย่างระมัดระวัง เอาความปลอดภัยมาเป็นที่หนึ่งและอย่าประมาทจนเกินไป”
เอิร์ลฉางเซิ่งพูดอย่างเห็นด้วย: "หากเอิร์ลเจี้ยนกงถูกยิงตายด้วยปืนใหญ่ระยะประชิด เราสามคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปืนใหญ่ระยะประชิด นอกจากนี้เอิร์ลเจี้ยนกงมีไหวพริบดีและมีความสามารถในการซ่อนตัวเป็นเลิศ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่รอดจากการยิงสังหารของฝ่ายตรงข้าม จะเห็นได้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีวิธีการเตือนภัยที่มีประสิทธิภาพมาก วิธีการปกปิดของเราคงไม่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขา เอิร์ลจงหย่งและเอิร์ลติ้งหยวนโปรดระวังตัวให้มากขึ้น..."

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...