ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5429
เอิร์ลจงหย่งพูดทันที: "ในเมื่ออีกฝ่ายเก่งเรื่องการใช้ปืนใหญ่ระยะประชิด แสดงว่าพวกเขาต้องมีความรู้เกี่ยวกับอาวุธสมัยใหม่และเทคโนโลยีสมัยใหม่ เทคโนโลยีทางทหารที่ล้ำสมัยเหล่านั้นทรงพลังมาก ว่ากันว่าดาวเทียมสอดแนมในอวกาศนั้นทรงพลังมาก แม้แต่กล่องไม้ขีดไฟบนพื้นดินก็สามารถถ่ายภาพได้อย่างชัดเจน แม้ว่าเราจะฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตายก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสัมผัสที่ทรงพลังเช่นนี้..."
พูดจบเขาพูดอีกว่า: "ผู้มีพระคุณ ในเมื่ออีกฝ่ายเชี่ยวชาญการใช้ปืนใหญ่ระยะประชิด ข้าน้อยคิดว่าพวกเขาคงไม่ใช่นักบำเพ็ญเพียร มีความเป็นไปได้มากที่จะเป็นทหารฝึกหัด!"
“ทหารฝึกหัด?” ผู้มีพระคุณพึมพำ “ใครคือทหารฝึกหัด แล้วเป็นทหารของใคร?”
หยุนหรูเกอกล่าวว่า: "ข้าน้อยไม่มีเบาะแสเกี่ยวกับทหาร แต่ข้าคิดว่าพวกเขาสามารถเริ่มจากเบาะแสของปืนใหญ่ระยะประชิด"
ผู้มีพระคุณอืมแล้วพูดว่า "พูดต่อ"
หยุนหรูเกอกล่าวต่อไปว่า: "ข้าเพิ่งตรวจสอบข้อมูลของอาวุธเมื่อกี้นี้ แม้ว่าอาวุธนี้จะร้ายแรงมากแต่ก็ไม่ถือว่าเป็นอาวุธและอุปกรณ์ขั้นสูง มันเป็นปืนใหญ่ระยะประชิดรุ่นแรกเท่านั้น อีกทั้งมีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายทศวรรษ ปืนใหญ่ระยะประชิดในปัจจุบันดีกว่านั้นหลายเท่า เบื้องต้นยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นของประเทศใด อาจเป็นกลุ่มหรือองค์กรที่ไม่เป็นทางการเหมือนองค์กรพั่วชิงของเรา"
ผู้มีพระคุณกล่าวอย่างเฉยเมย: "มีเหตุผล เอิร์ลติ้งหยวนมีความคิดเห็นอื่นไหม แสดงความเห็นเต็มที่"
พูดจบเขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เอิร์ลจงหย่ง เจ้าไม่ต้องสืบสวนเรื่องนี้ในนิวยอร์กแล้ว เจ้าออกเดินทางทันที โดยเริ่มต้นจากตลาดมืดทหาร ดูจะหาเบาะแสการซื้อขายปืนใหญ่ระยะประชิดได้หรือไม่!"
เอิร์ลจงหย่งอดไม่ได้ที่จะประหม่าแล้วพูดว่า "ผู้มีพระคุณ... อีกฝ่ายเจ้าเล่ห์แผนสูง บางทีพวกเขาอาจคาดไว้แล้วว่าเราจะใช้ปืนใหญ่ระยะประชิดเป็นจุดเริ่มต้นในการสืบค้น ... "
ผู้มีพระคุณพูดอย่างเย็นชา: "ถ้าเช่นนั้นเจ้าควรใช้ประสบการณ์ของเอร์ลเจี้ยนกงเป็นบทเรียน และทำงานอย่างระมัดระวัง ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้จะต้องสืบหาความจริงให้พบ มิฉะนั้นชีวิตขององค์กรพั่วชิงจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...