ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5452
หงฉางชิงรู้ดี แต่นี้ต่อไป ทางเลือกที่ดีที่สุดของตัวเอง นั้นก็คือรับใช้เย่เฉินอย่างเต็มที่
ในเมื่อเย่เฉินให้ตัวเองใช้《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》มาช่วยฝึกฝนเหล่านักบู๊ อย่างนั้นแล้วตัวเองก็จะทำมันอย่างสุดกำลังความสามารถ โดยไม่เก็บรักษาอะไรใดๆเอาไว้
ดังนั้น เขาก็พูดไปอย่างไม่ลังเลด้วยความเคารพว่า“อาจารย์เย่ได้โปรดวางใจ ผมจะใช้ความเข้าใจใน《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ของผมที่มีมานานหลายปีนี้ ถ่ายทอดมันให้กับนักบู๊ที่มาเข้าร่วมการฝึกฝนนี้อย่างไม่หวงแหนวิชาความรู้ใดๆทั้งสิ้น ！”
เย่เฉินพูดอย่างพึงพอใจ“ตกลง พรุ่งนี้เช้า คุณไปรายงานตัวกับหงห้าที่โรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี ผมจะให้เขาจัดห้องพักให้คุณห้องหนึ่ง และต่อไปที่นั่นก็จะเป็นที่ทำงานของคุณ ”
หงฉางชิงรีบตอบกลับไปในทันที “ได้ครับคุณเย่ พรุ่งนี้เช้าผมจะไปแต่เช้าครับ ！”
พูดจบ เขาก็พูดอย่างอึกๆอักๆว่า“เอ่อคือ……คุณเย่ครับ……ตอนนี้คุณก็เห็นว่าผมนั้นทำตัวดีขึ้น ไม่ทราบว่าคุณพอจะช่วยให้ผลการฝึกฝนของผมนั้นฟื้นกลับคืนมาได้หรือไม่ครับ？หากผู้เข้าเรียนที่คุณต้องหารให้ผมสอนมาถึง และพบว่าผมเป็นเพียงนักบู๊หกดาวเท่านั้น ผมเกรงว่าพวกเขาจะไม่เชื่อฟังและให้ความเคารพ……”
เย่เฉินรู้ว่าเขาอยากจะกลับคืนสู่ผลการฝึกฝนเดิม ก็จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า“คุณไปรายงานตัวก่อน รอผมไป แล้วจะช่วยให้ผลการฝึกฝนของคุณนั้นกลับคืนมา”
หงฉางชิงก็ถึงได้โล่งใจในที่สุด พูดอย่างซาบซึ้งในพระคุณว่า“ขอบคุณอาจารย์เย่ครับ！ขอบคุณอาจารย์เย่！”
เย่เฉินตอบรับอืมในลำคอ แล้วพูดเสียงเรียบ“ แบบนี้ไปก่อนแล้วกัน ส่วนทางฝั่งหลงซือฉีมีความเคลื่อนไหวอะไร ก็รีบรายงานผมทันที ”
“ได้ครับอาจารย์เย่！”
……
ในคืนนั้น หลงซือฉินเปลี่ยนเส้นทางที่เกาะฮ่องกาง แล้วเร่งรีบเดินทางกลับไปยังสหรัฐอเมริกา
หงฉางชิงรีบตอบกลับไป “เรียนอาจารย์เย่ สองวันมานี้ผมไม่ได้ออกไปไหนเลย คอยเตรียมแผนการสอนที่จะมีขึ้นอยู่ครับ ”
“แผนการสอน？”เย่เฉินถามขึ้นด้วยความสงสัย“ไม่ทราบว่าแผนการสอนที่อาจารย์หงเตรียมนั้นคือแบบไหน？”
หงฉางชิงพูดอธิบาย“ก็คือความรู้ความเข้าใจในบทเรียนแรกของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ที่ผมมีครับ ”
พูดจบ เขาก็เชิญเย่เฉินกับหงห้าเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ไปที่โต๊ะ หยิบเอาบันทึกปึกหนึ่งมา แล้วยื่นมันให้กับเย่เฉินอย่างเคารพ และพูดว่า“คุณเย่ เชิญตรวจสอบดูครับ”
เย่เฉินรับแผนการสอนนั้นมา กวาดตามองผ่านๆไปแวบหนึ่ง จากนั้นยิ่งดูก็ยิ่งประหลาดใจ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...