ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5454
เห็นหงฉางชิงคุกเข่าลง เย่เฉินไม่ได้ยื่นมือไปห้ามแต่อย่างใด
เขารู้แก่ใจดี ว่าตัวเองนั้นควรค่ากับการได้รับการคุกเข่าจากหงฉางชิง
การสอนคือการเผยแพร่ปัญญา！
ดังนั้น ในหลักธรรมเนียมปฏิบัติของหัวเซี่ย อาจารย์ผู้สอนก็จึงมีบุญคุณยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา
ก่อนหน้านั้นตัวเองให้โอสถเม็ดหนึ่งกับหงฉางชิงไป ให้เขาก้าวเข้าสู่แดนสว่างชั้นสูงสุด แม้จะมีบุญคุณกับเขาอยู่ แต่นั่นก็ไม่ถือเป็นบุญคุณในการสอน
วันนี้ ตัวเองเอาบทที่สองของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ให้เขา นี่คือ พระคุณของการพร่ำสอนจริงๆ
ส่วนหงฉางชิง ก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างเคารพนับถือ แล้วคารวะเย่เฉิน
เย่เฉินรอให้เขาคุกเข่าคารวะเสร็จ ก็จึงยื่นมือไปแล้วประคองเขาขึ้นมา เอ่ยพูดว่า“อาจารย์หงศึกษาวิชาบู๊นี้ไปก่อน ผมไม่รบกวนแล้ว ก่อนที่ผู้เข้าเรียนจะมาถึง ผมจะให้หงห้ามาแจ้งให้คุณทราบ”
หงฉางชิงยกสองมือขึ้น ชูเหนือหัว แล้วพูดอย่างเคารพ“ผมขอน้อมส่งอาจารย์เย่ครับ！”
พูดจบ เขาก็เดินไปส่งเย่เฉินที่หน้าประตูอย่างเคารพนบนอบ
ในตอนนี้เอง จู่ๆเขาก็นึกอะไรได้ขึ้นมา รีบเอ่ยพูดไปว่า“เอ่ออาจารย์เย่ครับ ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะรายงานครับ ！”
เย่เฉินตอบอืมเสียงเบา “พูดมาเถอะ”
หงฉางชิงจึงพูดว่า“เรียนอาจารย์เย่ เช้านี้ซือฉีโทรมาหาผม เธอได้ให้พ่อของเธอซื้อโรงแรมสี่ดาวในเมืองจินหลิง และในสองสามวันนี้จะพาศิษย์สำนักในทั้งหมดของเต๋าไท่เจินเดินทางมาที่เมืองจินหลิงครับ”
หงฉางชิงโค้งคำนับและพูดว่า“ได้ครับอาจารย์เย่ ผมเข้าใจแล้ว！”
เย่เฉินพยักหน้า และออกจากห้องพักไปพร้อมหงห้า
หลังจากที่เดินออกจากบริเวณห้องพักไปแล้ว หงห้าถามอย่างนบนอบว่า“อาจารย์เย่ หลังจากนี้คุณมีแผนการยังไงครับ？”
เย่เฉินกล่าว“ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับเข้าเมืองไปก่อน ตอนค่ำค่อยโทรคุย ”
หงห้าถูมือไปมา ต่อสู้กับตัวเองอยู่เป็นเวลานาน ก็จึงพูดอย่างตะกุกตะกักว่า“เอ่อคือ……อาจารย์เย่……ผมหงห้ามีเรื่องอยากจะขอ……ได้โปรดอย่างถือสาด้วยครับ……”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “หงห้า เรารู้จักกันมานาน กับผมคุณยังต้องอ้ำๆอึ้งๆด้วยเหรอ？มีเรื่องอะไร ก็พูดมาได้เลย”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...