ที่ผ่านยายเย่เฉินเคร่งครัดเรื่องฮวงจุ้ยมาก ช่วงนี้ตระกูลอานประสบกับความยากปัญหามากมาย แต่พวกเขาก็สามารถเปลี่ยนโชคร้ายให้กลายเป็นโชคดีได้ สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่านี่คือความเมตตาของสวรรค์ที่มีต่อตระกูลอาน เธอจึงให้ความสำคัญกับฮวงจุ้ยอย่างมาก
บังเอิญที่หงฉางชิงอยู่จินหลิงตลอด ดังนั้นเธอจึงคิดว่าก่อนที่จะออกเดินทางไปจินหลิง เธอจึงให้หงฉางชิงดูฮวงจุ้ยบ้านหลังใหม่ก่อน
หงฉางชิงเคารพยายของเย่เฉินเป็นอย่างมาก และแน่นอนว่าเขาจะไม่ปฏิเสธคำขอนี้ ยิ่งกว่านั้นยังมีความเกี่ยวข้องกับเย่เฉินด้วย จึงไม่สามารถจะปัดได้
เมื่อเห็นว่าหงฉางชิงตกลงอย่างง่ายดาย ยายเย่เฉินก็ขอบใจเขา: "ขอบใจคุณมากอาจารย์หง! เรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อแผนการของอาจารย์หงใช่ไหม"
หงฉางชิงยิ้มและพูดว่า "นายหญิงใหญ่อาน บอกตามตรงว่าผมวางแผนที่จะตั้งถิ่นฐานในจินหลิงมานานแล้ว และแม้แต่เต๋าไท่เจินก็ถูกผมย้ายมาที่นี่ทั้งหมดแล้ว"
“จริงหรือ?” ยายเย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมจู่ๆ อาจารย์หงถึงตัดสินใจเรื่องสำคัญแบบนี้”
หงฉางชิงกล่าวว่า: "สภาพแวดล้อมในจินหลิงเหมาะสมกว่ากัลผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของเราและผมก็เชื่อว่าเหล่าสาวกของเต๋าไท่เจินทุกคนจะสามารถบรรลุความก้าวหน้าในระดับที่แตกต่างกันได้ที่นี่"
ยายเย่เฉินยิ้มและพูดว่า "เยี่ยมจริงๆ การไปจินหลิงครั้งนี้คงจะไปอยู่นาน"
หงฉางชิงยิ้มและพูดว่า "นายหญิงใหญ่อาน ตอนนี้เต๋าไท่เจินมีสมาชิกมากกว่าสองร้อยคนในจินหลินหากคุณต้องการอะไรให้บอกมาได้เลย"
ยายเย่เฉินยิ้มและพูดว่า "งั้นก็ขอบใจอาจารย์หงล่วงหน้า"
หงฉางชิงรีบพูดว่า: "นายใหญ่อานไม่ต้องเกรงใจกับผม? หากนายหญิงต้องการให้ผมทำอะไรเมื่อใดแค่ท่านพูดมา ผมจะทำให้สุดความสามารถ !”
หลงซือฉีที่อยู่ข้างๆซูมเข้าในแผนที่ ดูข้อมูลถนนในแผนที่แล้วพูดว่า "อาจารย์ แม้ว่าระยะทางเส้นตรงค่อนข้างใกล้มากแต่ทั้งสองแห่งนี้เป็นทางตัน ถ้าเราขับรถจากโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลียังต้องใช้ระยะเวลาระยะหนึ่ง"
พูดไปเธอก็รีเซ็ตการนำทาง ตั้งโฮมสเตย์ว่านหลิ่วหลิวเป็นจุดหมายปลายทาง และตั้งโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีเป็นจุดเริ่มต้น จีพีเอสคำนวณเส้นทางอย่างรวดเร็วระยะทางทั้งหมดประมาณห้ากิโลเมตร
หลังจากเห็นเส้นทางแล้วหงฉางชิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ว่าเย่เฉินยังไม่คิดที่จะทำความรู้จักกับตระกูลอาน หากมันใกล้กันมากจริงๆมีความเสี่ยงสูงที่เย่เฉินถูกเปิดเผย
โชคดีที่ทั้งโฮมสเตย์ว่านหลิ่วหลิวและโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีตั้งอยู่บนเนินเขา มีภูเขาหลายลูกระหว่างสองแห่ง การเดินทางค่อนข้างยากและคนทั่วไปจะไม่เลือกถนนเส้นนี้ สำหรับการขับรถแม้จะอยู่ห่างไปแค่ห้ากิโลเมตร แต่ขณะนี้โรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีไม่เปิดให้บริการ ภายนอก ดังนั้นจึงรับประกันเรื่องความเป็นส่วนตัวได้
ดังนั้นเขาจึงให้หลงซือฉีจอดรถไว้ข้างๆทางจากนั้นเขาก็ลงจากรถอย่างรวดเร็ว เดินไปที่ที่ไม่มีใครอยู่และโทรหาเฉินเย่

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...