หลงซือฉีเงียบไปครู่หนึ่งพยักหน้าเบาๆและพูดอย่างจริงจัง: "เตายาได้รับการสืบทอดมาในมือของเต๋าไท่เจินนับพันปีแต่ไม่เคยช่วยเต๋าไท่เจินให้ฝึกฝนปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงแม้แต่คนเดียว คิดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย หรือว่าไม่สามารถเกิดประสิทธิภาพสูงสุดในมือของเต๋าไท่เจิน แต่ในทางกลับกันคุณเย่ที่ใส่พลังพิเศษบางอย่างเข้าไปในร่างกายของข้าซึ่งเป็นพลังที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้และเขาก็สามารถเข้าถึงชีพจรของข้าได้ทั้งหมดในทันที ด้วยเรื่องนี้จะเห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของคุณเย่นั้นแข็งแกร่งกว่าบรรพบุรุษของเต๋าไท่เจินที่มีอายุหลายพันปีไม่รู้เท่าไหร่"
"ใช่" หงฉางชิงถอนหายใจและพูดว่า “คุณพูดเช่นนี้ ในฐานะอาจารย์ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก..."
...
ตามที่เย่เฉินคาดไว้
เมื่อหงฉางชิงเปิดเผยเนื้อหาบทแรกของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ทั้งหมด เหล่าสาวก เต๋าไท่เจินเต๋าไท่เจินก็มีความสุขอย่างที่สุด
ตามกฎของเต๋าไท่เจินเนื้อหาของบทแรกของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 แบ่งออกเป็นสี่ส่วน สาวกทุกคนในสำนักจะได้รับส่วนแรกของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 แต่หากอยากจะได้ส่วนที่สองผลการฝึกฝนจะต้องถึงระดับนักบู๊สามดาว
ส่วนที่สามจะต้องถึงระดับนักบู๊ห้าดาว
สำหรับส่วนสุดท้ายส่วนที่สี่ขึ้นอยู่กับปัจจัยสองประการ
ประการแรก ผลฝึกฝนบรรลุไปถึงนักบู๊ระดับหกดาวหรือไม่
ประการที่สอง กำลังจะกลายเป็นหัวสำนักคนต่อไปหรือไม่
ผลการฝึกฝนของหลงซือฉีเพิ่งก้าวไปสู่นักบู๊ระดับห้าดาวได้ไม่นาน ดังนั้นก่อนที่เธอจะมาจินหลิง เธอจึงได้รับเพียงสามส่วนแรกของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 เท่านั้น แต่หลังจากที่มาเจอหงฉางชิงที่หลินหลง เนื่องจากำลังจะเป็นผู้สืบทอดหัวหน้าสมาคมคนต่อไปจึงได้รับส่วนที่สี่
สาวกของเต๋าไท่เจินก็รู้ถึงกฎนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นสาวกเกือบทุกคนในสำนักจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อพัฒนาผลการฝึกฝนและพยายามเรียนรู้เพิ่มเติม
แต่ตอนนี้กฎของเต๋าไท่เจินที่สืบทอดมานับพันปีก็ถูกหงฉางชิงทำลายทันที
ขณะที่หลงซือฉีกำลังจะขับรถส่งหงฉางชิงกลับไป จู่ๆหงฉางชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากยายของเฉินเย่
หงฉางชิงรีบรับสายและพูดด้วยความเคารพว่า "นายหญิงใหญ่อาน เหตุใดจึงคิดโทรข้ากะทันหัน?"
ยายเย่เฉินกล่าวว่า: "อาจารย์หง ช่วงนี้โฉงชิวกำลังให้พ่อบ้านไปจัดหาบ้านในจินหลิง และตระกูลอานกำลังวางแผนที่จะเดินทางไปจินหลิงในเร็วๆนี้ ดังนั้นข้าจึงอยากจะขอให้คุณช่วยฉันดูฮวงจุ้ยของบ้านหลังรี้ คุณว่างหรือไม่?
หงฉางชิงพูดอย่างรวดเร็ว: "ว่างครับ ว่างครับ นายหญิงใหญ่อานจะมาเมื่อไหร่"
ยายเย่เฉินกล่าวว่า: "อีกสองสามวันนี้ หากไม่มีปัญหาเรื่องที่พักอาจจะไปได้ทุกเมื่อคงต้องรบกวนให้คุณช่วย"
หงฉางชิงพูดโดยไม่ลังเล: "ไม่มีปัญหาครับนายหญิงใหญ่อาน นายหญิงส่งที่อยู่ผมแล้วผมจะไปที่นั่นทันที!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...