แผนชั่วคราวที่เย่เฉินให้มา หงฉางชิง หลงซือฉีและสมาชิกกว่า 200 คนของเต๋าไท่เจินล้วนพิจารณาแล้ว
ประการแรกพลังงานทั้งหมดของหงฉางชิงใช้ไปกับการฝึกฝนนักบู๊ที่โรงแรมโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี ดังนั้นเขาจึงต้องไม่มีพลังงานทีเหลือมากพอจะดูแลสาวกของ เต๋าไท่เจิน
ประการที่สองหลงซือฉีหวังว่าเย่เฉินสามารถดูแลเต๋าไท่เจินให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา แต่เย่เฉินคิดว่าโอกาสของเต๋าไท่เจินยังไม่สุกงอม
และหงฉางชิงในฐานะหัวหน้าสำนักในสำหรับสาวกของเต๋าไท่เจิน หากเขาไม่ได้แสดงตัวในช่วงเวลานี้มันจะกระตุ้นความสงสัยของสาวกเต๋าไท่เจินแน่นอน ในเมื่อทุกคนมีเดินทางไกลหลายหมื่นลี้เพื่อมาจินหลิงแต่หัวหน้าสำนักไม่ปรากฏตัวมันไม่มีเหตุผลจริงๆ
ดังนั้นเย่เฉินจึงให้หงฉางชิงนำ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》บทแรกออกมาทั้งหมด ซึ่งเป็นเรื่องดีอย่างที่สุดสำหรับสาวกเต๋าไท่เจิน ซึ่งมากพอที่จะเก็บพลังของพวกเขาไว้เป็นเวลานานในอนาคต หลังจากที่หงฉางชิงเปิดเผยเนื้อหาของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 สาวกเหล่านี้ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง เช่นนั้นทั้งหงฉางชิงและหลงซือฉีไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเอาใจสาวกเต๋าไท่เจิน
หงฉางชิงสามารถตั้งใจสอนศิลปะการต่อสู้ที่นี่และ หลงซือฉีได้ทั้งสองฝ่าย เขาไม่เพียงแต่ได้รับผลประโยชน์บางอย่างจากหงฉางชิงเท่านั้น แต่เขายังสามารถเพิ่มพูนอำนาจของเขาในเต๋าไท่เจินจากการส่งให้สาวกเต๋าไท่าเจิน
ด้วยวิธีนี้ไม่นานจิตใจของทางทหารเต๋าไท่เจินจะค่อยๆคงที่และอำนาจการควบคุมของหลงซือฉีจะค่อยๆมากขึ้น ถึงเวลานั้นหงฉางชิงจะส่งต่อตำแหน่งหัวหน้าสมาคมให้กับหลงซือฉีอย่างเป็นทางการต่อหน้าสาวกทุกคน และทุกอย่างจะสำเร็จโดยดี
หงฉางชิงยังถือได้ว่ารอบคอบและมีไหวพริบ หลังจากฟังคำพูดของเย่เฉินแล้ว เขารู้ว่าวิธีแก้ปัญหาของเย่เฉินคือการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวและเขาไม่พบข้อบกพร่องใด ๆ
แต่หลงซือฉีไม่คิดว่าเย่เฉินจะยินดีให้เขาเข้าร่วมการฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ น้ำพุร้อนช็องเซลี ดังนั้นเขาจึงรู้สึกขอบใจอย่างที่สุด
ในขณะที่เขาพูดหงฉางชิงก็ไม่รอให้หลงซือฉีแสดงความคิดเห็นของเขากล่าวเสริมว่า: "อ่อ แล้วต่อไปอย่าพูดเรื่องเตายาอีกให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ!"
ตอนนี้หลงซือฉีก็ไม่ได้ยุ่งเรื่องเตายาอีก ดังนั้นเขาจึงตกลงโดยไม่ลังเลและพูดว่า "อาจารย์อย่ากังวล ตั้งแต่นี้ซือฉีจะไม่พูดถึงเรื่องเตายาอีก!"
ในที่สุดหงฉางชิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากหลงซือฉีเต็มใจช่วยเขาเก็บความลับเรื่องเตายา เขาจะไม่กลายเป็นคนผิดสำหรับเต๋าไท่เจิน อย่างน้อยที่สุดเขาจะไม่กลายเป็นคนผิดที่ถูกเปิดโปง
หงฉางชิงที่ผ่อนคลายมองไปหลงซือฉีและพูดอย่างสบายใจ: "ซือฉี ในฐานะอาจารย์ ผมรู้สึกว่าตอนนี้เตายาอยู่ในมือของอาจารย์เย่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคุณ ผมและเต๋าไท่เจิน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่หลังจากที่อ่านเนื้อหาของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》 ก็มีค่ามากกว่าเตายานั้นมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่อาจารย์เย่จะนำมาให้เราในอนาคต คุณคิดอย่างไร"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...