ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 55

บทที่ 55 ชดใช้ด้วยความเจ็บปวด

หลิวเยว่เซินไม่คาดคิดว่าถึงเขาจะยอมรับผิดเย่เฉินก็ยังไม่คิดที่จะปล่อยเขาไป!

เขาทำให้คนทั้งหมดกลัว ไม่นานก็หมดสติไป

แต่ท่อนเหล็กของเปียวจื่อก็ทำให้เขาตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา

“อ้าก!!!”

หลิวเยว่เซินอยู่มาเกือบทั้งชีวิต เขาต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาน้ำตาไหลตลอด ร้องไห้อย่างสิ้นหวัง “นายท่านเย่ ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้วจริง ๆ และฉันจะลงโทษเจ้าเด็กนี่ที่มันไม่ซื่อสัตย์คนนี้อย่างเคร่งครัด และฉันจะไม่ปล่อยให้เธอทำเรื่องที่น่าอับอายแบบนี้อีก”

เย่เฉินกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยาม “แกหลีกเลี่ยงที่จะรับผิดชอบ!”

กล่าวเพียงคำเดียวหลิวเยว่เซินก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที!

เย่เฉินถามอย่างจริงจัง “ไอ้คนแซ่หลิว ฉันขอถามแก เพื่อนของฉันลงทุนไป 100,000 หยวนในร้านอาหารของแก ทำไมแกถึงไม่คืนเงินเขา ทำไมแกถึงบอกว่าเพื่อนของฉันต้องให้เกียรติแก?”

หน้าของหลิวเยว่เซินซีดและรีบพูดว่า “ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง! ฉันโลภและไร้ยางอาย ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดจริง ๆ !"

หลังจากพูดจบเขามองไปที่หวังเต้าคุนที่กำลังโกรธอยู่บนเตียงและโพล่งออกมาและวิงวอน “เต้าคุน ฉันเองที่เสียสติไป ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะจ่ายเงินคืนให้ 100,000 หยวนพร้อมดอกเบี้ย แต่ได้โปรดช่วยฉันพูดกับนายท่านเย่ คนแก่อย่างฉันทนไม่ไหวจริง ๆ ... "

เย่เฉินมองไปที่หวังเต้าคุนและถามว่า “นายจะรับคำขอของมันไหม?”

หวังเต้าคุนส่ายหัวอย่างแน่วแน่และโพล่งออกมา “ไม่! ฉันไม่รับคำขอร้องจากใครทั้งนั้น!”

“ดี!” เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่!”

หลังจากพูดจบเขาก็หันหน้ามาและพูดกับหลิวเยว่เซินที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “แกไม่เพียงแต่ไม่รู้วิธี แต่ยังไม่มีทางสอนลูกชายของแกได้ แกยังพยายามยักยอกเงินออมของเพื่อนฉันไปทั้งหมดในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา แกกับโจรมันต่างกันตรงไหน?”

หลิวเยว่เซินตัวสั่นด้วยความตกใจร้องไห้และคร่ำครวญ “นายท่านเย่ ผมมันโง่เอง ผมมันไม่ใช่คน ผมสมควรตาย คุณยกโทษให้ผมแล้ว คุณยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหม ผมขอร้องคุณล่ะ หลังจากนี้ผมจะเป็นวัวและม้าให้คุณ จากนี้ไปฉันจะเรียกคุณว่านายท่าน นายท่านเย่ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”

เย่เฉินยิ้มหยัน “ยกโทษให้แก ดูไปดูมาแม้ว่าแกจะน่าเกลียด แต่แกก็ยังโลกสวย!”

เมื่อพูดอย่างนั้นเขาก็หันไปพูดกับเปียวจื่อ “ทำลายมือขวาของมันซะ! ฉันคิดว่าเขาจะไม่กล้าที่จะฉกฉวยสิ่งของของคนอื่นในอนาคตอีก!”

หลิวเยว่เซินร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง “ไม่นะ นายท่านเย่ ไม่...”

เปียวจื่อทุบอย่างแรง...

“อ้าก มือฉัน... มือฉัน...”

เย่เฉินพูดกับเปียวจื่อว่า “ปิดปากมัน แล้วลากมันไป!”

“ครับ!”

เปียวจื่อปิดปากเขาทันทีและโยนเขาไปรวมกับพี่เจ็ด

หลิวลี่ลี่กลัวมากจนเธอจะเป็นบ้า

จ้าวตงก็เหมือนกัน

จ้าวไห่เหิงพ่อของจ้าวตงก็เหมือนกัน!

เขามองไปที่จ้าวตง ตบหน้าด้วยความโกรธและสาปแช่ง “ไอ้เดนมนุษย์! ใครให้แกไปสร้างความวุ่นวายอยู่ข้างนอก! แกจะฆ่าฉันหรือยังไง!”

เย่เฉินมองไปที่จ้าวไห่เหิงด้วยรอยยิ้มและถามว่า “เป็นยังไงล่ะ ลูกชายของแกไปอยู่กับเมียเพื่อนฉันทั้งที่เขายังไม่ทันได้แต่งงานกัน ทรยศเพื่อนของฉัน แกนี่มันเป็นพ่อประสาอะไร?”

จ้าวไห่เหิงกลัวมากจนร้องไห้ออกมา

เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง

เพราะบทเรียนของหลิวเยว่เซิเมื่อสักครู่ก็มีอยู่ให้เห็น

ถ้าเขาบอกว่าเขารู้ ขาขวาของเขาก็จะถูกหัก

ตามคำสั่งของเย่เฉิน เปียวจื่อยังต้องหักมือและเท้าของเขาด้วย!

จ้าวตงผู้หยิ่งผยองที่เป็นชู้กับคนอื่นและแม้กระทั่งเอาชนะคนอื่น ๆ ในโรงพยาบาลได้กลายเป็นขยะโดยสิ้นเชิงในความรู้สึกสองฝ่าย แต่ไม่มีใครเห็นอกเห็นใจเขาและทุกสิ่งที่เขาทำในวันนี้ล้วนก่อให้เกิดความเสียหายต่อตนเอง!

ตอนนี้มีเพียงหลิวลี่ลี่เท่านั้นที่ยังคงไม่เป็นอะไร

ในเวลานี้หลิวลี่ลี่กำลังจะเป็นบ้า เธอคุกเข่าและคลานไปที่เตียงจับมือของหวังเต้าคุนแล้วร้องไห้และพูดว่า “สามี สามีฉันขอโทษ ฉันไม่ควรทรยศคุณ ความจริงแล้วฉันรักคุณจริง ๆ แต่ฉันถูกไอ้คนแซ่จ้าวทำร้าย ครั้งหนึ่งเขาถ่ายภาพหลุดของฉัน ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากให้ตัวเองอยู่ภายใต้เงื้อมมือของเขา!”

จ้าวตงโกรธจัดแล้วด่าเธอว่า “หลิวลี่ลี่นี่แกกล้าใส่ร้ายฉันเหรอ! ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเป็นเพราะว่าครั้งนั้นที่แกกับพ่อของแกไปที่บ้านฉันที่เป็นโรงรับจำนำ แกเห็นว่าครอบครัวของฉันมีเงินแล้วก็เริ่มที่จะขอเงินฉัน เริ่มที่จะนอนกับฉัน! ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะอยู่ร่วมกับคนอย่างแกไม่ได้!”

ขณะที่เขาพูดเขาก็ร้องไห้และพูดกับเย่เฉิน “นายท่านเย่ คุณอย่าเชื่อหญิงแพศยานี่นะ ผมมีประวัติแชทของเธอที่เริ่มเพิ่มผมลงใน WeChat เพื่อสารภาพว่าเธอตกหลุมรักฉันตั้งแต่แรกเห็น และเธอก็เริ่มที่จะส่งข้อความถึงผมหลายข้อความภาพถ่ายโป๊เปลือยและข้อความยั่วยวนผม! รูปภาพเหล่านี้อยู่ในอัลบั้มรูปของผม คุณสามารถหยิบโทรศัพท์ของผมออกมาดูได้เลย!”

จู่ ๆ หลิวลี่ลี่ก็หน้าซีดและด่าว่า “ไอ้แซ่จ้าว แกไม่ใช่เหรอที่สัญญาว่าจะลบภาพพวกนั้น หลังจากเห็นมันแล้วไม่ใช่หรือไง?”

จ้าวตงกัดฟันและพูดว่า “แกมันหญิงแพศยาเป็นนางงูพิษ! โชคดีจริง ๆ ที่ฉันไม่ได้เชื่อแก และบันทึกภาพพวกนั้นไว้ ไม่งั้นฉันก็จะถูกแกฆ่า!”

หลิวลี่ลี่รีบพูดกับหวังเต้าคุน “สามี ฉันเพียงแค่สับสนอยู่พักหนึ่ง! เห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราที่มีมาหลายปี โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!”

เย่เฉินถามหวังเต้าคุน “นายคิดอย่างไร?”

หวังเต้าคุนเหลือบตามองหลิวลี่ลี่ ยื่นมือออกไปเพื่อผลักเธอออกไปและพูดว่า “ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้”

หลิวลี่ลี่ก็ทรุดตัวลงและร้องไห้

เย่เฉินกล่าวว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้น หักขาของเธอทั้งสองข้าง แล้วทำให้เธอเสียโฉม เพื่อที่เธอจะไม่สามารถไปหาผู้ชายได้อีกสักพัก!”

เย่เฉินไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจหลิวลี่ลี่ ผู้หญิงที่มีจิตใจโหดเหี้ยมแม้แต่น้อย!

เปียวจื่อหักขาและทำลายใบหน้าของหลิวลี่ลี่ทันที ตามคำสั่งแม้แต่ผมของเธอก็ถูกตัดด้วยกรรไกรทางการแพทย์!

จนถึงตอนนี้ทั้งห้าคนได้ชดใช้ด้วยความเจ็บปวด!