ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5531

หลิวม่านฉงตอบ“เดิมทีว่าจะชวนเสี่ยวหว่านไปกินข้าวด้วย แต่เหมือนเธอจะไม่ค่อยสบาย บอกว่าปวดหัว นอนพักที่หออยู่นานก็ไม่ดีขึ้น ฉันก็เลยให้พี่เสียนพาเธอกลับ”

พูดจบ หลิวม่านฉงก็พูดอธิบาย“เอ่อนี่ พี่เสียนเป็นแม่บ้านในเมืองจินหลิงของคุณปู่ชิว เสี่ยวหว่านพักอยู่ที่โฮมสเตย์จื่อจินของคุณปู่ชิว เรื่องในชีวิตประจำวันมีพี่เสียนคอยดูแล”

เย่เฉินได้ยินคำนี้ก็ผงะเล็กน้อย และเพิ่งจะมารู้สึกตัว ที่หลินหว่านเอ๋อร์ปวดหัว อาจเพราะในตอนเที่ยง ตัวเองนั้นส่งปราณทิพย์ไปที่หัวสมองของเธอมากไป และยังทำจุดสังเกตทางจิตวิทยามากเกินไป

และที่ใช้ยาแรงแบบนี้ นั่นก็เพราะเย่เฉินเห็นว่าเธอนั้นดูแปลกประหลาดอย่างมาก กลัวว่าเธอจะมีความผิดปรกติอะไร

มาคิดๆดูในตอนนี้ เด็กสาวอายุสิบแปดคนหนึ่ง หัวสมองได้รับปราณทิพย์มากมายขนาดนั้น สำหรับร่างกายของเธอแล้วย่อมต้องสร้างความเสียหายไม่น้อย อาการปวดหัวและไม่สบายนั้นจะยังเป็นไปอีกระยะเวลาหนึ่ง

ชั่วขณะหนึ่งเย่เฉินก็รู้สึกผิดเล็กน้อย รู้สึกว่าที่ตัวเองได้พบกับหลินหว่านเอ๋อร์นั้น เหมือนจะมีปฏิกิริยาที่มากเกินไป ก็จึงลงมือหนักไปหน่อย

แต่โชคดีที่สถานการณ์แบบนี้จะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆกับเธอ หากมีอาการปวดหัวที่รุนแรง ก็พักผ่อนสักระยะเวลาหนึ่งก็จะดีขึ้น

……

ในเวลาเดียวกัน 　　

ที่โฮมสเตย์จื่อจิน

หลินหว่านเอ๋อร์ที่ใบหน้าซีดเซียว ก็เพิ่งจะลืมตาขึ้นมา

พี่เสียนที่เฝ้าดูแลอยู่ข้างๆรีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“คุณหลิน รู้สึกยังไงบ้างคะ？”

หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกเพียงวิงเวียนศีรษะ อาการคลื่นไส้พะอืดพะอมปั่นป่วนไปทั้งท้องไส้ของเธอ

“ดี……”หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าให้อย่างอ่อนแรง และพูดว่า“ตอนเที่ยงหลังจากที่ขึ้นรถมา ฉันก็แทบจะหมดสติแล้ว รบกวนพี่เสียนแล้วจริงๆ”

พี่เสียนพูดด้วยความเคารพ“คุณหลินเกรงใจไปแล้ว……”

พูดจบ เธอถามหลินหว่านเอ๋อร์“คุณหลิน คุณไม่ได้กินอะไรมาตลอดทั้งวัน ให้ฉันหาอะไรมาให้ทานดีไหมคะ？”

“ดี……”หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกว่าท้องของเธอนั้นว่างเปล่าจริงๆ คนทั้งคนนอกจากปวดหัวแล้ว ก็ยังมีอาการใจสั่นและอ่อนแรงเพราะความหิว ก็จึงพูดว่า“รบกวนพี่เสียนช่วยเติมน้ำในบ่อน้ำพุร้อนที่สวนให้ด้วย หลังจากที่กินเสร็จแล้ว ฉันอยากจะไปแช่สักหน่อย ”

“ได้ค่ะคุณหลิน”พี่เสียนตอบรับอย่างสุภาพและพูดว่า“อย่างนั้นคุณหลินพักผ่อนก่อน ฉันจะไปเตรียมอาหารค่ำและน้ำพุร้อนให้คุณคะ”

พี่เสียนพูดจบ ก็โค้งคำนับให้แล้วจากไป เหลือไว้เพียงหลินหว่านเอ๋อร์ที่พิงหัวเตียงด้วยอาการไม่รู้สึกตัว นึกไปถึงเหตุการณ์ในตอนเที่ยงที่ถูกเย่เฉินหยั่งเชิง หลินหว่านเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อน แล้วพูดพึมพำลำพัง“เย่เฉิน ไม่รู้ว่าวันนี้ ฉันผ่านด่านการทดสอบของคุณแล้วหรือเปล่า ？”