ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5533

พูดจบ จางเอ้อเหมาก็เปลี่ยนเรื่องคุย แล้วพูดว่า“แต่นี่คุณตั้งใจจะใช้ของจริงในสมัยราชวงศ์ชิง มาปลอมแปลงเป็นของราชวงศ์ชิงที่เพิ่งจะถูกขุดค้นพบ อันนี้ก็ง่ายมาก พูดไปก็อาจจะฟังดูน่าเกลียดสักหน่อย ก่อนอื่นผมต้องจัดการกับคราบผิวปั้นมันเงาออก แล้วไปขุดเอาดินข้างส้วมแถวชนบท เอาเครื่องในหมูต่างๆใส่เข้าไปด้านใน แล้วฝังมันไปพร้อมกับเครื่องในหมูสักหนึ่งคืน จากนั้นด้านบนก็เอาปัสสาวะราดรดลงไป วันที่สองในตอนที่ขุดออกมา ก็จะเหมือนกับของที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาเลย！”

เย่เฉินถามเขา“วิธีแบบนี้คนอื่นสามารถจะพบพิรุธอะไรไหม？”

จางเอ้อเหมาส่ายหน้า“หากคุณจะเอาของใหม่มาทำให้เก่า ให้ใครที่ไหนมาดู ก็ย่อมต้องพบข้อบกพร่องแน่นอน แต่นี่คุณเอาของจริงใส่เข้าไป แบบนี้ใครจะไปรู้ได้ ต่อให้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ใช้คาร์บอน-14มาตรวจสอบ ของชิ้นนี้ก็ยังเป็นของราชวงศ์ชิง ที่พวกเขาดูว่าของชิ้นนี้เพิ่งจะถูกขุดค้นพบหรือไม่ ก็จะพิจารณาจากสีและคราบผิว รวมถึงกลิ่นของมัน ดูว่ามีกลิ่นของดินจางๆ กลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นศพหรือไม่ ขอแค่ทำสิ่งนี้ให้เรียบร้อย พวกเขาก็จะคิดว่าของสิ่งนี้เพิ่งถูกขุดขึ้นมาใหม่จริงๆ”

เย่เฉินพยักหน้า ยิ้มและพูดว่า “ดี งั้นเรื่องนี้นายเป็นคนช่วยจัดการให้ทีแล้วกัน”

จางเอ้อเหมาถามอย่างสงสัย“อาจารย์เย่ คุณต้องการให้ผมทำอะไรเหรอครับ？”

เย่เฉินไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่ถามเขากลับอย่างนึกสนใจว่า“จางเอ้อเหมา ตั้งแต่ที่นายติดตามหงห้า ธุรกิจในวงการของโบราณนี้ยังทำอยู่ไหม？”

จางเอ้อเหมารีบตอบกลับ“อาจารย์เย่ ผมขอขอบคุณสำหรับการดูแลของคุณและท่านห้า หลังจากที่มีโอกาสได้ติดตามท่านห้า ยังมีกะใจไปทำเรื่องค้าขายของโบราณอีกที่ไหนกัน วางมือไปนานแล้วครับ ไม่ได้สนใจอีกเลย”

เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง“เรื่องที่ฉันต้องการให้นายทำ ยังต้องให้นายจัดสรรเวลา กลับไปทำธุรกิจค้าขายของโบราณของนายต่อ ”

จางเอ้อเหมาถามด้วยความประหลาดใจ“อาจารย์เย่……นี่คุณหมายความว่ายังไงครับ ？ผมไม่เข้าใจ ช่วยพูดอธิบายด้วยครับ”

เย่เฉินยกยิ้มเล็กน้อย หยิบเอาแหวนหยกปานจื่อกับไม้ฟาดสายฟ้าท่อนหนึ่งมา แล้วพูดกับจางเอ้อเหมาว่า“นายรอฉันก่อน ”

เย่เฉินพูดเสียงเรียบ“ฉันไม่ได้จะรับใคร แต่ฉันจะรอคน ！”

พูดจบ เย่เฉินก็พูดอย่างจริงจัง“จางเอ้อเหมา คำพูดที่ฉันจะพูดกับนายต่อจากนี้ นายต้องจำมันไว้ให้แม่นอย่าให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว！หากเรื่องนี้จัดการได้อย่างเรียบร้อย ฉันเย่เฉินรับปากจะให้นายเจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งร่ำรวยในอนาคต！”

เมื่อจางเอ้อเหมาได้ยินคำนี้ ก็ลุกนั่งตัวตรงในทันทีด้วยความตื่นเต้น พูดอย่างเคารพ“อาจารย์เย่สั่งมาได้เลยครับ！เอ้อเหมาจะทำอย่างสุดความสามารถครับ！”

เย่เฉินพยักหน้า และพูดขึ้นอย่างช้าๆชัดๆว่า“นายจ่ายค่าจ้างสูงๆ ให้พวกเขาสองคนไปสนามบินกับสถานีรถไฟความเร็วสูงในทุกวันตั้งแต่เวลาเปิดประตูจนถึงเวลาปิด กระทั่งมีคนมาถามถึงแหวนหยกปานจื่อของพวกเขาสองคนที่สวมใส่ นายต้องให้พวกเขาสองคนตอบไปอย่างชัดเจนว่าซื้อมาจากนาย และบอกพวกเขาไปด้วยว่า หากอีกฝ่ายจะขอซื้อต่อจากพวกเขาในราคาสูง ก็ให้พวกเขาเสนอขายไปตามราคาในท้องตลาดที่บวกเพิ่มไปอีกร้อยเท่า ขาดแม้แต่บาทเดียวก็ห้ามขายเด็ดขาด ”

แม้จางเอ้อเหมาจะฟังแล้วยังคงรู้สึกมึนงงอยู่ แต่ก็เข้าใจในความหมายที่มีของเย่เฉิน รีบพูดตอบว่า“อาจารย์เย่ได้โปรดวางใจ ผมจะทำตามนั้นครับ ！”