ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 556
บทที่556
หลิวกว่างหัวเราะเยาะ และพูดอย่างเย่อหยิ่ง:"แน่นอนว่าคือประธานอู๋ของตระกูลอู๋พากูเข้ามา! จะบอกให้นะ ตอนนี้ข้าเป็นคนของตระกูลอู๋ เท่าที่กูรู้ ไม่มีใครในที่นี้มีความแข็งแกร่ง ที่จะสามารถเทียบได้กับตระกูลอู๋สินะ? แม้ว่าพวกนายจะรวมกัน ก็ไม่อาจเทียบได้กับตระกูลอู๋! พวกแกใครกล้าทำกู เท่ากับต่อต้านตระกูลอู๋! "
พูดจบ ใบหน้าของหลิวกว่างเต็มไปด้วยชัยชนะ
เขารู้ว่า ถ้าเขาเอาตระกูลอู๋ออกมา ก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา
ในขณะที่เขามองรอบ ๆอย่างภาคภูมิใจ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงเงาดำแวบผ่านมา หลังจากนั้น เขาก็ตบหน้าอย่างแรง!
แต่ตบหน้า ก็ทำเอาเขามึนได้
เขาเดินโซซัดโซเซจนเกือบถึงจุดสิ้นสุด หยุดนิ่ง และพบว่าเย่เฉินคือคนที่ตบเขา
ตอนนี้เย่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม และพูดเบาๆว่า:"ถ้านายไม่พูดถึงตระกูลอู๋ ฉันก็ขี้เกียจจะทำนาย แต่ในเมื่อนายพูดถึงมันแล้ว ฉันจะไว้หน้าให้ตระกูลอู๋!"
"มึงกล้าตบกูเหรอ?อยากตายรึไง!"
หลิวกว่างไม่คาดคิดมาก่อนว่า เขาพูดชื่อตระกูลอู๋แล้วยังถูกตบอีก แม้ว่าที่ตบจะเป็นใบหน้าของเขาเอง แต่จริงๆแล้วมันคือใบหน้าของตระกูลอู๋!
เย่เฉินก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าความสามารถในการหลอกผู้คน แต่อย่าลืมว่า ที่มึงทำผิดต่อเขา มันคือตระกูลอู๋ซึ่งเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเจียงหนาน!
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วตบเขาอีกครั้ง พูดด้วยรอยยิ้มว่า:"นายคิดว่านายเป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลอู๋ ฉันก็จะไม่กล้าเอาทำนายเหรอ? จะบอกให้นะ ที่ฉันก็คือสุนัขของตระกูลอู๋! ถ้านายไม่พอใจล่ะก็ กลับไปบอกนายของนาย ให้เขามาหาฉันสิ! "
หลิวกว่างกำลังจะบ้าจริงๆ
เขาพูดถึงตระกูลอู๋อย่างชัดเจนแล้วยังใช้ไม่ได้ เย่เฉินอยากตายงั้นเหรอ?
ดี! ในเมื่อแกอยากตาย กูจะทำให้สมหวังเอง!
ทันทีที่หลิวกวงนึกถึงอู๋ซินนายน้อยคนที่สองของตระกูลอู๋ ตอนนี้เขากำลังเฝ้าดูจากระเบียงบนชั้นสอง และเขาจงใจตะโกนว่า:"เย่เฉิน กูได้บอกมึงอย่างชัดเจนแล้วว่า กูเป็นคนของตระกูลอู๋ มึงยังจะกล้าตบกูอีก มึงยังเห็นตระกูลอู๋อยู่ในสายตาอีกรึเปล่า?!"
เย่เฉินเห็นว่าเขากำลังเหล่ระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ และเดาว่าเจ้านายของเขาน่าจะอยู่ที่นั่น
ดังนั้นเขาจึงเยาะเย้ยและพูดเสียงดังว่า:"ตระกูลอู๋คืออะไร?ตระกูลที่เลี้ยงขยะอย่างนายได้ ก็ต้องเป็นขยะเช่นกัน! กองขยะเท่านั้นเอง ก็คู่ควรที่จะปรากฏในสายตาของเย่เฉินอย่างฉันเหรอ?
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...