ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5591

เมื่อจางเอ้อเหมาเห็นเขาระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ก็รู้ว่าเรื่องนี้นั้นจะบีบบังคับกันไม่ได้ และยิ่งไม่ควรที่จะบุ่มบ่าม

ดังนั้นเขาก็จึงตบไปที่หน้าอกแล้วพูดว่า“เอาอย่างนี้แล้วกันคุณท่าน ตอนสายๆของวันพรุ่งนี้คุณก็ค่อยแวะมาดูแล้วกัน”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งขยับเข้ามาหา แล้วจงใจพูดเสียงเบา“เถ้าแก่ เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันวางเงินล่วงหน้าให้คุณสองแสนเหรียญ หากมีของอะไรใหม่ๆเข้ามาคุณก็ช่วยฉันเก็บไว้ก่อน อย่าเอามันออกมาวางโชว์ เดี๋ยวจะมีใครชิงตัดหน้าไปก่อน หลังจากที่ฉันดูแล้ว หากฉันถูกใจก็เป็นการดีที่สุด แต่หากฉันไม่ถูกใจ คุณยังสามารถจะขายมันต่อให้กับคนอื่นได้ คุณมีความเห็นยังไง？”

จางเอ้อเหมาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้ารับ พูดขึ้นว่า“ได้ ในเมื่อคุณใจป้ำแบบนี้ ผมก็ไม่ขัดศรัทธา ทำตามที่คุณพูดแล้วกัน”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งปลาบปลื้มดีใจอย่างที่สุด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ที่บัญชีของจางเอ้อเหมา โอนเงินเข้าให้อีกสองแสนเหรียญ

สรุปแล้ว ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งจ่ายไปทั้งสิ้นหนึ่งล้านห้าแสนเหรียญดอลลาร์สหรัฐ แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใจใดๆเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกเหมือนโชคหล่นทับเสียมากกว่า

ดังนั้นในตอนนี้เมื่อมองดูจางเอ้อเหมา ก็ไม่ได้มีความรู้สึกรำคาญเหมือนเมื่อครู่เลยแต่อย่างใด

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป คนขับรถส่งของคนหนึ่งก็ขี่เอาแหวนหยกปานจื่อมาส่งให้จางเอ้อเหมา หลังจากที่เขาเซ็นรับของ ก็ส่งแหวนหยกปานจื่อนั้นให้กับท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง แล้วเอ่ยพูดว่า “คุณดูแหวนปานจื่อวงนี้ เป็นวงเดียวกับที่คุณเห็นที่สนามบินหรือเปล่า？”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงปราณทิพย์และค่ายกลที่มีอยู่ในแหวนหยกปานจื่อนี้ ดังนั้นเขาก็จึงมั่นใจได้ว่า นี่คือแหวนหยกปานจื่อที่ตัวเองต้องการ

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งถือแหวนหยกปานจื่อ กับเครื่องมือทางธรรมสองชิ้นไว้ในมือ ตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุด พูดกับจางเอ้อเหมาอย่างดีใจว่า“เถ้าแก่ หากมีของอะไรใหม่ๆ อย่าลืมเก็บไว้ให้ฉันด้วย！”

“ไม่ต้องห่วง”จางเอ้อเหมาตบไปที่หน้าอกแล้วพูดรับประกันว่า“หากมีของใหม่ๆเข้ามา คุณยังไม่ได้ดูก็จะไม่มีใครได้ดูทั้งนั้น”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ขอบคุณล่วงหน้าแล้วกัน ！”

คนขับแท็กซี่ถามด้วยความประหลาดใจว่า“คุณท่าน ท่านอายุขนาดนี้แล้ว จะหาที่ที่ไม่มีคนอยู่ทำไม？คงไม่ได้คิดสั้นหรอกใช่ไหม？”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งหยิบเอาธนบัตรสองสามร้อยดอลลาร์ออกมาวางไว้ที่แผงคอนโซลหน้ารถของเขา พูดเสียงเย็นเยือก“ไม่ต้องพูดมาก รีบๆขับไป ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกรถคันอื่นไปแทน”

เมื่อคนขับเห็นอีกฝ่ายจ่ายด้วยเงินดอลลาร์ และยังให้มาอีกตั้งหลายใบ ก็ยิ้มหน้าระรื่นแล้วรับเงินนั้นไว้ทันที พูดด้วยรอยยิ้มว่า“ในเมื่อคุณท่านอยากจะไปในที่ที่ไม่มีคน อย่างนั้นผมขับไปส่งที่หมู่บ้านเฟิ่งหวงที่อยู่หลังสุสานเขาเฟิ่งหวงแล้วกัน ที่ในป่าลึกของหมู่บ้านนั้น เมื่อไม่กี่ปีก่อนคนในหมู่บ้านได้พากันย้ายออกไปหมด ในตอนนี้เป็นหมู่บ้านที่ไร้ผู้คน หากคุณคิดว่ามันยังไม่ห่างไกลพอ ผ่านภูเขาของหมู่บ้านเฟิ่งหวงไปอีกลูก ภูเขาด้านหลังนั้นไม่มีแม้แต่ถนนหนทาง ก็ยิ่งจะเวิ้งว้างไม่มีคนอยู่ ！”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งพูดโพล่งออกมาอย่างไม่ต้องคิด“ดี！ไปที่ว่านี้เลย！”